ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΣΑΣ ΓΝΩΡΙΖΩ ΟΤΙ ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ : ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ - ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΕΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ.
Πρόκειται για ένα προσεγμένο βιβλίο το οποίο έλειπε από την Πατρίδα μας και από τις βιβλιοθήκες μας. Το τελευταίο που έχει γραφεί με παραπλήσια θέματα είναι πριν από 70 περίπου χρόνια.
Σε αυτό εξηγούνται μεθοδικά, αναλυτικά και κατανοητά οι βασικές αρχές και οι φιλοσοφικές έννοιες, που είναι απαραίτητες για μπορέσουμε να καταλάβουμε την φιλοσοφική δομή, την σκέψη και την εξέλιξή της, από την εμφάνιση της Επιστημονικής και Λογικής Φιλοσοφίας από τον 8ο π. Χ. αιώνα.
Ακολουθούν χρονολογικά οι προσωκρατικές Φιλοσοφικές σχολές και οι άξιοι φιλόσοφοί τους.
Είναι αυτοί που δημιούργησαν τον πολιτισμό και ότι καλό έχει να επιδείξει η ανθρωπότητα.
Για πληροφορίες στο 211 22 13130 και στο 6972 416728.
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010
Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010
Η ΜΑΘΗΜΑΤΗΚΗ ΔΟΜΗ ΚΑΙ Η ΑΡΜΟΝΙΑ ΔΙΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΦΥΣΗ
ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ Η ΑΡΜΟΝΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΔΙΕΠΟΥΝ ΤΗΝ ΦΥΣΗ
Σέ κάθε ματιά μας στην φύση και σε όλα τα δημιουργήματά της παρατηρούμε ότι εμπεριέχεται μια μυστηριώδης μαθηματική σταθερά οποία καθορίζει το σχήμα και την δομή με την οποία μορφοποιείται η ύλη. Η αυτό-οργάνωση δηλαδή της ύλης εκδηλώνεται με συγκεκριμένες φόρμες, τα σχήματα των οποίων υπακούουν σε αυστηρούς μαθηματικούς κανόνες και νόμους. Υπάρχει μία εκδήλωση αρμονικών σχέσεων οι οποίες είναι χαρακτηριστικές σε όλη την έκταση της οντολογικής κλίμακας από τον μικρόκοσμο ως το μεγάκοσμο. Επειδή το κεφάλαιο είναι τεράστιο, θα αναφερθώ σε ένα γοητευτικό μυστήριο που έχει απασχολήσει πολλούς ως τώρα. Γιατί η μέλισσα επιλέγει το εξαγωνικό σχήμα για να κατασκευάσει τις κηρήθρες και όχι ένα οποιοδήποτε άλλο κανονικό πολύγωνο. Έχουν δοθεί διάφορες απαντήσεις όπως «το εξάγωνο είναι πιο λειτουργικό», «το εξάγωνο είναι πιο σταθερό», «το εξάγωνο εξασφαλίζει περισσότερο χώρο», «το εξάγωνο τείνει προς τον κύκλο» κ.λ.π.. Στο ερώτημα αυτό θα δώσω μία πιο αυστηρή μαθηματική ερμηνεία. Από όλα τα κανονικά επίπεδα σχήματα, εκείνα που η μέλισσα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για την κατασκευή των κελιών της, είναι τρία. Το ισόπλευρο τρίγωνο, το τετράγωνο και το κανονικό εξάγωνο. Μόνον αυτά τα τρία γεωμετρικά σχήματα «κλείνουν» ακριβώς το επίπεδο χωρίς να αφήνουν κενά μεταξύ τους.
Π.χ. τα πεντάγωνα , τα επτάγωνα, οκτάγωνα κλ.π δεν «κουμπώνουν» επακριβώς μεταξύ των. Αφήνουν ενδιάμεσο κενό χώρο.
(π.χ. Πενταγωνική και οκταγωνική διάταξη)
Γιατί όμως η μέλισσα επιλέγει το κανονικό εξάγωνο και όχι το ισόπλευρο τρίγωνο ή το τετράγωνο; Ιδού το ερώτημα! Γνωρίζουμε ότι η μέλισσα σε κάθε κελλί εναποθέτει την αυτή ποσότητα μελιού. Ας υποθέσουμε ότι το απαιτούμενο εμβαδόν για κάθε κελί είναι 1 τετραγωνική μονάδα. Αν κατασκεύαζε π.χ. τετραγωνικές κυψελίδες τότε αυτές θα είχαν πλευρά 1 μονάδα μήκους, οπότε 1 Χ 1=1 τετραγωνική μονάδα
Αν θα κατασκεύαζε ισόπλευρες τριγωνικές κυψελίδες, τι μήκος θα έπρεπε να έχει η κάθε πλευρά του ισοπλεύρου τριγώνου ώστε το εμβαδόν του να είναι ισοδύναμο με 1 τετραγωνική μονάδα;
Από τον τύπο υπολογισμού του εμβαδού (*) οποιουδήποτε κανονικού πολυγώνου επιλύουμε ως προς a και για εμβαδόν = 1 τετρ. μονάδα, βρίσκουμε ότι το τρίγωνο θα έπρεπε να έχει μήκος πλευράς ίσο με = 1,52 μονάδες μήκους.
Αν κατά τον ίδιο τρόπο υπολογίσουμε το μήκος της πλευράς του ισοδύναμου κανονικού εξαγώνου, βρίσκουμε ότι το μήκος της πλευρά του ισούται με 0,62 μονάδες μήκους.
Επομένως :
- στην περίπτωση της τριγωνικής κατασκευής η περίμετρος του τριγώνου ισούται με 3 Χ 1,52 = 4,56 μονάδες μήκους.
- στην περίπτωση κατά την οποία η μέλισσα θα κατασκεύαζε ορθογωνικά κελιά το καθένα θα είχε περίμετρο 4 Χ 1 = 4 μονάδες μήκους.
- στην περίπτωση της εξαγωνικής κατασκευής η περίμετρος του κάθε κελιού ισούται με 0,62 Χ 6 = 3,72 μονάδες μήκους.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Παρατηρούμε ότι η επιλογή του εξαγωνικού σχήματος δεν είναι τυχαία. Αφενός μεν «κλείνει» επακριβώς το επίπεδο χωρίς κενά, αλλά είναι και το μοναδικό σχήμα με την μικρότερη περίμετρο. Δηλαδή η μέλισσα δαπανά λιγότερο κερί για την κατασκευή των κελιών της.
Και συνεχίζω με κάτι πιο εντυπωσιακό. Η πλευρά του εξαγώνου (=0,62) σε σχέση με την πλευρά του ισοδυνάμου τετραγώνου (=1) έχουν σχέση χρυσής τομής. Πράγματι ο λόγος 1 / 0,62 = 1,62 όπου 1,62 = φ. Ο νόμος της τέλειας αρμονίας σε όλο του το μεγαλείο. Η πλευρές δηλαδή του των ισοδυνάμων τετραγώνου και εξαγώνου σχηματίζουν το χρυσό ορθογώνιο στο οποίο ο λόγος των πλευρών ισούται με 1,62 ήτοι =φ.
Για τον αριθμό φ βεβαίως θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε ολόκληρη πραγματεία αλλά δεν είναι επί του παρόντος. Αρκεί να αναφέρουμε ότι όλες οι αρμονικές σχέσεις στην φύση καθορίζονται από αυτόν το ιεροκρύφιο αριθμό. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που τον είχαν προσδιορίσει μαθηματικώς και τον εφάρμοζαν σε κάθε καλλιτεχνική τους δημιουργία, γλυπτική αρχιτεκτονική, μουσική. (συμβολίζεται με το γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου φ προς τιμή του Φειδία).
Και εύλογα διερωτάται κανείς! Ποιος έβαλε τις συγκεκριμένες γεωμετρικές πληροφορίες στα απειροελάχιστα εγκεφαλικά κύτταρα αυτού του ζουζουνιού;
Και όπως λέει το διαφημιστικό σλόγκαν «Τυχαίο;», Μόνον που εδώ δεν απαντάμε «Δεν νομίζω» αλλά «Βεβαίως όχι!!!». «Δεν είναι καθόλου τυχαίο!!!» Έχουμε μία αποκάλυψη του Λόγου ο οποίος καθόρισε ακριβείς μαθηματικούς νόμους για την λειτουργία ενός συστήματος. Τι είναι Λόγος; Ας ψάξει ο καθένας να τον βρει. Αρκεί να τον προσεγγίσει με σοβαρότητα και τον δέοντα σεβασμό.
Θωμάς Δασκάλου.
Σέ κάθε ματιά μας στην φύση και σε όλα τα δημιουργήματά της παρατηρούμε ότι εμπεριέχεται μια μυστηριώδης μαθηματική σταθερά οποία καθορίζει το σχήμα και την δομή με την οποία μορφοποιείται η ύλη. Η αυτό-οργάνωση δηλαδή της ύλης εκδηλώνεται με συγκεκριμένες φόρμες, τα σχήματα των οποίων υπακούουν σε αυστηρούς μαθηματικούς κανόνες και νόμους. Υπάρχει μία εκδήλωση αρμονικών σχέσεων οι οποίες είναι χαρακτηριστικές σε όλη την έκταση της οντολογικής κλίμακας από τον μικρόκοσμο ως το μεγάκοσμο. Επειδή το κεφάλαιο είναι τεράστιο, θα αναφερθώ σε ένα γοητευτικό μυστήριο που έχει απασχολήσει πολλούς ως τώρα. Γιατί η μέλισσα επιλέγει το εξαγωνικό σχήμα για να κατασκευάσει τις κηρήθρες και όχι ένα οποιοδήποτε άλλο κανονικό πολύγωνο. Έχουν δοθεί διάφορες απαντήσεις όπως «το εξάγωνο είναι πιο λειτουργικό», «το εξάγωνο είναι πιο σταθερό», «το εξάγωνο εξασφαλίζει περισσότερο χώρο», «το εξάγωνο τείνει προς τον κύκλο» κ.λ.π.. Στο ερώτημα αυτό θα δώσω μία πιο αυστηρή μαθηματική ερμηνεία. Από όλα τα κανονικά επίπεδα σχήματα, εκείνα που η μέλισσα θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για την κατασκευή των κελιών της, είναι τρία. Το ισόπλευρο τρίγωνο, το τετράγωνο και το κανονικό εξάγωνο. Μόνον αυτά τα τρία γεωμετρικά σχήματα «κλείνουν» ακριβώς το επίπεδο χωρίς να αφήνουν κενά μεταξύ τους.
Π.χ. τα πεντάγωνα , τα επτάγωνα, οκτάγωνα κλ.π δεν «κουμπώνουν» επακριβώς μεταξύ των. Αφήνουν ενδιάμεσο κενό χώρο.
(π.χ. Πενταγωνική και οκταγωνική διάταξη)
Γιατί όμως η μέλισσα επιλέγει το κανονικό εξάγωνο και όχι το ισόπλευρο τρίγωνο ή το τετράγωνο; Ιδού το ερώτημα! Γνωρίζουμε ότι η μέλισσα σε κάθε κελλί εναποθέτει την αυτή ποσότητα μελιού. Ας υποθέσουμε ότι το απαιτούμενο εμβαδόν για κάθε κελί είναι 1 τετραγωνική μονάδα. Αν κατασκεύαζε π.χ. τετραγωνικές κυψελίδες τότε αυτές θα είχαν πλευρά 1 μονάδα μήκους, οπότε 1 Χ 1=1 τετραγωνική μονάδα
Αν θα κατασκεύαζε ισόπλευρες τριγωνικές κυψελίδες, τι μήκος θα έπρεπε να έχει η κάθε πλευρά του ισοπλεύρου τριγώνου ώστε το εμβαδόν του να είναι ισοδύναμο με 1 τετραγωνική μονάδα;
Από τον τύπο υπολογισμού του εμβαδού (*) οποιουδήποτε κανονικού πολυγώνου επιλύουμε ως προς a και για εμβαδόν = 1 τετρ. μονάδα, βρίσκουμε ότι το τρίγωνο θα έπρεπε να έχει μήκος πλευράς ίσο με = 1,52 μονάδες μήκους.
Αν κατά τον ίδιο τρόπο υπολογίσουμε το μήκος της πλευράς του ισοδύναμου κανονικού εξαγώνου, βρίσκουμε ότι το μήκος της πλευρά του ισούται με 0,62 μονάδες μήκους.
Επομένως :
- στην περίπτωση της τριγωνικής κατασκευής η περίμετρος του τριγώνου ισούται με 3 Χ 1,52 = 4,56 μονάδες μήκους.
- στην περίπτωση κατά την οποία η μέλισσα θα κατασκεύαζε ορθογωνικά κελιά το καθένα θα είχε περίμετρο 4 Χ 1 = 4 μονάδες μήκους.
- στην περίπτωση της εξαγωνικής κατασκευής η περίμετρος του κάθε κελιού ισούται με 0,62 Χ 6 = 3,72 μονάδες μήκους.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
Παρατηρούμε ότι η επιλογή του εξαγωνικού σχήματος δεν είναι τυχαία. Αφενός μεν «κλείνει» επακριβώς το επίπεδο χωρίς κενά, αλλά είναι και το μοναδικό σχήμα με την μικρότερη περίμετρο. Δηλαδή η μέλισσα δαπανά λιγότερο κερί για την κατασκευή των κελιών της.
Και συνεχίζω με κάτι πιο εντυπωσιακό. Η πλευρά του εξαγώνου (=0,62) σε σχέση με την πλευρά του ισοδυνάμου τετραγώνου (=1) έχουν σχέση χρυσής τομής. Πράγματι ο λόγος 1 / 0,62 = 1,62 όπου 1,62 = φ. Ο νόμος της τέλειας αρμονίας σε όλο του το μεγαλείο. Η πλευρές δηλαδή του των ισοδυνάμων τετραγώνου και εξαγώνου σχηματίζουν το χρυσό ορθογώνιο στο οποίο ο λόγος των πλευρών ισούται με 1,62 ήτοι =φ.
Για τον αριθμό φ βεβαίως θα μπορούσαμε να αναπτύξουμε ολόκληρη πραγματεία αλλά δεν είναι επί του παρόντος. Αρκεί να αναφέρουμε ότι όλες οι αρμονικές σχέσεις στην φύση καθορίζονται από αυτόν το ιεροκρύφιο αριθμό. Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν οι πρώτοι που τον είχαν προσδιορίσει μαθηματικώς και τον εφάρμοζαν σε κάθε καλλιτεχνική τους δημιουργία, γλυπτική αρχιτεκτονική, μουσική. (συμβολίζεται με το γράμμα της ελληνικής αλφαβήτου φ προς τιμή του Φειδία).
Και εύλογα διερωτάται κανείς! Ποιος έβαλε τις συγκεκριμένες γεωμετρικές πληροφορίες στα απειροελάχιστα εγκεφαλικά κύτταρα αυτού του ζουζουνιού;
Και όπως λέει το διαφημιστικό σλόγκαν «Τυχαίο;», Μόνον που εδώ δεν απαντάμε «Δεν νομίζω» αλλά «Βεβαίως όχι!!!». «Δεν είναι καθόλου τυχαίο!!!» Έχουμε μία αποκάλυψη του Λόγου ο οποίος καθόρισε ακριβείς μαθηματικούς νόμους για την λειτουργία ενός συστήματος. Τι είναι Λόγος; Ας ψάξει ο καθένας να τον βρει. Αρκεί να τον προσεγγίσει με σοβαρότητα και τον δέοντα σεβασμό.
Θωμάς Δασκάλου.
Δευτέρα 13 Σεπτεμβρίου 2010
ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟΥ ΜΑΘΑΘΩΝΑ: 2500 ΧΡΟΝΙΑ ΔΟΞΑΣ
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΜΑΡΑΘΩΝΑ
Γράφει ο *Αμφικτύων Αθήναι 11 - 9 - 10
Σήμερα 11/9 και ώρα 20.30 με επίκεντρο τον Τύμβο των πεσόντων Μαραθωνομάχων εορτάζεται για πρώτη φορά η επέτειος των 2.500 χρόνων από την κοσμοϊστορική μάχη του Μαραθώνα . Φυσικά η επίσημη Πολιτεία απουσιάζει από τους εορτασμούς, τους οποίους διοργανώνει ο Δήμαρχος Μαραθώνος κ. Σπύρος Ζαγάρης και άλλες προσωπικότητες , Έλληνες και ξένοι. Και λέγω φυσικά διότι οι κατοχικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών δεν είναι Ελληνικές παρότι διαθέτουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο, αλλά παραρτήματα της διεθνούς χούντας των τραπεζιτών και των τοκογλύφων.
Τα κυριότερα συμπεράσματα της μάχης του Μαραθώνα είναι τα εξής:
1) Η Ελευθερία έναντι της Τυραννίας Η μάχη αυτή έκρινε την τύχη της Ευρώπης και του κόσμου ολοκλήρου, διότι αν επικρατούσε η Ασιατική στρατιά του βασιλιά Ξέρξη ο πολιτισμός θα είχε πάρει εντελώς διαφορετική τροπή. Θα είχε επικρατήσει ο ασιατικός δεσποτισμός, αυταρχισμός, υλισμός, θεοκρατία έναντι του πνεύματος της ελευθερίας, δημοκρατίας, ορθολογισμού , ανεξιθρησκίας και άλλα δεινά.
