Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ - GEORGE BOOL 0-1

Η ΔΙΤΙΜΗ ΤΥΠΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ Η ΑΛΓΕΒΡΑ G.BOOL ΚΑΙ ΟΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΤΕΣ

Το ΜΗΔΕΝ, Ο George Bool, ο Αριστοτέλης το 0/1 και η απόδειξη ότι είμαστε παιδιά του ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ
Ο μαθηματικός Τζορτζ Μπουλ (George Boole, 1815-1864) παρουσίασε το 1847 μια άλγεβρα με μεταβλητές δύο τιμών (που καλούνται "λογικές μεταβλητές" ναι-όχι, άσπρο-μαύρο, true-false 0-1 κτλ).
Σήμερα η άλγεβρα αυτή ονομάζεται άλγεβρα Μπουλ, ή δυαδική άλγεβρα, ή διακοπτική άλγεβρα και έχει βρει ευρεία εφαρμογή στην σχεδίαση του λογισμικού και των κυκλωμάτων των ηλεκτρονικών υπολογιστών, επειδή είναι ιδανική για χειρισμό λογικών συναρτήσεων και πράξεων στο δυαδικό σύστημα.

Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής καταλαβαίνει μόνο 0/1.

Μια οχτάδα από το δυαδικό σύστημα του 0/1 είναι το byte (π.χ. 0011.1101).
Αυτή η οχτάδα είναι ένα μικρό μέρος μιας περιγραφής ενός αρχείου.
π.χ. μια εικόνα 1 ΜΒ σημαίνει 1 byte x 1024=1KB x 1024=1MB, σκεφτείτε λοιπόν πόσες οχτάδες σε σειρά υπάρχουν για να περιγράψουν μια εικόνα 1ΜΒ. Σκεφτείτε τώρα πόσες οχτάδες σε σειρά υπάρχουν για να περιγράψουν ένα DVD 4,7 GB.

Όταν κάποιος προγραμματιστής πληκτρολογεί τον κώδικα για το πρόγραμμα που θέλει να φτιάξει, στην ουσία ο υπολογιστής μετατρέπει το κάθε ψηφίο που πληκτρολόγησε σε bytes (π.χ 1010.0011) και έτσι καταλαβαίνει ο υπολογιστής τι θέλει να δημιουργήσει ο προγραμματιστής για να το κάνει πράξη. Αντιστοίχως το ίδιο συμβαίνει όταν πχ κάποιος χρήστης γράψει ένα κείμενο στο word.

Αυτός λίγο πολύ είναι ο τρόπος λειτουργίας του ηλεκτρονικού υπολογιστή που όλοι έχουμε στο σπίτι ή στην δουλειά μας. 'Ολοι ξέρουμε λοιπόν ότι ο George Boole βρήκε το δυαδικό σύστημα και κάποιοι άλλοι βασίστηκαν επάνω σε αυτό έφτιαξαν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, είναι όμως έτσι τα πράγματα; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ...

Ο George Boole ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, δηλαδή είχε ασχοληθεί με δυο 100% αρχέγονες ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ επιστήμες, είχε διαβάσει αρχαίους επιστήμονες και φιλοσόφους. Από τον Πυθαγόρα, από τον Σωκράτη, Πλάτωνα μέχρι τον Αριστοτέλη και την λογική των αντιθέτων, ο νόμος της δυαδικότητας είναι ολοφάνερος, ΑΛΛΑ ακόμα νωρίτερα και απο αυτούς, Η ΙΔΙΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ!!!

Αν αναλύσουμε την λέξη ΜΗΔΕΝ θα βρούμε τις αποδείξεις

ΜΗΔΕΝ=(Ο)ΥΔΕΤΕΡΟΝ -απο όπου πήρε και το σύμβολο 0-
ΜΗ Δ ΕΝ δηλαδή το ΜΗ ΕΝΑ, δηλαδή το αντίθετο του ΕΝΟΣ είναι ΟΥΔΕΤΕΡΟΝ (ΟΥ Δ ΕΤΑΙΡΟΝ) δηλ δεν υπάρχει κάτι άλλο εκτός από το ΈΝΑ και το αντίθετο του, το οποίο αντίθετο του δεν παράγει κίνηση.


Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, Η λέξη ΜΗΔΕΝ μας φανερώνει την ύπαρξη του ΕΝΟΣ, την ύπαρξη του αντίθετου του που δεν παράγει κίνηση και ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο εκτός απο αυτά τα δύο, με άλλα λόγια το "ακίνητον" 0 και το "κινούν" 1 Κατα τον Αριστοτέλη το πρώτο αίτιο, ο Δημιουργός δηλαδή, είναι το ΑΚΙΝΗΤΟΝ ΚΙΝΟΥΝ, δηλαδή ενώ δεν κινείται δημιουργεί κίνηση. Δεν κινείται διότι είναι παντού, και εφόσον δεν κινείται δεν υπάρχει χρόνος, αλλά είναι το πρώτο αίτιο της κίνησης και της δημιουργίας.


θέλετε να το πάμε και παραπέρα;
ο Δημιουργός κατασκεύασε την δημιουργία του με μια μαθηματική ακρίβεια, εξού κι η λέξη αστρο-νομία δηλαδή οι αστέρες (αστήρ=δεν στηρίζεται πουθενά) διέπονται από φυσικούς νόμους, και οι φυσικοί νόμοι στηρίζονται στα μαθηματικά. Το root των μαθηματικών είναι το 0/1...

η λέξη ΜΗΔΕΝ μήπως είναι απόδειξη ότι η Ελληνική γλώσσα είναι απόλυτα μαθηματική άρα και ο δημιουργός αυτής είναι ο ίδιος ο Δημιουργός;
Μήπως η λέξη ΜΗΔΕΝ είναι ένδειξή η ακόμα και απόδειξη ότι οι Έλληνες είναι τα παιδιά του Δημιουργού;

Πέμπτη, 6 Μαΐου 2010

ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΛΟΠΩΝ

Τη δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες. Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε. να στο χαλάσει. Τόσο καλά.

Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι. Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ..

Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα.

Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).

Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV's, και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε..

Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π..ς αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων .. τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.

Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.

Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά.