ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΘΟΥΚΥΔΙΔΗΣ ΟΛΟΡΟΥ ΑΛΙΜΟΥΣΙΟΣ
(460 - 395 π.Χ.)


Ο Μεγάλος επιστήμων, ιστορικός, πολιτικός και στρατηγός, γεννήθηκε στον Δήμο Αλλιμούντα (Άλιμος) της Αττικής.
Ήταν γιος του Ολόρου, ο οποίος ήταν συγγενής του μεγάλου στρατηγού Μιλτιάδη. Αυτή η συγγένεια αποδεικνύεται και από το ότι όταν πέθανε, τάφηκε στο επίσημο Κιμώνειο νεκροταφείο, διότι ο πολιτικός και στρατηγός Κίμων ήταν γιος του Μιλτιάδη.

Η μητέρα του Ηγησιούλη, ήταν κόρη του Βασιλιά της Θράκης Ολόρου, από αυτήν είχε κτήματα και ορυχεία χρυσού στην Θράκη, στην θέση Σκαπτή Ύλη.

Έτυχε σπουδαίας εκπαιδεύσεως και μορφώσεως, είχε ως δασκάλους τους Φιλοσόφους και παιδαγωγούς Αναξαγόρα και Αντιφώντα. Έφηβος, ενώ παρακολουθούσε τον Ηρόδοτο να διαβάζει ένα μέρος από την ιστορία του, από την μεγάλη συγκίνησή του δάκρυσε. Ο Ηρόδοτος όταν το παρατήρησε, είπε στον πατέρα του Όλορο: «Οργά η φύσις του υιού σου προς τα μαθήματα Όλορε».

Το 430 π.Χ. που ήταν το δεύτερο έτος του Πελοποννησιακού πολέμου, έπεσε στην Αθήνα φοβερός λοιμός, που τον είχαν μεταφέρει τα πληρώματα των Αθηναϊκών πλοίων, όταν επέστρεψαν από την Πελοπόννησο. Τότε ασθένησε σοβαρά και ο Θουκυδίδης και χάρη στην λεπτομερή περιγραφή της ασθένειάς του από τον ίδιο, από την εμφάνισή της έως και την ίασή του, γνωρίζουμε σήμερα το είδος του λοιμού και την τεράστια συμφορά που επέφερε στους Αθηναίους και κατ’ επέκταση στον Ελληνισμό. Τα επόμενα χρόνια πήρε μέρος σε διάφορες μάχες και ναυτικές επιχειρήσεις στον Κορινθιακό κόλπο με τον Φορμίωνα, το 428 π.Χ., στην Αιτωλία και Ακαρνανία το 426 π.Χ. με τον στρατηγό Δημοσθένη.

Το 424 π.Χ. εξελέγη στρατηγός, αυτό το αναφέρει ο ίδιος στην ιστορία του, όπου και τον έστειλαν στην Αμφίπολη της Θράκης, επειδή γνώριζε την περιοχή. Ο στρατηγός των Σπαρτιατών Βρασίδας, εμφανίστηκε ξαφνικά στην Αμφίπολη και σε διαπραγματεύσεις με τους ντόπιους και δίχως να δώσει μάχη, ειρηνικά κατέλαβε την πόλη.

Ο Θουκυδίδης βρισκόταν στην Θάσο όταν συνέβη αυτό, τον ειδοποίησε ο Φρούραρχος της Αμφίπολης Ευκλέας, έτρεξε αμέσως στην Αμφίπολη, αλλά η παράδοση είχε γίνει. Πολέμησε εναντίον περισσοτέρων Σπαρτιατών και κατόρθωσε να κρατήσει ελεύθερο το επίνειο της Αμφίπολης, Ηνιόνα.

Στην Αθήνα του απάγγειλαν κατηγορία, ότι δήθεν αυτός παρέδωσε την Αμφίπολη στον Βρασίδα, ο Θουκυδίδης κατάλαβε ότι η κατηγορία είχε γίνει από τους πολιτικούς του αντιπάλους, δεν παρουσιάστηκε στο δικαστήριο και προτίμησε να αυτοεξοριστεί, διότι η ποινή θα ήταν θάνατος. Από το 424 μέχρι το 404 π.Χ., έμεινε κυρίως στα κτήματά του στην Σκαπτή Ύλη της Θράκης. Εκεί άρχισε να γράφει την λεπτομερή ιστορία του με επιστημονική μεθοδολογία.

Οι λεπτομερείς περιγραφές και οι ακριβείς γεωγραφικές και τοπογραφικές αναφορές του, μας φανερώνουν ότι, έχοντας οικονομική ευχέρεια, ταξίδευε στα πεδία των μαχών, συγκέντρωνε και διασταύρωνε τις πληροφορίες που έγραφε για την Πελοπόννησο, την Ιωνία, την Ιταλία, την Σικελία και σε άλλα μέρη.

Το 404 π.Χ., με το τέλος του πολέμου, ο Δήμος των Αθηναίων με ψήφισμά του κατόπιν εισηγήσεως του Οικοβίου, επέτρεψε την επιστροφή όλων των εξορίστων. Ο Θουκυδίδης επανήλθε στην ταπεινωμένη και κατεστραμμένη Αθήνα. Πόσο έμεινε ακριβώς μας είναι άγνωστο, όπως το πότε και που πέθανε δεν το γνωρίζουμε ακριβώς, έχουν χαθεί αυτές οι πληροφορίες, μάλλον φαίνεται ότι πνίγηκε σε ναυάγιο.

Ο Μαρκελλίνος που έγραψε τον «Βίο του Θουκυδίδη», μας αναφέρει ότι στον τάφο του ήταν στημένο ένα «Ικρίον» (κατάρτι), έτσι συνήθιζαν να κοσμούν τους τάφους αυτών που χάνονταν στα ναυάγια.

Από τα έργα του, διέσωσε η κόρη του μόνο την ιστορία του η οποία αποτελείται από οκτώ βιβλία. Σε αυτά περιγράφει με πολλές και ακριβείς λεπτομέρειες όλα τα πολιτικά και τα στρατιωτικά γεγονότα του Πελοποννησιακού πολέμου, από το 431 έως το 411 π.Χ., η ιστόρηση αυτών μοιάζει πολύ με τα άρθρα των σημερινών καλών πολεμικών ανταποκριτών.

Το έργο του όμως σταματάει απότομα, φταίει προφανώς ο ξαφνικός του θάνατος, που δεν του επέτρεψε να το ολοκληρώσει.

Τα υπόλοιπα χρόνια αυτού του πολέμου τα περιγράφει ο Ξενοφών στο έργο του «Ελληνικά».
Σύμφωνα με τον Διογένη τον Λαέρτιο, το έργο του το παρουσίασε με σεβασμό ο Ξενοφών, ο οποίος στηρίχθηκε σε αυτό. Τον χωρισμό του έργου του σε 8 βιβλία και 900 κεφάλαια, τον έκαναν αργότερα οι Αλεξανδρινοί σοφοί της Βιβλιοθήκης, όταν αντιγράψανε το έργο του και έκαναν περισσότερα αντίγραφα.

Η χρονολόγηση που ακολουθεί ο Θουκυδίδης, είναι με τα χρόνια του πολέμου, χωρίζει τον χρόνο σε θέρος (8 μήνες) και σε χειμώνα (4 μήνες). Για μεγαλύτερη ακρίβεια χρησιμοποιεί τρεις συγχρόνως χρονολογήσεις, του Άργους, της Αθήνας και της Σπάρτης, επειδή οι αντίπαλοι δεν είχαν κοινή χρονολόγηση.

Η χρησιμοποίηση των Ολυμπιάδων, σαν χρονική σταθερά για την χρονολόγηση, έγινε για πρώτη φορά από τον Τίμαιο τον Ταυρομένιο, (η περίφημη σήμερα Ταορμίνα της Σικελίας) 346 – 250 π.Χ. από την Μεγάλη Ελλάδα.

Ο Θουκυδίδης είναι ο πρώτος ιστορικός της κλασικής αρχαιότητας που χρησιμοποιεί μεθοδικά την κριτική έρευνα, την διασταύρωση και την αξιολόγηση των πληροφοριών που συγκεντρώνει. Επίσης έχει απαράμιλλη παρατηρητικότητα και πλήρη αμεροληψία, καταπνίγοντας τις προσωπικές του πολιτικές προτιμήσεις.
Είναι ο πρώτος που αντιλήφθηκε την σπουδαιότητα του οικονομικού παράγοντα για την διεξαγωγή κάθε πολέμου, όπως είναι οι εφεδρείες, τα πολεμοφόδια, καθώς επίσης το ηθικό του στρατεύματος και η ψυχολογία των πολιτών.
Πίστευε, ότι όλα τα γεγονότα έχουν ανθρώπινη αιτιολογία και σκοπό. Ο πόλεμος γίνεται είτε από την υπέρμετρη φιλοδοξία των ανθρώπων, είτε για τα εμπορικά και οικονομικά συμφέροντα.
Η τύχη για αυτόν, δεν είναι παρά η αλληλουχία γεγονότων, τα οποία δεν έχουν προβλεφθεί πολλές φορές, που έχουν ενδοκοσμική αιτία και όχι θεϊκούς παράγοντες (εδώ αποδεικνύεται ότι ήταν και καλός φιλόσοφος και ότι, ήταν απαλλαγμένος από θρησκευτικές αγκυλώσεις, προλήψεις, προκαταλήψεις και εμμονές ).
Ο Θουκυδίδης καταγράφει λεπτομερώς τους λόγους και τις δημηγορίες των πολιτικών αρχηγών και των στρατηγών, οι οποίες εκφωνήθηκαν προς τους πολίτες και τους στρατιώτες. Αυτά είναι και τα πλέον προσεγμένα μέρη της ιστορίας του, από τα 900 κεφάλαια του έργου του τα 180 είναι δημηγορίες.

Σαν επιστήμων ιστορικός, δεν σχολιάζει και δεν δείχνει καμία προτίμηση για τα πολιτεύματα των εμπλεκομένων. Εκδηλώνεται με δημοκρατικό τρόπο, αλλά στο βάθος διακρίνει ο ερευνητής μία σοβαρότητα προς μία Αριστοκρατική Ηθική, Ιωνικής, Πυθαγόρειας, Σωκρατικής και Πλατωνικής υφής.

Ακολουθώντας τον τρόπο γραφής του μεγάλου τραγικού Αισχύλου, δημιουργεί και αυτός δικές του λέξεις «Πυργώνει ρήματα», ουδέτερα επιθέτων και μετοχών αντί για αφηρημένα ουσιαστικά. Από τον Θουκυδίδη εισάγονται πολλά νέα στοιχεία στην Τέχνη της ιστοριογραφίας, όπου σε συνδυασμό με την νηφαλιότητά του, το αντικειμενικό και απρόσωπο ύφος του, δίνουν στο έργο του απαράμιλλη αξία και τον κατατάσσουν μεταξύ των κλασικών συγγραφέων.
Συνοψίζοντας, ο Θουκυδίδης είναι ο πιο αξιόλογος ιστορικός της
Αρχαίας Ελλάδας, είναι ο πρώτος που εφάρμοσε αμερόληπτα την κριτική στην ιστορική έρευνα και, αναζήτησε τις αιτίες πίσω από όλα τα ιστορικά στοιχεία, τα οποία τον απασχόλησαν κατά την συγγραφή του μνημειώδους έργου του.
Δίκαια θεωρείται λοιπόν από τους ειδικούς ως ο θεμελιωτής και ιδρυτής της Επιστήμης της Ιστορίας.

Η ΑΡΧΑΙΟΤΕΡΗ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ....

ΟΤΑΝ ΕΠΙΜΕΝΩ ΟΤΙ Ο ΜΙΝΩΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΑΛΑΙΟΤΕΡΟΣ ΚΑΙ ΟΤΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΦΑΡΑΩ ΤΗΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ ΗΤΑΝ ΑΠΟΓΟΝΟΙ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΝΟΜΟΘΕΤΗ ΜΙΝΩΑ...

Ο κ. καθηγητής δεν έχει ακούσει για τους αρχαιότερους οικισμούς της Πολιόχνης της ΛΗΜΝΟΥ με ΒΟΥΛΕΥΤΗΡΙΟ ΠΟΥ ΑΝΑΓΟΝΤΑΙ ΠΕΡΙ ΤΟ 8.000 π.Χ. ;
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΗ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΠΟΛΛΕΣ ΑΚΟΜΗ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ...

Γεωφυσικές έρευνες στο λόφο της Κεφαλάς στην Κνωσό αποκάλυψαν ευρήματα από την αρχαιότερη αγροτική κατοικία στην Ελλάδα και ίσως στην Ευρώπη, η οποία χρονολογείται μεταξύ 7000 και 6400 π.Χ. Τη σημαντική αυτή ανακάλυψη παρουσίασε απόψε η διευθύντρια της Βρετανικής Σχολής στην Αθήνα και καθηγήτρια πανεπιστημίου κα Κάθριν Μόργκαν στην ετήσια ανοιχτή συνάντηση της Σχολής στο κτίριο της Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Η ανακάλυψη έγινε με τη χρήση υψηλής τεχνολογίας ραντάρ και σε συνεργασία με Ολλανδούς επιστήμονες σε έρευνες που διεξάγονταν από τον Μάιο του 2009 για την χαρτογράφηση και οπτικοποίηση αρχαιολογικών και γεωλογικών ιζημάτων στην περιοχή της Κνωσού.

Στο πλαίσιο του ετήσιου απολογισμού της Βρετανικής Σχολής, η οποία δραστηριοποιείται στην χώρα μας από το 1900, η κα Μόργκαν παρουσίασε ακόμα την πορεία αντίστοιχων ερευνών στην νησίδα Κέρος των Κυκλάδων και συγκεκριμένα στον οικισμό Δασκάλιο ο οποίος ήταν σημαντικός οικισμός κατά την πρώιμη εποχή του Χαλκού, στον Κάβο της Κέρκυρας, την Θεσσαλία τα Κύθηρα και τα Αντικύθηρα.

Αξίζει να σημειωθεί η επισήμανση της κας Μόργκαν ότι βάση των αρχαιολογικών ερευνών της σχολής στην Αίγινα, λόγω των φυσικών πόρων, και των εμπορικών δυνατοτήτων του νησιού, άνθιζε η κατασκευή πήλινων αγγείων από την εποχή του χαλκού μέχρι και την δεκαετία του 1960, ενώ σήμερα μόνο μία οικογένεια εξακολουθεί να διατηρεί αυτή την παράδοση των πέντε χιλιετιών.

Επίσημος προσκεκλημένος της συνάντησης της Βρετανικής σχολής ήταν ο ομότιμος καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης του Πανεπιστημίου του Λονδίνου κ. Ρόμπιν Κόρμακ ο οποίος αναφέρθηκε στην επιρροή του Βυζαντίου στην κληρονομιά της Βρετανικής αυτοκρατορίας μέσα από το έργο σημαντικών βρετανών αρχιτεκτόνων. Συγκεκριμένα, αναφέρθηκε στον Γουόλτερ Σάικς, ο οποίος εργάστηκε από το 1906 έως το 1911 για την Βρετανική Σχολή στην Αθήνα και συμμετείχε σε αρχαιολογικές ανασκαφές και συντηρήσεις αρχαίων και βυζαντινών μνημείων στη χώρα μας.