2) Ο Ελιγμός .Στην μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. εγκαινιάσθηκε για πρώτη φορά από τον στρατηγό Μιλτιάδη το στοιχείο του ελιγμού έναντι της μάχης εκ παρατάξεως. Τούτο επέβαλε το ολιγάριθμο των Ελλήνων (10.000 Αθηναίοι και 1000 Πλαταιείς ) έναντι των 110.000 - 300.000 Περσών με ιππικό και ισχυρότατο στόλο. Ενίσχυσε τα δύο πλευρά της παρατάξεως του, άφησε ασθενές το κέντρο και εκτέλεσε ελιγμό ιλάγρας(τανάλιας) γύρω από την αντίπαλη δύναμη.
3) Ο Αιφνιδιασμός και η Ορμή Κρούσεως ήτο ο δεύτερος καθοριστικός παράγων της νίκης των Ελλήνων. Ήταν τόσο θυελλώδης η επιθετική κρούση ώστε τα περσικά άλογα τρόμαξαν, επεκράτησε πανικός και οι Πέρσες τρομοκρατημένοι ετράπησαν σε άτακτη φυγή προς τα πλοία για την σωτηρία τους.
4) Ο ισχυρότερος επιθετικός και αμυντικός οπλισμός των Ελλήνων έναντι των Περσών. Ο οπλισμός και η πανοπλία του Περσικού πεζικού το καθιστούσε ακατάλληλο για αγώνα εκ του συστάδην ιδιαίτερα με τους βαριά οπλισμένους Έλληνες μισθοφόρους οπλίτες.
5) Η ταχυκινησία και το άριστο σύστημα πληροφοριών των Αθηναίων οι οποίοι έσπευσαν δρομαίως στο Μαραθώνα, μόλις πληροφορήθηκαν ότι απεβιβάσθησαν οι Πέρσες στο Σχινιά και μετά την λήξη της Μάχης, όταν έσπευσαν κατάκοποι αμέσως μετά από την μάχη, στο Φάληρο να αντιμετωπίσουν το Περσικός στόλο που είχε κινηθεί εκεί με σκοπό να αποβιβάσει την κυρία δύναμη εναντίον των Αθηνών, τις οποίες θεωρούσαν ανυπεράσπιστες.
6) Οι υπέρτερες ηθικές δυνάμεις των Ελλήνων, οι οποίοι εμάχοντο υπέρ βωμών και εστιών , έναντι των μισθοφορικών συνονθυλευμάτων του βασιλιά Ξέρξη, τα οποία εμάχοντο για το μισθό και του φόβου του μαστιγίου και της βασιλικής τιμωρίας.
7) Τα Ηγετικά Προσόντα του Μιλτιάδου . Ο στρατηγός Μιλιάδης ήτο ένας εκ των εκλεκτότερων στρατηγών. Υπήρχαν τρεις τρόποι ενεργείας:
Α) Ν' αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στα τείχη(ολέθριος) Β) Να τους αναμένουν στην διάβαση της Παλλήνης(κακός) Γ) Να τους αντιμετωπίσουν στο Μαραθώνα. Ο Μιλτιάδης επέβαλε τον τρίτο και ενίκησε.
8) Ανέκαθεν η Γεωπολιτική θέση της Ελλάδος είλκυσε την κατακτητική μανία των επίδοξων κοσμοκρατόρων. Η επεκτατική πολιτική προς τη Δύση ήτο η αιτία της εκστρατείας για τον Δαρείο και τον διάδοχο του Ξέρξη . Η Ελλάδα και ιδιαίτερα η Αθήνα ήτο το κύριο εμπόδιο τους. Η στοχοποίηση της Ελλάδος συμβαίνει και σήμερον από τις ίδιες δυνάμεις.
9) Οι Εβραίοι δια του Μαρδονίου(=Μαρδοχάι) υποκίνησαν την εκστρατεία κατά της Ελλάδος, όπως συμβαίνει και σήμερον με τους διεθνείς Εβραίους τοκογλύφους -τραπεζίτες που υποκινούν τη Δύση κατά της Ελλάδος.
Να γιατί η κατοχική κυβέρνηση των Αθηνών δεν συμμετέχει στις εκδηλώσεις!!! Διότι απλούστατα αυτές έχουν τον συμβολισμός τους, ότι, και πάλι η μεγάλη μας χώρα έχει μπει πρωτοπόρος στον αγώνα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Δέχεται και πάλι μετά 2500 χρόνια μια εξ ίσου βάρβαρη επίθεση από τους ανθρώπους της ανατολής-με την συνδρομή των εντόπιων προδοτών και συνεργατών του εχθρού σαν τον Ιππια(575;-490 π.Χ.)- ο οποίος κατηύθυνε τα σχέδια του Ξέρξη. Τώρα λέγονται Γιωργάκηδες, Πάγκαλοι, Χρυσοχοϊδηδες, Γερουλάνοι , Διαματοκόλλητες Μπίλντερμπεργκες, Δραγώνες και άλλα μιαρά υποκείμενα Όμως και πάλι η Ελλάδα θα νικήσει. Η Ελευθερία θα νικήσει τη δουλεία, η Δημοκρατία τον ολοκληρωτισμό. Το Πνεύμα την υλική βία , ο Ανθρωπισμός το μαστίγιο του ΔΝΤ, το Φως το σκοτάδι της Αβρααμικής θεοκρατίας.
Γράφει ο *Αμφικτύων Αθήναι 11 - 9 - 10
Σήμερα 11/9 και ώρα 20.30 με επίκεντρο τον Τύμβο των πεσόντων Μαραθωνομάχων εορτάζεται για πρώτη φορά η επέτειος των 2.500 χρόνων από την κοσμοϊστορική μάχη του Μαραθώνα . Φυσικά η επίσημη Πολιτεία απουσιάζει από τους εορτασμούς, τους οποίους διοργανώνει ο Δήμαρχος Μαραθώνος κ. Σπύρος Ζαγάρης και άλλες προσωπικότητες , Έλληνες και ξένοι. Και λέγω φυσικά διότι οι κατοχικές κυβερνήσεις των τελευταίων ετών δεν είναι Ελληνικές παρότι διαθέτουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο, αλλά παραρτήματα της διεθνούς χούντας των τραπεζιτών και των τοκογλύφων.
Τα κυριότερα συμπεράσματα της μάχης του Μαραθώνα είναι τα εξής:
1) Η Ελευθερία έναντι της Τυραννίας Η μάχη αυτή έκρινε την τύχη της Ευρώπης και του κόσμου ολοκλήρου, διότι αν επικρατούσε η Ασιατική στρατιά του βασιλιά Ξέρξη ο πολιτισμός θα είχε πάρει εντελώς διαφορετική τροπή. Θα είχε επικρατήσει ο ασιατικός δεσποτισμός, αυταρχισμός, υλισμός, θεοκρατία έναντι του πνεύματος της ελευθερίας, δημοκρατίας, ορθολογισμού , ανεξιθρησκίας και άλλα δεινά.
2) Ο Ελιγμός .Στην μάχη του Μαραθώνα το 490 π.Χ. εγκαινιάσθηκε για πρώτη φορά από τον στρατηγό Μιλτιάδη το στοιχείο του ελιγμού έναντι της μάχης εκ παρατάξεως. Τούτο επέβαλε το ολιγάριθμο των Ελλήνων (10.000 Αθηναίοι και 1000 Πλαταιείς ) έναντι των 110.000 - 300.000 Περσών με ιππικό και ισχυρότατο στόλο. Ενίσχυσε τα δύο πλευρά της παρατάξεως του, άφησε ασθενές το κέντρο και εκτέλεσε ελιγμό ιλάγρας(τανάλιας) γύρω από την αντίπαλη δύναμη.
3) Ο Αιφνιδιασμός και η Ορμή Κρούσεως ήτο ο δεύτερος καθοριστικός παράγων της νίκης των Ελλήνων. Ήταν τόσο θυελλώδης η επιθετική κρούση ώστε τα περσικά άλογα τρόμαξαν, επεκράτησε πανικός και οι Πέρσες τρομοκρατημένοι ετράπησαν σε άτακτη φυγή προς τα πλοία για την σωτηρία τους.
4) Ο ισχυρότερος επιθετικός και αμυντικός οπλισμός των Ελλήνων έναντι των Περσών. Ο οπλισμός και η πανοπλία του Περσικού πεζικού το καθιστούσε ακατάλληλο για αγώνα εκ του συστάδην ιδιαίτερα με τους βαριά οπλισμένους Έλληνες μισθοφόρους οπλίτες.
5) Η ταχυκινησία και το άριστο σύστημα πληροφοριών των Αθηναίων οι οποίοι έσπευσαν δρομαίως στο Μαραθώνα, μόλις πληροφορήθηκαν ότι απεβιβάσθησαν οι Πέρσες στο Σχινιά και μετά την λήξη της Μάχης, όταν έσπευσαν κατάκοποι αμέσως μετά από την μάχη, στο Φάληρο να αντιμετωπίσουν το Περσικός στόλο που είχε κινηθεί εκεί με σκοπό να αποβιβάσει την κυρία δύναμη εναντίον των Αθηνών, τις οποίες θεωρούσαν ανυπεράσπιστες.
6) Οι υπέρτερες ηθικές δυνάμεις των Ελλήνων, οι οποίοι εμάχοντο υπέρ βωμών και εστιών , έναντι των μισθοφορικών συνονθυλευμάτων του βασιλιά Ξέρξη, τα οποία εμάχοντο για το μισθό και του φόβου του μαστιγίου και της βασιλικής τιμωρίας.
7) Τα Ηγετικά Προσόντα του Μιλτιάδου . Ο στρατηγός Μιλιάδης ήτο ένας εκ των εκλεκτότερων στρατηγών. Υπήρχαν τρεις τρόποι ενεργείας:
Α) Ν' αντιμετωπίσουν τους Πέρσες στα τείχη(ολέθριος) Β) Να τους αναμένουν στην διάβαση της Παλλήνης(κακός) Γ) Να τους αντιμετωπίσουν στο Μαραθώνα. Ο Μιλτιάδης επέβαλε τον τρίτο και ενίκησε.
8) Ανέκαθεν η Γεωπολιτική θέση της Ελλάδος είλκυσε την κατακτητική μανία των επίδοξων κοσμοκρατόρων. Η επεκτατική πολιτική προς τη Δύση ήτο η αιτία της εκστρατείας για τον Δαρείο και τον διάδοχο του Ξέρξη . Η Ελλάδα και ιδιαίτερα η Αθήνα ήτο το κύριο εμπόδιο τους. Η στοχοποίηση της Ελλάδος συμβαίνει και σήμερον από τις ίδιες δυνάμεις.
9) Οι Εβραίοι δια του Μαρδονίου(=Μαρδοχάι) υποκίνησαν την εκστρατεία κατά της Ελλάδος, όπως συμβαίνει και σήμερον με τους διεθνείς Εβραίους τοκογλύφους -τραπεζίτες που υποκινούν τη Δύση κατά της Ελλάδος.
Να γιατί η κατοχική κυβέρνηση των Αθηνών δεν συμμετέχει στις εκδηλώσεις!!! Διότι απλούστατα αυτές έχουν τον συμβολισμός τους, ότι, και πάλι η μεγάλη μας χώρα έχει μπει πρωτοπόρος στον αγώνα για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Δέχεται και πάλι μετά 2500 χρόνια μια εξ ίσου βάρβαρη επίθεση από τους ανθρώπους της ανατολής-με την συνδρομή των εντόπιων προδοτών και συνεργατών του εχθρού σαν τον Ιππια(575;-490 π.Χ.)- ο οποίος κατηύθυνε τα σχέδια του Ξέρξη. Τώρα λέγονται Γιωργάκηδες, Πάγκαλοι, Χρυσοχοϊδηδες, Γερουλάνοι , Διαματοκόλλητες Μπίλντερμπεργκες, Δραγώνες και άλλα μιαρά υποκείμενα Όμως και πάλι η Ελλάδα θα νικήσει. Η Ελευθερία θα νικήσει τη δουλεία, η Δημοκρατία τον ολοκληρωτισμό. Το Πνεύμα την υλική βία , ο Ανθρωπισμός το μαστίγιο του ΔΝΤ, το Φως το σκοτάδι της Αβρααμικής θεοκρατίας.
Τετάρτη 9 Ιουνίου 2010
ΠΕΡΙΚΛΟΥΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΕΛΕΙΠΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΩ ΤΟ ΝΕΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ ΝΑ ΜΕΛΕΤΗΣΕΤΕ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ. ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΊΟΥ ΜΕ ΕΙΔΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΕ ΒΑΘΟΣ ΑΝΑΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ, ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΣΗΜΑΝΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΥ ΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΛΑΣΣΙΚΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΘΟΥΚΥΔΙΔΗ, ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΙ ΕΜΜΕΤΡΗ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥ.
Πληροφορίες Τηλ. 211 2213130 - 6972416728
Πληροφορίες Τηλ. 211 2213130 - 6972416728
Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ - GEORGE BOOL 0-1
Η ΔΙΤΙΜΗ ΤΥΠΙΚΗ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ Η ΑΛΓΕΒΡΑ G.BOOL ΚΑΙ ΟΙ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΙ ΥΠΟΛΟΓΙΤΕΣ
Το ΜΗΔΕΝ, Ο George Bool, ο Αριστοτέλης το 0/1 και η απόδειξη ότι είμαστε παιδιά του ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ
Ο μαθηματικός Τζορτζ Μπουλ (George Boole, 1815-1864) παρουσίασε το 1847 μια άλγεβρα με μεταβλητές δύο τιμών (που καλούνται "λογικές μεταβλητές" ναι-όχι, άσπρο-μαύρο, true-false 0-1 κτλ).
Σήμερα η άλγεβρα αυτή ονομάζεται άλγεβρα Μπουλ, ή δυαδική άλγεβρα, ή διακοπτική άλγεβρα και έχει βρει ευρεία εφαρμογή στην σχεδίαση του λογισμικού και των κυκλωμάτων των ηλεκτρονικών υπολογιστών, επειδή είναι ιδανική για χειρισμό λογικών συναρτήσεων και πράξεων στο δυαδικό σύστημα.
Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής καταλαβαίνει μόνο 0/1.
Μια οχτάδα από το δυαδικό σύστημα του 0/1 είναι το byte (π.χ. 0011.1101).
Αυτή η οχτάδα είναι ένα μικρό μέρος μιας περιγραφής ενός αρχείου.
π.χ. μια εικόνα 1 ΜΒ σημαίνει 1 byte x 1024=1KB x 1024=1MB, σκεφτείτε λοιπόν πόσες οχτάδες σε σειρά υπάρχουν για να περιγράψουν μια εικόνα 1ΜΒ. Σκεφτείτε τώρα πόσες οχτάδες σε σειρά υπάρχουν για να περιγράψουν ένα DVD 4,7 GB.
Όταν κάποιος προγραμματιστής πληκτρολογεί τον κώδικα για το πρόγραμμα που θέλει να φτιάξει, στην ουσία ο υπολογιστής μετατρέπει το κάθε ψηφίο που πληκτρολόγησε σε bytes (π.χ 1010.0011) και έτσι καταλαβαίνει ο υπολογιστής τι θέλει να δημιουργήσει ο προγραμματιστής για να το κάνει πράξη. Αντιστοίχως το ίδιο συμβαίνει όταν πχ κάποιος χρήστης γράψει ένα κείμενο στο word.
Αυτός λίγο πολύ είναι ο τρόπος λειτουργίας του ηλεκτρονικού υπολογιστή που όλοι έχουμε στο σπίτι ή στην δουλειά μας. 'Ολοι ξέρουμε λοιπόν ότι ο George Boole βρήκε το δυαδικό σύστημα και κάποιοι άλλοι βασίστηκαν επάνω σε αυτό έφτιαξαν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, είναι όμως έτσι τα πράγματα; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ...
Ο George Boole ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, δηλαδή είχε ασχοληθεί με δυο 100% αρχέγονες ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ επιστήμες, είχε διαβάσει αρχαίους επιστήμονες και φιλοσόφους. Από τον Πυθαγόρα, από τον Σωκράτη, Πλάτωνα μέχρι τον Αριστοτέλη και την λογική των αντιθέτων, ο νόμος της δυαδικότητας είναι ολοφάνερος, ΑΛΛΑ ακόμα νωρίτερα και απο αυτούς, Η ΙΔΙΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ!!!
Αν αναλύσουμε την λέξη ΜΗΔΕΝ θα βρούμε τις αποδείξεις
ΜΗΔΕΝ=(Ο)ΥΔΕΤΕΡΟΝ -απο όπου πήρε και το σύμβολο 0-
ΜΗ Δ ΕΝ δηλαδή το ΜΗ ΕΝΑ, δηλαδή το αντίθετο του ΕΝΟΣ είναι ΟΥΔΕΤΕΡΟΝ (ΟΥ Δ ΕΤΑΙΡΟΝ) δηλ δεν υπάρχει κάτι άλλο εκτός από το ΈΝΑ και το αντίθετο του, το οποίο αντίθετο του δεν παράγει κίνηση.
Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, Η λέξη ΜΗΔΕΝ μας φανερώνει την ύπαρξη του ΕΝΟΣ, την ύπαρξη του αντίθετου του που δεν παράγει κίνηση και ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο εκτός απο αυτά τα δύο, με άλλα λόγια το "ακίνητον" 0 και το "κινούν" 1 Κατα τον Αριστοτέλη το πρώτο αίτιο, ο Δημιουργός δηλαδή, είναι το ΑΚΙΝΗΤΟΝ ΚΙΝΟΥΝ, δηλαδή ενώ δεν κινείται δημιουργεί κίνηση. Δεν κινείται διότι είναι παντού, και εφόσον δεν κινείται δεν υπάρχει χρόνος, αλλά είναι το πρώτο αίτιο της κίνησης και της δημιουργίας.