Ο Σάικς ήταν ένας από τους σχεδιαστές της πόλης του Νέου Δελχί και επηρεάστηκε ιδιαίτερα από την βυζαντινή αρχιτεκτονική και από την εμπειρία του στην Ελλάδα. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε ο κ. Κόρμακ στους Ρόμπερτ Βάις Σούλτς και τον συμφοιτητή και μετέπειτα συνεργάτη του Σιντνεϊ Μπάρνσλεϊ, οι οποίοι ήρθαν με υποτροφία στην Ελλάδα για Βυζαντινές σπουδές. Ο Σούλτς, βαθύτατα επηρεασμένος από τις σπουδές του στην Ελλάδα, φαίνεται ότι έχτισε τον Καθεδρικό ναό του Χαρτούμ στο Σουδάν, στα πρότυπα του Αγ. Δημητρίου της Θεσσαλονίκης, το οποίο ήταν και το σημαντικότερο έργο του.

kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΕΛΛΑΣ - ΕΛΛΗΝΕΣ -ΓΡΑIΚΟΙ.

Για την υπεράσπιση μιας ιστορικής αλήθειας σχετικά με την ιστορία της Εθνικής Συνείδησης των Ελλήνων. Ἀραγε μας ονόμασαν οι άλλοι Έλληνες ή αυτοβαπτισθήκαμε εμείς με το όνομα Ἕλληνες;

Παναγιώτης Κ. Δαμάσκος
Δρ. Φιλοσοφίας -Σχολικός Σύμβουλος Φιλολόγων
Α. Δ/νσης Δ.Ε. Αθήνας




Τον τελευταίο καιρό έχει εκδηλωθεί έντονη από διαπρεπείς εκπροσώπους των Γραμμάτων και Τεχνών αντιπαράθεση απόψεων για το νόημα του εθνισμού, της εθνικής συνείδησης, της ελληνικότητας των Ελλήνων, του πατριωτισμού τους, της ιστορίας του έθνους τους.

Μπορώ να παραθέσω - καταγράψω, με σειρά χρονική, πολλά τεκμήρια τα οποία εκφράζουν την μακραίωνη ιστορία τη Εθνικής Συνείδησης των Ελλήνων, της αυτογνωσίας τους, της αυτοπεποίθησης για την πορεία τους. Και επιχειρώ αυτή την καταγραφή τεκμηρίων με όση μπορώ βιβλιογραφική ενημέρωση για όσους ενδιαφέρονται να ελέγξουν αυτούς τους ισχυρισμούς.
Με αυτό το σύντομο προοίμιο επιχειρείται η καταγραφή των τεκμηρίων:

1.Για πρώτη φορά περί τα μέσα του 8ου αι. π.Χ. βρίσκουμε σε ομηρικό κείμενο εκφράσεις όπως: «Πανέλληνες και Ἀχαιοί» (Ιλιάδα, Β 530) και «εὐρυχώροιο Ἑλλάδος» (Ιλιάδα Ι, 487) .

2. Το 776 π.Χ. άρχισε η Ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων, στους οποίους τότε γίνονταν δεκτοί για να λάβουν μέρος στους αγώνες μόνο Έλληνες και να δείξουν τις ατομικές επιδόσεις τους. Και περί το 580 π.Χ. είχε διαμορφωθεί ο θεσμός των Ἑλλανοδικών ( = Ἕλλην +δίκη), που είχαν αρμοδιότητα να υποδέχονται τους προσερχόμενους για συμμετοχή στους αγώνες, να αποφαίνονται για την ελληνικότητά τους και να εγκρίνουν ή όχι τη συμμετοχή τους. Με αυτή την αρμοδιότητα, λοιπόν, το 496 π.Χ. «οἱ Ἑλλανοδίκαι ἔγνωσαν (μεταξύ άλλων) τούς Μακεδόνας Ἕλληνας εἶναι….». Έτσι έλαβε μέρος στους Ολυμπιακούς αγώνες και ο Αλέξανδρος ο Α΄ βασιλιάς των Μακεδόνων .

3. Το 490 π.Χ. οι Αθηναίοι απέκρουσαν την πρώτη επιδρομή των Περσών (Μήδων) και είχαν 192 νεκρούς, για τους οποίους και έκριναν τιμητικό να στήσουν το γνωστό μνημείο (τον Τύμβο), όπου διαβάζουμε το επίγραμμα: «Ἑλλήνων προμαχοῡντες Ἀθηναῑοι Μαραθῶνι χρυσοφόρων Μήδων ἑστόρεσαν δύναμιν» . ( Οι Αθηναίοι μπροστάρηδες των Ελλήνων ισοπέδωσαν την δύναμη των Περσών)

4. Το 480 π.Χ. οι Πέρσες πραγματοποίησαν δεύτερη επιδρομή, αλλά νικήθηκαν πάλι κατά τη ναυμαχία της Σαλαμίνας και στη συνέχεια στη μάχη των Πλαταιών. Την παραμονή της Μάχης των Πλαταιών ο βασιλιάς Αλέξανδρος Α΄ (των Μακεδόνων), που είχε αναγκαστεί ως υποτελής να συμπορευτεί με τους Πέρσες, όταν νύχτωσε πέρασε αθέατος στο απέναντι στρατόπεδο των Ελλήνων του νότου και τους ενημέρωσε ότι ο Μαρδόνιος ετοιμαζόταν για επίθεση το επόμενο πρωινό. Και για να ενισχύσει την αξιοπιστίαν του είπε στους νότιους Έλληνες: «Ἑλλην κἀγώ εἰμί καί οὐκ ἄν ἐθέλοιμι δούλην ἰδεῖν τήν Ἑλλάδα» (Ἡροδότου Ἱστορίαι, Θ΄45-2)
Ένας από τους υπερασπιστές της Ελευθερίας ήταν και ο Αισχύλος, ο οποίος με τον ενθουσιασμό της νίκης εμπνεύστηκε τη γνωστή τραγωδία του Πέρσαι (η οποία παρουσιάστηκε το 473 π.Χ.). Με τους στίχους 402-405 απέδωσε τον Παιάνα (πολεμιστήριο σάλπισμα) της μάχης / ναυμαχίας: «Παῖδες Ἑλλήνων ἴτε (ορμάτε, προχωρείτε) ἐλευθεροῦτε πατρίδα, ἐλευθεροῦτε δέ παῖδας, γυναῖκας, θεῶν τε πατρώων ἐδη (τους ναούς), θήκας τε προγόνων (τους τάφους), νῦν ὑπέρ πάντων ὀ ἀγών» .