θέλετε να το πάμε και παραπέρα;
ο Δημιουργός κατασκεύασε την δημιουργία του με μια μαθηματική ακρίβεια, εξού κι η λέξη αστρο-νομία δηλαδή οι αστέρες (αστήρ=δεν στηρίζεται πουθενά) διέπονται από φυσικούς νόμους, και οι φυσικοί νόμοι στηρίζονται στα μαθηματικά. Το root των μαθηματικών είναι το 0/1...
η λέξη ΜΗΔΕΝ μήπως είναι απόδειξη ότι η Ελληνική γλώσσα είναι απόλυτα μαθηματική άρα και ο δημιουργός αυτής είναι ο ίδιος ο Δημιουργός;
Μήπως η λέξη ΜΗΔΕΝ είναι ένδειξή η ακόμα και απόδειξη ότι οι Έλληνες είναι τα παιδιά του Δημιουργού;
Το ΜΗΔΕΝ, Ο George Bool, ο Αριστοτέλης το 0/1 και η απόδειξη ότι είμαστε παιδιά του ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ
Ο μαθηματικός Τζορτζ Μπουλ (George Boole, 1815-1864) παρουσίασε το 1847 μια άλγεβρα με μεταβλητές δύο τιμών (που καλούνται "λογικές μεταβλητές" ναι-όχι, άσπρο-μαύρο, true-false 0-1 κτλ).
Σήμερα η άλγεβρα αυτή ονομάζεται άλγεβρα Μπουλ, ή δυαδική άλγεβρα, ή διακοπτική άλγεβρα και έχει βρει ευρεία εφαρμογή στην σχεδίαση του λογισμικού και των κυκλωμάτων των ηλεκτρονικών υπολογιστών, επειδή είναι ιδανική για χειρισμό λογικών συναρτήσεων και πράξεων στο δυαδικό σύστημα.
Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής καταλαβαίνει μόνο 0/1.
Μια οχτάδα από το δυαδικό σύστημα του 0/1 είναι το byte (π.χ. 0011.1101).
Αυτή η οχτάδα είναι ένα μικρό μέρος μιας περιγραφής ενός αρχείου.
π.χ. μια εικόνα 1 ΜΒ σημαίνει 1 byte x 1024=1KB x 1024=1MB, σκεφτείτε λοιπόν πόσες οχτάδες σε σειρά υπάρχουν για να περιγράψουν μια εικόνα 1ΜΒ. Σκεφτείτε τώρα πόσες οχτάδες σε σειρά υπάρχουν για να περιγράψουν ένα DVD 4,7 GB.
Όταν κάποιος προγραμματιστής πληκτρολογεί τον κώδικα για το πρόγραμμα που θέλει να φτιάξει, στην ουσία ο υπολογιστής μετατρέπει το κάθε ψηφίο που πληκτρολόγησε σε bytes (π.χ 1010.0011) και έτσι καταλαβαίνει ο υπολογιστής τι θέλει να δημιουργήσει ο προγραμματιστής για να το κάνει πράξη. Αντιστοίχως το ίδιο συμβαίνει όταν πχ κάποιος χρήστης γράψει ένα κείμενο στο word.
Αυτός λίγο πολύ είναι ο τρόπος λειτουργίας του ηλεκτρονικού υπολογιστή που όλοι έχουμε στο σπίτι ή στην δουλειά μας. 'Ολοι ξέρουμε λοιπόν ότι ο George Boole βρήκε το δυαδικό σύστημα και κάποιοι άλλοι βασίστηκαν επάνω σε αυτό έφτιαξαν τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, είναι όμως έτσι τα πράγματα; ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΟΧΙ...
Ο George Boole ήταν μαθηματικός και φιλόσοφος, δηλαδή είχε ασχοληθεί με δυο 100% αρχέγονες ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ επιστήμες, είχε διαβάσει αρχαίους επιστήμονες και φιλοσόφους. Από τον Πυθαγόρα, από τον Σωκράτη, Πλάτωνα μέχρι τον Αριστοτέλη και την λογική των αντιθέτων, ο νόμος της δυαδικότητας είναι ολοφάνερος, ΑΛΛΑ ακόμα νωρίτερα και απο αυτούς, Η ΙΔΙΑ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ ΜΙΛΑΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΥΑΔΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ!!!
Αν αναλύσουμε την λέξη ΜΗΔΕΝ θα βρούμε τις αποδείξεις
ΜΗΔΕΝ=(Ο)ΥΔΕΤΕΡΟΝ -απο όπου πήρε και το σύμβολο 0-
ΜΗ Δ ΕΝ δηλαδή το ΜΗ ΕΝΑ, δηλαδή το αντίθετο του ΕΝΟΣ είναι ΟΥΔΕΤΕΡΟΝ (ΟΥ Δ ΕΤΑΙΡΟΝ) δηλ δεν υπάρχει κάτι άλλο εκτός από το ΈΝΑ και το αντίθετο του, το οποίο αντίθετο του δεν παράγει κίνηση.
Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν, Η λέξη ΜΗΔΕΝ μας φανερώνει την ύπαρξη του ΕΝΟΣ, την ύπαρξη του αντίθετου του που δεν παράγει κίνηση και ότι δεν υπάρχει κάτι άλλο εκτός απο αυτά τα δύο, με άλλα λόγια το "ακίνητον" 0 και το "κινούν" 1 Κατα τον Αριστοτέλη το πρώτο αίτιο, ο Δημιουργός δηλαδή, είναι το ΑΚΙΝΗΤΟΝ ΚΙΝΟΥΝ, δηλαδή ενώ δεν κινείται δημιουργεί κίνηση. Δεν κινείται διότι είναι παντού, και εφόσον δεν κινείται δεν υπάρχει χρόνος, αλλά είναι το πρώτο αίτιο της κίνησης και της δημιουργίας.
θέλετε να το πάμε και παραπέρα;
ο Δημιουργός κατασκεύασε την δημιουργία του με μια μαθηματική ακρίβεια, εξού κι η λέξη αστρο-νομία δηλαδή οι αστέρες (αστήρ=δεν στηρίζεται πουθενά) διέπονται από φυσικούς νόμους, και οι φυσικοί νόμοι στηρίζονται στα μαθηματικά. Το root των μαθηματικών είναι το 0/1...
η λέξη ΜΗΔΕΝ μήπως είναι απόδειξη ότι η Ελληνική γλώσσα είναι απόλυτα μαθηματική άρα και ο δημιουργός αυτής είναι ο ίδιος ο Δημιουργός;
Μήπως η λέξη ΜΗΔΕΝ είναι ένδειξή η ακόμα και απόδειξη ότι οι Έλληνες είναι τα παιδιά του Δημιουργού;
Πέμπτη 6 Μαΐου 2010
ΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΣΥΔΟΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΛΟΠΩΝ
Τη δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava, και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες. Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε. να στο χαλάσει. Τόσο καλά.
Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι. Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ..
Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα.
Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).
Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV's, και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε..
Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π..ς αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων .. τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.
Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.
Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά.
Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια. Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι. Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ..
Τη δεκαετία του `90 που ακολούθησε, τα κεφάλια μπήκαν κάπως μέσα, αλλά τότε ήταν που ανδρώθηκαν τα πραγματικά λαμόγια. Τα σκυλάδικα γνώρισαν πιένες. Η Λιάνη ήταν απλά η κορυφή του παγόβουνου. Πίσω της υπήρχε μια ολόκληρη συνομοταξία πεινασμένων και συνάμα αγριεμένων ασύδοτων. Με το χαμόγελο της Κολυνός. «Σοσιαλιστικά» βαμπίρ. Μαζεύοντας όμως γύρω τους και τη πλέμπα. Και έτσι είδαμε το μοναδικό φαινόμενο, η κάθε γειτονιά να έχει και από μια ΕΛΔΕ, όπως κάποτε είχε από μια ντισκοτέκ. Χαμός στο ίσιωμα. Κόσμος και κοσμάκης καταχρεώθηκε για να μπορεί να γίνει «παίκτης». Χα και πάλι χα. Κάποιοι όμως ανησυχούσαν από τότε. Είχαν υπόψη τους τη λευκή βίβλο της ΕΟΚ, που ελάχιστη της δόθηκε δημοσιότητα.
Και μετά ήρθε το ευρώ. Στην αρχή χαρήκαμε, καθότι αισθανθήκαμε Ευρωπαίοι. Το χρόνιο όνειρο της ψωροκώσταινας. Μέχρι που συνειδητοποιήσαμε πως το ευρώ, που είχε κλειδώσει στις 340 δραχμές, ισοδυναμούσε με το παλιό κατοστάρικο. Κάποτε αγοράζαμε το φραπέ 140 δραχμές και σκοτωνόμασταν με τον σερβιτόρο για τα ρέστα από τις 150. Τώρα έφτασε το φραπέ στα 5 ευρώ και αισθανόμαστε γύφτοι αν δεν αφήσουμε 1 Ε πουρμπουάρ (340 δραχμές παρακαλώ).
Παρόλα αυτά, λίγο τα ευρωπαϊκά πακέτα, λίγο η Ολυμπιάδα, λίγο η τραπεζική απελευθέρωση της δανειοδότησης, λίγο η στρεβλή ανάπτυξη, λίγο η καρακατσουλίστικη τιβί μας, και γίναμε όλοι μπρούκληδες. Πήξαμε να βλέπουμε BMW και Μερτσέντες αγορασμένες με 136 άτοκες(!) δόσεις. Γεμίσαμε από χάϊδες τυπάδες και αισθησιακές μοντέλες (όλες ξανθιές) γκλαμουράτες. Εκεί που κάποτε βλέπαμε μόνο μουσάτους αγωνιστές, και αξύριστες κνίτισες, γεμίσαμε από τεκνά και σεξοβόμβες. 50 τηλεοπτικά κανάλια η Νέα Υόρκη; 150 εμείς. Home Cinemas, Pentium, Playstation, lap tops, flat screen 42 inch HD TV's, και πάει λέγοντας. Όχι παίζουμε. Και νάσου Ολυμπιάδα σούπερ φαντεζί, και νάσου ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, και πίσω και σας φάγαμε κουφάλες λιγούρηδες Ευρωπαίοι. Ελλάδα ρε..
Ναι, αλλά ήρθε πλέον και η ώρα του λογαριασμού. Με π..ς αυγά δεν βάφονται. Η αιώνια σοφία του απλού λαού επαληθεύτηκε για μια ακόμη φορά. Όλα ήταν σικέ. Τεράστιο το έλλειμμα, τεράστιο το δημόσιο χρέος, και πάπαλα οι ντεμέκ σωτήρες πολιτικοί μας. Ανθρωπάκια και αυτοί, που ψάχνουν να κάνουν τη καλή τους με καμιά γρηγοράδα. Και μετά μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε. Πάντα φταίνε οι προηγούμενοι. Και νάμαστε ξανά μανά, εσείς και εγώ, οι μέσοι Έλληνες δηλαδή, ενώπιοι ενωπίω του ΔΝΤ και του κάθε Τρισέ. Της σκληρής πραγματικότητας. Και ξαφνικά έντρομοι συνειδητοποιούμε, πως τελικά οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι δεν μας πολυσυμπαθούν. Ήταν όλα μια αυταπάτη. Τους αρέσουν τα τζατζίκια και οι παραλίες μας, αλλά πέραν τούτων .. τίποτα. Μας απεχθάνονται και μας θεωρούν τσαμπατζήδες και απατεώνες. Και ο κύκλος κλείνει.
Μας βλέπω ξανά με λαχανί Zastava και πειραγμένα Lada (με 6 προβολείς ομίχλης) να κάνουμε κόντρες στις παραλιακές. Αν φυσικά υπάρχουν χρήματα για βενζίνη. Αλλιώς υπάρχουν και τα παπάκια (με φωσφοριζέ ζάντες) για τα τρελά γούστα.
Το ride είναι over, που λένε και οι Αμερικάνοι σύμμαχοί μας. Το ελληνικό λούνα παρκ τελείωσε. Εκτροχιάστηκε, όπως στις ταινίες με το δαιμονισμένο τρενάκι του τρόμου. Ήταν όμως εντυπωσιακό όσο κράτησε. Και όσοι το πρόλαβαν το απόλαυσαν. Οι υπόλοιποι ας πρόσεχαν. Γεννήθηκαν αργά.
Πέμπτη 25 Φεβρουαρίου 2010
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ
ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΟΛΟΡΟΥ ΑΛΙΜΟΥΣΙΟΣ
(460 - 395 π.Χ.)
Ο Μεγάλος επιστήμων, ιστορικός, πολιτικός και στρατηγός, γεννήθηκε στον Δήμο Αλλιμούντα (Άλιμος) της Αττικής.
Ήταν γιος του Ολόρου, ο οποίος ήταν συγγενής του μεγάλου στρατηγού Μιλτιάδη. Αυτή η συγγένεια αποδεικνύεται και από το ότι όταν πέθανε, τάφηκε στο επίσημο Κιμώνειο νεκροταφείο, διότι ο πολιτικός και στρατηγός Κίμων ήταν γιος του Μιλτιάδη.
Η μητέρα του Ηγησιούλη, ήταν κόρη του Βασιλιά της Θράκης Ολόρου, από αυτήν είχε κτήματα και ορυχεία χρυσού στην Θράκη, στην θέση Σκαπτή Ύλη.
Έτυχε σπουδαίας εκπαιδεύσεως και μορφώσεως, είχε ως δασκάλους τους Φιλοσόφους και παιδαγωγούς Αναξαγόρα και Αντιφώντα. Έφηβος, ενώ παρακολουθούσε τον Ηρόδοτο να διαβάζει ένα μέρος από την ιστορία του, από την μεγάλη συγκίνησή του δάκρυσε. Ο Ηρόδοτος όταν το παρατήρησε, είπε στον πατέρα του Όλορο: «Οργά η φύσις του υιού σου προς τα μαθήματα Όλορε».
Το 430 π.Χ. που ήταν το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, έπεσε στην Αθήνα φοβερός λοιμός, που τον είχαν μεταφέρει τα πληρώματα των Αθηναϊκών πλοίων, όταν επέστρεψαν από την Πελοπόννησο. Τότε ασθένησε σοβαρά και ο Θουκυδίδης και χάρη στην λεπτομερή περιγραφή της ασθένειάς του από τον ίδιο, από την εμφάνισή της έως και την ίασή του, γνωρίζουμε σήμερα το είδος του λοιμού και την τεράστια συμφορά που επέφερε στους Αθηναίους και κατ’ επέκταση στον Ελληνισμό. Τα επόμενα χρόνια πήρε μέρος σε διάφορες μάχες και ναυτικές επιχειρήσεις στον Κορινθιακό κόλπο με τον Φορμίωνα, το 428 π.Χ., στην Αιτωλία και Ακαρνανία το 426 π.Χ. με τον στρατηγό Δημοσθένη.
Το 424 π.Χ. εξελέγη στρατηγός, αυτό το αναφέρει ο ίδιος στην ιστορία του, όπου και τον έστειλαν στην Αμφίπολη της Θράκης, επειδή γνώριζε την περιοχή. Ο στρατηγός των Σπαρτιατών Βρασίδας, εμφανίστηκε ξαφνικά στην Αμφίπολη και σε διαπραγματεύσεις με τους ντόπιους και δίχως να δώσει μάχη, ειρηνικά κατέλαβε την πόλη.
Ο Θουκυδίδης βρισκόταν στην Θάσο όταν συνέβη αυτό, τον ειδοποίησε ο Φρούραρχος της Αμφίπολης Ευκλέας, έτρεξε αμέσως στην Αμφίπολη, αλλά η παράδοση είχε γίνει. Πολέμησε εναντίον περισσοτέρων Σπαρτιατών και κατόρθωσε να κρατήσει ελεύθερο το επίνειο της Αμφίπολης, Ηνιόνα.
Στην Αθήνα του απάγγειλαν κατηγορία, ότι δήθεν αυτός παρέδωσε την Αμφίπολη στον Βρασίδα, ο Θουκυδίδης κατάλαβε ότι η κατηγορία είχε γίνει από τους πολιτικούς του αντιπάλους, δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο και προτίμησε να αυτοεξοριστεί, διότι η ποινή θα ήταν θάνατος. Από το 424 μέχρι το 404 π.Χ., έμεινε κυρίως στα κτήματά του στην Σκαπτή Ύλη της Θράκης. Εκεί άρχισε να γράφει την λεπτομερή ιστορία του με επιστημονική μεθοδολογία.
Οι λεπτομερείς περιγραφές και οι ακριβείς γεωγραφικές και τοπογραφικές αναφορές του, μας φανερώνουν ότι, έχοντας οικονομική ευχέρεια, ταξίδευε στα πεδία των μαχών, συγκέντρωνε και διασταύρωνε τις πληροφορίες που έγραφε για την Πελοπόννησο, την Ιωνία, την Ιταλία, την Σικελία και σε άλλα μέρη.