5. Ο Ηρόδοτος (γνωστός ως πατέρας της ιστοριογραφίας) έγραφε την ιστορία της εποχής του το 444 π.Χ. Κάπου (Ἱστοριών Θ΄,144) αφηγείται την απάντηση που έδωσαν οι Αθηναίοι κάποια στιγμή, όταν οι Λακεδαιμόνιοι ανησύχησαν, μήπως μέσα στον κίνδυνο και την αγωνία έναντι πολυάριθμου εχθρικού στρατού φανούν υποχωρητικοί (οι Αθηναίοι). Και είπαν, όπως έγραψε ο ιστορικός πως τίποτε δεν υπάρχει που να τους κάνει να υποχωρήσουν. Ακόμα κι αν το ήθελαν, πολλά είναι αυτά που τους εμποδίζουν και ανάμεσα σ’ αυτά «τό ἕλληνικόν, ἐόν ὁμαιμόν τε καί ὁμόγλωσσον, καί θεῶν ἱδρύματά τε κοινά καί θυσίαι ἠθεά τε ὁμότροπα, των (των οποίων) προδότας γενέσθαι Άθηναίους οὐκ ἄν εὖ ἕχοι» (=η ελληνικότητά τους, που σημαίνει ότι είναι από το ίδιο αίμα κι έχουν την ίδια γλώσσα∙ επίσης, τα κοινά ιερά των θεών τους και οι συναφείς θυσίες και τα ομότροπα ήθη τους, στοιχεία που οι Αθηναίοι δε θα ένιωθαν καλά να τα προδώσουν) .

6. Παρακάμπτοντας πολλά θυμήθηκα ότι κατά τη μάχη παρά τον Γρανικό ποταμό (336 π.Χ.) είχεν ο Αλέξανδρος ο Μέγας ( άλλος ο Αλέξανδρος ο Α΄ που αναφέραμε παραπάνω) και το δυσάρεστο συναπάντημα με Έλληνες που υπηρετούσαν ως μισθοφόροι στον περσικό στρατό. Ως αιχμαλώτους τους έστειλε στη Μακεδονία να υπηρετούν ως εργάτες, με αιτιολογικό της τιμωρίας αυτής «ὅτι Ἕλληνες ὄντες παρά τά κοινῇ δόξαντα τοῑς Ἕλλησιν ἐναντίᾳ τῇ Ἑλλάδι ὑπέρ τῶν βαρβάρων ἐμάχοντο» . ( αν και ήσαν Έλληνες πολεμούσαν εναντίον της Ελλάδος υπέρ των βαρβάρων )

7. Μία ακόμη ενδιαφέρουσα πληροφορία του Αριστοτέλη οφείλω να θυμίσω: «Ὁ καλούμενος ἐπί Δευκαλίωνος κατακλυσμός…..περί τόν ἑλληνικόν ἐγένετο τόπον…περί τήν Ἑλλάδα τήν ἀρχαίαν...αὕτη δ’ἐστιν ἡ περί τήν Δωδώνην καί τόν Ἀχελῶον…ἔνθα ὤκουν οἱ Γραικοί καί οἱ καλούμενοι τότε μέν Σελλοί, νῦν δέ Ἕλληνες» . ( Γραικοί = οι Πελασγοί και γενικά οι Έλληνες. Ο Γραικός ήταν γιός του Θεσσαλού, βασιλιάς της Φθίας, σημερινά Φάρσαλα)
Περίπου δυο αιώνες αργότερα πραγματοποιήθηκε η ρωμαϊκή κατάκτηση. Οι Ρωμαίοι αποκαλούσαν τους Έλληνες Γραικούς, ίσως γιατί ερχόμενοι από τα δυτικά γραικούς πρωτοσυνάντησαν. Πάντως, όταν ολοκληρώθηκε η Ρωμαϊκή κυριαρχία, οι Έλληνες αυτοαποκλήθηκαν ή από τους Ρωμαίους ονομάστηκαν Ρωμιοί (υπήκοοι του Ρωμαϊκού κράτους).