Το 404 π.Χ., με το τέλος του πολέμου, ο Δήμος των Αθηναίων με ψήφισμά του κατόπιν εισηγήσεως του Οικοβίου, επέτρεψε την επιστροφή όλων των εξορίστων. Ο Θουκυδίδης επανήλθε στην ταπεινωμένη και κατεστραμμένη Αθήνα. Πόσο έμεινε ακριβώς μας είναι άγνωστο, όπως το πότε και που πέθανε δεν το γνωρίζουμε ακριβώς, έχουν χαθεί αυτές οι πληροφορίες, μάλλον φαίνεται ότι πνίγηκε σε ναυάγιο.
Ο Μαρκελλίνος που έγραψε τον «Βίο του Θουκυδίδη», μας αναφέρει ότι στον τάφο του ήταν στημένο ένα «Ικρίον» (κατάρτι), έτσι συνήθιζαν να κοσμούν τους τάφους αυτών που χάνονταν στα ναυάγια.
Από τα έργα του, διέσωσε η κόρη του μόνο την ιστορία του η οποία αποτελείται από οκτώ βιβλία. Σε αυτά περιγράφει με πολλές και ακριβείς λεπτομέρειες όλα τα πολιτικά και τα στρατιωτικά γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου, από το 431 έως το 411 π.Χ., η ιστόρηση αυτών μοιάζει πολύ με τα άρθρα των σημερινών καλών πολεμικών ανταποκριτών.
Το έργο του όμως σταματάει απότομα, φταίει προφανώς ο ξαφνικός του θάνατος, που δεν του επέτρεψε να το ολοκληρώσει.
Τα υπόλοιπα χρόνια αυτού του πολέμου τα περιγράφει ο Ξενοφών στο έργο του «Ελληνικά».
Σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο, το έργο του το παρουσίασε με σεβασμό ο Ξενοφών, ο οποίος στηρίχθηκε σε αυτό. Τον χωρισμό του έργου του σε 8 βιβλία και 900 κεφάλαια, τον έκαναν αργότερα οι Αλεξανδρινοί σοφοί της Βιβλιοθήκης, όταν αντιγράψανε το έργο του και έκαναν περισσότερα αντίγραφα.
Η χρονολόγηση που ακολουθεί ο Θουκυδίδης, είναι με τα χρόνια του πολέμου, χωρίζει τον χρόνο σε θέρος (8 μήνες) και σε χειμώνα (4 μήνες). Για μεγαλύτερη ακρίβεια χρησιμοποιεί τρεις συγχρόνως χρονολογήσεις, του Άργους, της Αθήνας και της Σπάρτης, επειδή οι αντίπαλοι δεν είχαν κοινή χρονολόγηση.
Η χρησιμοποίηση των Ολυμπιάδων, σαν χρονική σταθερά για την χρονολόγηση, έγινε για πρώτη φορά από τον Τίμαιο τον Ταυρομένιο, (η περίφημη σήμερα Ταορμίνα της Σικελίας) 346 – 250 π.Χ. από την Μεγάλη Ελλάδα.
Ο Θουκυδίδης είναι ο πρώτος ιστορικός της κλασικής αρχαιότητας που χρησιμοποιεί μεθοδικά την κριτική έρευνα, την διασταύρωση και την αξιολόγηση των πληροφοριών που συγκεντρώνει. Επίσης έχει απαράμιλλη παρατηρητικότητα και πλήρη αμεροληψία, καταπνίγοντας τις προσωπικές του πολιτικές προτιμήσεις.
Είναι ο πρώτος που αντιλήφθηκε την σπουδαιότητα του οικονομικού παράγοντα για την διεξαγωγή κάθε πολέμου, όπως είναι οι εφεδρείες, τα πολεμοφόδια, καθώς επίσης το ηθικό του στρατεύματος και η ψυχολογία των πολιτών.
Πίστευε, ότι όλα τα γεγονότα έχουν ανθρώπινη αιτιολογία και σκοπό. Ο πόλεμος γίνεται είτε από την υπέρμετρη φιλοδοξία των ανθρώπων, είτε για τα εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα.
Η τύχη για αυτόν, δεν είναι παρά η αλληλουχία γεγονότων, τα οποία δεν έχουν προβλεφθεί πολλές φορές, που έχουν ενδοκοσμική αιτία και όχι θεϊκούς παράγοντες (εδώ αποδεικνύεται ότι ήταν και καλός φιλόσοφος και ότι, ήταν απαλλαγμένος από θρησκευτικές αγκυλώσεις, προλήψεις, προκαταλήψεις και εμμονές ).
Ο Θουκυδίδης καταγράφει λεπτομερώς τους λόγους και τις δημηγορίες των πολιτικών αρχηγών και των στρατηγών, οι οποίες εκφωνήθηκαν προς τους πολίτες και τους στρατιώτες. Αυτά είναι και τα πλέον προσεγμένα μέρη της ιστορίας του, από τα 900 κεφάλαια του έργου του τα 180 είναι δημηγορίες.
Σαν επιστήμων ιστορικός, δεν σχολιάζει και δεν δείχνει καμία προτίμηση για τα πολιτεύματα των εμπλεκομένων. Εκδηλώνεται με δημοκρατικό τρόπο, αλλά στο βάθος διακρίνει ο ερευνητής μία σοβαρότητα προς μία Αριστοκρατική Ηθική, Ιωνικής, Πυθαγόρειας, Σωκρατικής και Πλατωνικής υφής.
Ακολουθώντας τον τρόπο γραφής του μεγάλου τραγικού Αισχύλου, δημιουργεί και αυτός δικές του λέξεις «Πυργώνει ρήματα», ουδέτερα επιθέτων και μετοχών αντί για αφηρημένα ουσιαστικά. Από τον Θουκυδίδη εισάγονται πολλά νέα στοιχεία στην Τέχνη της ιστοριογραφίας, όπου σε συνδυασμό με την νηφαλιότητά του, το αντικειμενικό και απρόσωπο ύφος του, δίνουν στο έργο του απαράμιλλη αξία και τον κατατάσσουν μεταξύ των κλασικών συγγραφέων.
Συνοψίζοντας, ο Θουκυδίδης είναι ο πιο αξιόλογος ιστορικός της
Αρχαίας Ελλάδας, είναι ο πρώτος που εφάρμοσε αμερόληπτα την κριτική στην ιστορική έρευνα και, αναζήτησε τις αιτίες πίσω από όλα τα ιστορικά στοιχεία, τα οποία τον απασχόλησαν κατά την συγγραφή του μνημειώδους έργου του.
Δίκαια θεωρείται λοιπόν από τους ειδικούς ως ο θεμελιωτής και ιδρυτής της Επιστήμης της Ιστορίας.
(460 - 395 π.Χ.)
Ο Μεγάλος επιστήμων, ιστορικός, πολιτικός και στρατηγός, γεννήθηκε στον Δήμο Αλλιμούντα (Άλιμος) της Αττικής.
Ήταν γιος του Ολόρου, ο οποίος ήταν συγγενής του μεγάλου στρατηγού Μιλτιάδη. Αυτή η συγγένεια αποδεικνύεται και από το ότι όταν πέθανε, τάφηκε στο επίσημο Κιμώνειο νεκροταφείο, διότι ο πολιτικός και στρατηγός Κίμων ήταν γιος του Μιλτιάδη.
Η μητέρα του Ηγησιούλη, ήταν κόρη του Βασιλιά της Θράκης Ολόρου, από αυτήν είχε κτήματα και ορυχεία χρυσού στην Θράκη, στην θέση Σκαπτή Ύλη.
Έτυχε σπουδαίας εκπαιδεύσεως και μορφώσεως, είχε ως δασκάλους τους Φιλοσόφους και παιδαγωγούς Αναξαγόρα και Αντιφώντα. Έφηβος, ενώ παρακολουθούσε τον Ηρόδοτο να διαβάζει ένα μέρος από την ιστορία του, από την μεγάλη συγκίνησή του δάκρυσε. Ο Ηρόδοτος όταν το παρατήρησε, είπε στον πατέρα του Όλορο: «Οργά η φύσις του υιού σου προς τα μαθήματα Όλορε».
Το 430 π.Χ. που ήταν το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, έπεσε στην Αθήνα φοβερός λοιμός, που τον είχαν μεταφέρει τα πληρώματα των Αθηναϊκών πλοίων, όταν επέστρεψαν από την Πελοπόννησο. Τότε ασθένησε σοβαρά και ο Θουκυδίδης και χάρη στην λεπτομερή περιγραφή της ασθένειάς του από τον ίδιο, από την εμφάνισή της έως και την ίασή του, γνωρίζουμε σήμερα το είδος του λοιμού και την τεράστια συμφορά που επέφερε στους Αθηναίους και κατ’ επέκταση στον Ελληνισμό. Τα επόμενα χρόνια πήρε μέρος σε διάφορες μάχες και ναυτικές επιχειρήσεις στον Κορινθιακό κόλπο με τον Φορμίωνα, το 428 π.Χ., στην Αιτωλία και Ακαρνανία το 426 π.Χ. με τον στρατηγό Δημοσθένη.