8. Ας παρακολουθήσουμε όμως την πορεία του Έθνους σε χρόνους Μεσαιωνικούς (για τον Ελληνισμό Βυζαντινούς). Τον 6ο αι. μ. Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Ιουστινιανός αποφάσισε (το 534 μ.Χ.) να καθιερώσει γλώσσα επίσημη για τη νομοθεσία του Κράτους την Ελληνική, ενώ ως τότε το κράτος λεγόταν Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και είχε παράδοση γραφής των νόμων σε γλώσσα λατινική. Στο πρώτο, λοιπόν, διάταγμα (ή Νεαρό νόμο ) του θεώρησε καλό να προτάξει το σκεπτικό της σημαντικής εκείνης απόφασης και έγραψε: «Οὐ τῇ πατρίῳ γλώττῃ τον νόμον συνεγράψαμεν αλλά τῇ κοινῇ καί Ἑλλάδι, ὥστε γνώριμον εἶναι τοῖς ὑπηκόοις».
Δυο συμπεράσματα χρήσιμα και πολύ διδακτικά προκύπτουν:
ότι ο Ιουστινιανός, αν και κυβερνούσε το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος, διαπίστωνε ότι ελληνικά μιλούσαν οι πιο πολλοί υπήκοοί του και
ότι πολιτικά φρόνιμο είναι οι νόμοι του κράτους να γράφονται σε γλώσσα κατανοητή από τους υπηκόους. Πάτριος γλώσσα ήταν η Λατινική.

9. Η πορεία αναγνώρισης της ελληνικότητας του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους ολοκληρώθηκε έναν αιώνα αργότερα (όταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος αναγνώρισε (το 637 μ.Χ.) ως επίσημη γλώσσα του κράτους την Ελληνική).
Για να συμπληρωθεί η εικόνα ελληνικότητας του Βυζαντίου με δηλώσεις ενός κορυφαίου στοχαστή, νομίζω σωστό να παραθέσουμε μία ακόμη μαρτυρία πολύ εκφραστική. Περί το 1430 μ.Χ. ένας στοχαστής γνωστός, ο Γεώργιος Γεμιστός (Πλήθων), έγραψε ένα υπόμνημα προς τον αυτοκράτορά του (τον προτελευταίο Παλαιολόγο): «Ἑλληνες ἐσμέν ὧν ἡγεῖσθε καί βασιλεύετε, δέσποτα, ὡς ἡ φωνή ἡμῶν καί ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ» (=όπως το βεβαιώνει η γλώσσα μας και η παιδεία μας).

10. Για να σταματήσουμε αυτή την επίμονη πορεία της μνήμης κοινού πολίτη για την ελληνικότητα των Ελλήνων διαμέσου χιλιετηρίδων με αυτοβάπτισή τους στην κολυμπήθρα της Ιστορίας θυμίζουμε μερικά ακόμη περιστατικά που σχετίζονται με την Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία:
Προς το τέλος του 18ου αι. μ.Χ. (του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού) ο Ρήγας Βελεστινλής ή Φεραίος (1747-1798) προσπάθησε να κινητοποιήσει τους Έλληνες (και τους άλλους Βαλκάνιους) για να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία τους έναντι της Οθωμανικής Τυραννίας, που είχε επιβληθεί στη Βαλκανική από το 15ο αιώνα μ.Χ. Με τα επαναστατικά κείμενά του (Τα Δίκαια του Ανθρώπου, Το Σύνταγμα, Νέα Πολιτική Διοίκηση, Θούριος…) διατύπωνε τις αρχές του, τις πεποιθήσεις του, αλλά –όπως ήταν εύλογο- απευθυνόταν ειδικά στους Έλληνες. Παραθέτω μόνο μερικές εκφράσεις και προτάσεις του δηλωτικές της αντίληψης και των αισθημάτων του για το Έθνος του:
- Ο λαός, απόγονος των Ελλήνων (Νέα Πολιτική Διοίκησις)
- Εξουσία του Έθνους (Δίκαια του Ανθρώπου, άρθρο 27)
- Η Ελληνική Δημοκρατία, Ο Ελληνικός Λαός (Σύνταγμα, άρθρα 1-2)
- Περί των Εθνικών Συνελεύσεων (τίτλος για τα άρθρα 115-21 του Συντάγματος)
- Σας κράζει η Ελλάδα, σας θέλει, σας πονεί (από τον Θούριο)
- Ύμνος πατριωτικός της Ελλάδος και όλης της Γραικίας προς ξαναπόκτησιν της αυτών ελευθερίας.
- Ελληνίδα, Έλλην, ελληνική διάλεκτος, Ελλάδα (Σύνταγμα, άρθρο 4)
- Για την πατρίδα όλοι να ’χωμε μια καρδιά (από τον Θούριο)
- (Η Χάρτα και η εικόνα του Μεγαλέξανδρου τι ρόλο άραγε παίζουν για τον υπόδουλο ελληνικό κόσμο???…)

11. Ο κορυφαίος εκφραστής του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο Αδαμάντιος Κοραής (1749-1833), με όλη τη συγγραφική δραστηριότητά του επιδίωξε εμπλουτισμό της παιδείας των Νεοελλήνων με κείμενα της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας (πλουσιότατης σε περιεχόμενο) με την πίστη ότι «η Παιδεία θα φέρει Ελευθερία».
Με δυο από τις σύντομες συγγραφές του εκφράστηκε πιο έντονα για την ανάγκη αφοσίωσης στην προγονική δόξα και σοφία.
Με τον Διάλογο δυο Γραικών (1804) υπέδειξε ειδικά την προσήλωση σε δυο αρχαία εθνωνύμια: Έλλην – Γραικός, που είχαν επικρατήσει από τα χρόνια τα παλιά. (Θυμίζω ειδικά τις παραγράφους2-4 , 8-12).
Με την Αδελφική Διδασκαλία υπεράσπισε με τόσο ζήλο τις αρχές ελευθερίας που πρέσβευαν οι Έλληνες, ώστε εκφράστηκε με ασυνήθη χαρακτηρισμό για τον συντάκτη κειμένου με τίτλο Πατρική Διδασκαλία, ο οποίος (συντάκτης) υποδείκνυε εθελοδουλεία και υποταγή των Ελλήνων στους Οθωμανούς κατακτητές. Τον αποκάλεσε «ανάξιο του ελληνικού ονόματος» (σελ.. 55 της Αδελφικής Διδασκαλίας) .

12. Και στις αρχές του 19ου αι. μ.Χ. ειδικότερα το 1828-31 ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος Κυβερνήτης του Νέο - ελληνικού Κράτους και κορυφαίος διπλωμάτης του καιρού του στον ευρωπαϊκό χώρο, συνέβαλε στο να καθιερωθούν δυο εθνωνύμια για τους πολίτες του νέου Κράτους: Έλλην και Γραικός, αυτά που είχαν δεχτεί και επίμονα κρατήσει οι Έλληνες – Γραικοί από τον 6ο π.Χ. αιώνα, για να εκφράζουν εθνική συνείδηση, εθνική ενότητα εθνική αυτοεκτίμηση και εθνική αυτοπεποίθηση.
Κατά το 17ο – 18ο αι. οι υπόδουλοι Έλληνες αναζητώντας πηγές τόνωσης του εθνικού φρονήματος και της ελπίδας για την ανάσταση του γένους έφτασαν να ζωγραφίζουν τους νάρθηκες των εκκλησιών με μορφές που θύμιζαν αρχαία ελληνική σοφία, π.χ. αρχαίους φιλοσόφους και σοφούς. Τέτοιες εικόνες βρίσκουμε σε πολλούς ναούς σε όλο τον ελλαδικό χώρο και πέραν αυτού. Ένα δείγμα από το ναό του Προφήτη Ηλία στη Σιάτιστα: ο ιστορικός Θουκυδίδης κρατώντας ειλητάριο .

13. Μέσα στο 18ο αι. ο Γ. Ζαβίρας, έμπορος πάροικος στην Ουγγαρία με συνείδηση του Έλληνα «απογόνου των παλαιών εκείνων και θαυμαστών Ελλήνων», αποδύεται σε αγώνα ζωής να συγκεντρώσει και να καταγράψει βιογραφία και έργα όλων των Ελλήνων που έζησαν και ήκμασαν από την άλωση της Πόλης ως τις μέρες του και να βεβαιώσει τη συνέχεια του Γένους. Κι αυτό για να αντικρούσει καλβινιστή μοναχό που υποστήριζε ότι μετά την πτώση της Πόλης κανένας Έλληνας συγγραφέας έργου δεν ανεδείχθη.
Καρπός αυτού του πολύχρονου και πολυδάπανου αγώνα του είναι το έργο του: Νέα Ελλάς ή Ελληνικόν Θέατρον, η πρώτη Ιστορία της Νεοελληνικής Γραμματολογίας πριν από το 1804 (έτος θανάτου του Ζαβίρα). Στον εκτενέστατο εύγλωττο και αποκαλυπτικό υπότιτλο του βιβλίου διαβάζουμε: «ἤτοι Ἱστορία τῶν πεπαιδευμένων Ἑλλήνων, τῶν μετά τήν θλιβεράν πτῶσιν τοῦ Γένους ἡμῶν κατάπτωσιν ἀκμασάντων, καί τήν προβεβηκείαν καί ψυχορραγοῦσαν Ἑλλάδα τοῖς αὐτοῖς πόνοις καί ἱδρῶσιν ὡς οἷον τε ἀντιπελαργησάντων καί ἀναζωπυρωσάντων»

Ο ίδιος ο Γεώργιος Ζαβίρας μεταφράζοντας από τα Ουγγρικά το βιβλίο Ούγγρου γιατρού Σαμουήλ Ρατζ Ἰατρικαί Παραινέσεις έγραφε στο Προοίμιο του Μεταφραστού: «Ότι η Ιατρική επιστήμη εστί μία των αναγκαιοτέρων και χρησιμοτέρων επιστημών εις το ανθρώπινον Γένος, τούτο όχι μόνον οι ευγενείς και πεπαιδευμένοι αλλά και οι αγροίκοι και οι πάντη (εντελώς) αναλφάβητοι το ομολογούσιν∙ επειδή αυτή είναι μία αλήθεια αναντίρρητος. Ότι Ημείς οι απόγονοι των παλαιών εκείνων και θαυμαστών Ελλήνων, όπου τοσούτον ετίμησαν και τόσον ηύξησαν αυτήν την επιστήμην, την ολιγωρήσαμεν και την υστερήθημεν εντελώς και τούτο είναι μία αλήθεια». (Από το χειρόγραφο του Γ. Ζαβίρα, που φυλάσσεται στη Μανούσεια Βιβλιοθήκη Σιάτιστας).