Το 424 π.Χ. εξελέγη στρατηγός, αυτό το αναφέρει ο ίδιος στην ιστορία του, όπου και τον έστειλαν στην Αμφίπολη της Θράκης, επειδή γνώριζε την περιοχή. Ο στρατηγός των Σπαρτιατών Βρασίδας, εμφανίστηκε ξαφνικά στην Αμφίπολη και σε διαπραγματεύσεις με τους ντόπιους και δίχως να δώσει μάχη, ειρηνικά κατέλαβε την πόλη.
Ο Θουκυδίδης βρισκόταν στην Θάσο όταν συνέβη αυτό, τον ειδοποίησε ο Φρούραρχος της Αμφίπολης Ευκλέας, έτρεξε αμέσως στην Αμφίπολη, αλλά η παράδοση είχε γίνει. Πολέμησε εναντίον περισσοτέρων Σπαρτιατών και κατόρθωσε να κρατήσει ελεύθερο το επίνειο της Αμφίπολης, Ηνιόνα.
Στην Αθήνα του απάγγειλαν κατηγορία, ότι δήθεν αυτός παρέδωσε την Αμφίπολη στον Βρασίδα, ο Θουκυδίδης κατάλαβε ότι η κατηγορία είχε γίνει από τους πολιτικούς του αντιπάλους, δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο και προτίμησε να αυτοεξοριστεί, διότι η ποινή θα ήταν θάνατος. Από το 424 μέχρι το 404 π.Χ., έμεινε κυρίως στα κτήματά του στην Σκαπτή Ύλη της Θράκης. Εκεί άρχισε να γράφει την λεπτομερή ιστορία του με επιστημονική μεθοδολογία.
Οι λεπτομερείς περιγραφές και οι ακριβείς γεωγραφικές και τοπογραφικές αναφορές του, μας φανερώνουν ότι, έχοντας οικονομική ευχέρεια, ταξίδευε στα πεδία των μαχών, συγκέντρωνε και διασταύρωνε τις πληροφορίες που έγραφε για την Πελοπόννησο, την Ιωνία, την Ιταλία, την Σικελία και σε άλλα μέρη.
Το 404 π.Χ., με το τέλος του πολέμου, ο Δήμος των Αθηναίων με ψήφισμά του κατόπιν εισηγήσεως του Οικοβίου, επέτρεψε την επιστροφή όλων των εξορίστων. Ο Θουκυδίδης επανήλθε στην ταπεινωμένη και κατεστραμμένη Αθήνα. Πόσο έμεινε ακριβώς μας είναι άγνωστο, όπως το πότε και που πέθανε δεν το γνωρίζουμε ακριβώς, έχουν χαθεί αυτές οι πληροφορίες, μάλλον φαίνεται ότι πνίγηκε σε ναυάγιο.
Ο Μαρκελλίνος που έγραψε τον «Βίο του Θουκυδίδη», μας αναφέρει ότι στον τάφο του ήταν στημένο ένα «Ικρίον» (κατάρτι), έτσι συνήθιζαν να κοσμούν τους τάφους αυτών που χάνονταν στα ναυάγια.
Από τα έργα του, διέσωσε η κόρη του μόνο την ιστορία του η οποία αποτελείται από οκτώ βιβλία. Σε αυτά περιγράφει με πολλές και ακριβείς λεπτομέρειες όλα τα πολιτικά και τα στρατιωτικά γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου, από το 431 έως το 411 π.Χ., η ιστόρηση αυτών μοιάζει πολύ με τα άρθρα των σημερινών καλών πολεμικών ανταποκριτών.
Το έργο του όμως σταματάει απότομα, φταίει προφανώς ο ξαφνικός του θάνατος, που δεν του επέτρεψε να το ολοκληρώσει.
Τα υπόλοιπα χρόνια αυτού του πολέμου τα περιγράφει ο Ξενοφών στο έργο του «Ελληνικά».
Σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο, το έργο του το παρουσίασε με σεβασμό ο Ξενοφών, ο οποίος στηρίχθηκε σε αυτό. Τον χωρισμό του έργου του σε 8 βιβλία και 900 κεφάλαια, τον έκαναν αργότερα οι Αλεξανδρινοί σοφοί της Βιβλιοθήκης, όταν αντιγράψανε το έργο του και έκαναν περισσότερα αντίγραφα.
Η χρονολόγηση που ακολουθεί ο Θουκυδίδης, είναι με τα χρόνια του πολέμου, χωρίζει τον χρόνο σε θέρος (8 μήνες) και σε χειμώνα (4 μήνες). Για μεγαλύτερη ακρίβεια χρησιμοποιεί τρεις συγχρόνως χρονολογήσεις, του Άργους, της Αθήνας και της Σπάρτης, επειδή οι αντίπαλοι δεν είχαν κοινή χρονολόγηση.
Η χρησιμοποίηση των Ολυμπιάδων, σαν χρονική σταθερά για την χρονολόγηση, έγινε για πρώτη φορά από τον Τίμαιο τον Ταυρομένιο, (η περίφημη σήμερα Ταορμίνα της Σικελίας) 346 – 250 π.Χ. από την Μεγάλη Ελλάδα.
Ο Θουκυδίδης είναι ο πρώτος ιστορικός της κλασικής αρχαιότητας που χρησιμοποιεί μεθοδικά την κριτική έρευνα, την διασταύρωση και την αξιολόγηση των πληροφοριών που συγκεντρώνει. Επίσης έχει απαράμιλλη παρατηρητικότητα και πλήρη αμεροληψία, καταπνίγοντας τις προσωπικές του πολιτικές προτιμήσεις.
Είναι ο πρώτος που αντιλήφθηκε την σπουδαιότητα του οικονομικού παράγοντα για την διεξαγωγή κάθε πολέμου, όπως είναι οι εφεδρείες, τα πολεμοφόδια, καθώς επίσης το ηθικό του στρατεύματος και η ψυχολογία των πολιτών.
Πίστευε, ότι όλα τα γεγονότα έχουν ανθρώπινη αιτιολογία και σκοπό. Ο πόλεμος γίνεται είτε από την υπέρμετρη φιλοδοξία των ανθρώπων, είτε για τα εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα.
Η τύχη για αυτόν, δεν είναι παρά η αλληλουχία γεγονότων, τα οποία δεν έχουν προβλεφθεί πολλές φορές, που έχουν ενδοκοσμική αιτία και όχι θεϊκούς παράγοντες (εδώ αποδεικνύεται ότι ήταν και καλός φιλόσοφος και ότι, ήταν απαλλαγμένος από θρησκευτικές αγκυλώσεις, προλήψεις, προκαταλήψεις και εμμονές ).
Ο Θουκυδίδης καταγράφει λεπτομερώς τους λόγους και τις δημηγορίες των πολιτικών αρχηγών και των στρατηγών, οι οποίες εκφωνήθηκαν προς τους πολίτες και τους στρατιώτες. Αυτά είναι και τα πλέον προσεγμένα μέρη της ιστορίας του, από τα 900 κεφάλαια του έργου του τα 180 είναι δημηγορίες.
Σαν επιστήμων ιστορικός, δεν σχολιάζει και δεν δείχνει καμία προτίμηση για τα πολιτεύματα των εμπλεκομένων. Εκδηλώνεται με δημοκρατικό τρόπο, αλλά στο βάθος διακρίνει ο ερευνητής μία σοβαρότητα προς μία Αριστοκρατική Ηθική, Ιωνικής, Πυθαγόρειας, Σωκρατικής και Πλατωνικής υφής.
Ακολουθώντας τον τρόπο γραφής του μεγάλου τραγικού Αισχύλου, δημιουργεί και αυτός δικές του λέξεις «Πυργώνει ρήματα», ουδέτερα επιθέτων και μετοχών αντί για αφηρημένα ουσιαστικά. Από τον Θουκυδίδη εισάγονται πολλά νέα στοιχεία στην Τέχνη της ιστοριογραφίας, όπου σε συνδυασμό με την νηφαλιότητά του, το αντικειμενικό και απρόσωπο ύφος του, δίνουν στο έργο του απαράμιλλη αξία και τον κατατάσσουν μεταξύ των κλασικών συγγραφέων.
Συνοψίζοντας, ο Θουκυδίδης είναι ο πιο αξιόλογος ιστορικός της
Αρχαίας Ελλάδας, είναι ο πρώτος που εφάρμοσε αμερόληπτα την κριτική στην ιστορική έρευνα και, αναζήτησε τις αιτίες πίσω από όλα τα ιστορικά στοιχεία, τα οποία τον απασχόλησαν κατά την συγγραφή του μνημειώδους έργου του.
Δίκαια θεωρείται λοιπόν από τους ειδικούς ως ο θεμελιωτής και ιδρυτής της Επιστήμης της Ιστορίας.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)