14. Ο Γεώργιος Κρέμος προλογίζοντας το έργο του Γεωργίου Ζαβίρα Νέα Ἑλλάς το 1872 έγραφε στη σελ. θ΄ της σημερινής επανέκδοσης του βιβλίου (με την Επιμέλεια και Εισαγωγικές Σημειώσεις του Τάσου Γριτσόπουλου για λογαριασμό της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, 1972): «Φιλοπατρία, παιδεία και πλούτος των εν Ευρώπη Ελλήνων (που ζούσαν τότε σε διάφορες παροικίες στην Ευρώπη) ήσαν τότε τρεις φωσφόροι παρθένοι, αίτινες εκράτουν την φαεινήν της παλιγγενεσίας της Ελλάδος λαμπάδα των εν σκότει Ελλήνων, όπως κάποτε οι πρόγονοί των ελαμπαδηφόρουν προς τιμήν θεότητός τινος….».

15. - Η περίοδος της Ευρωπαϊκής Αναγέννησης και του Διαφωτισμού (15ος-17ος – 18ος αι.) εμφανίζεται και εκφράζεται ως συναπάντημα των Ευρωπαίων με τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, ειδικά την αρχαία Ελληνική Γραμματεία και Τέχνη. Το συναπάντημα εκφράστηκε με θαυμασμό των Ευρωπαίων και κάποτε μια διάθεση συμπαράστασης, με φιλελληνισμό. Συγκεκριμένα: Η Ευρωπαϊκή Αναγέννηση δια του κορυφαίου ζωγράφου της Ραφαήλ έδωσε στην ανθρωπότητα τη Σχολή των Αθηνών και ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός εκφράστηκε για την αρχαία ελληνική κοινωνία με θαυμασμό, όπως γράφει σύγχρονη ερευνήτρια, η Claude Mosse, στο βιβλίο της: Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός στο Διαφωτισμό. Στις σελίδες 7-8 γράφει: «Γιατί (για τους Γάλλους του Διαφωτισμού και της Επανάστασης) δημιουργήθηκε η ανάγκη να αναφερθούν στους Αρχαίους; (γιατί) η Αρχαιότητα πρόσφερε στους ανθρώπους της Επανάστασης «την εικόνα μιας ιδανικής δημοκρατίας…».

---------------------------------------------------------------

1 Θυμίζω ότι εκείνον τον καιρό φαίνεται ότι διαμορφωνόταν το ελληνικό αλφάβητο με φθογγογράμματη γραφή. Αυτή η επινόηση για πρώτη φορά στην ιστορία του ανθρώπου έδινε τη δυνατότητα να επικοινωνούν οι άνθρωποι πέρα από τα όρια του χώρου και του χρόνου τους. Οι διασπαρμένοι στη Μεσόγειο Έλληνες άποικοι γίνονταν ενιαία κοινωνία, ἔθνος ὅμαιμον, ὁμόγλωσσον, με ἤθη ὁμότροπα….
2 Ιστορία του Ελληνικού Έθνους (της Εκδοτικής Αθηνών), τ. Β΄, σελ. 238.
Επίσης, Οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Αρχαία Ελλάδα (της Εκδοτικής Αθηνών), σελ. 112.
3 Ελλάδα: Ιστορία και Πολιτισμός (εκδόσεις «Μαλλιάρης – Παιδεία»), τ. 2ος, σελ.97-99
4 Αισχύλου, Πέρσαι, στ. 402-405.
5 Ηροδότου, Ἱστορίαι, βιβλίο Θ΄, § 144.
6 Αρριανού, Ἀνάβασις Αλεξάνδρου , Α΄16
7 Αριστοτέλους, Μετεωρολογικά, 352 a-b
8 Φ. Κ. Βώρου, Συμβολή στην Ιστορία της Έννοιας του Έθνους, όπου και η σχετική βιβλιογραφία για τους νεότερους χρόνους των εθνικών κρατών της Ευρώπης.
9 Δ. Φωτιάδης, Η Επανάσταση του ’21, τ. Α, σελ. 82-8. Επίσης: Παν. Κανελλόπουλου, Ιστορία του Ευρωπαϊκού Πνεύματος, τ.2, σελ. 27. Και ΙΕΕ, τ. Θ΄283, 289, Φ. Κ. Βώρου, Συμβολή στην Ιστορία της Έννοιας του Έθνους, σελ. 27.
10 Όλες οι εκφράσεις / προτάσεις από τα Επαναστατικά του Ρήγα, έκδοση της Επιστημ. Εταιρείας μελέτης Φερών – Βελεστίνου «Ρήγας» (με επιμέλεια Δημ. Καραμπερόπουλου, 1994). Επίσης: Φ. Κ. Βώρου, ο.π. σελ.28-30. Γενικά στοιχεία για την πορεία όλη του Ρήγα: Τάσου Βουρνά, Ο Πολίτης Ρήγας ο Βελεστινλή, Αθήνα 1978 (εκδ. «Τολίδης»). Και C.M.Woodhouse, Ρήγας Βελεστινλής, 2009 (εκδ. «Παπαδήμας»).
11 Φ. Κ. Βώρου, ο.π. σελ. 33.
12 Από το βιβλίο του Φ. Κ. Βώρου, Η Διδασκαλία της Ιστορίας με αξιοποίηση της εικόνας, Αθήνα 1993, σελ. μεταξύ 48-49 (εικόνες).
13 Γεωργίου Ζαβίρα, Νέα Ελλάς, 1872 (ανατύπωση 1972).
14 Το έργο είχε γραφεί πριν από το 1804 (έτος θανάτου του Γ. Ζαβίρα) αλλά μόνο ο Γ. Κρέμος μπόρεσε να το εκδώσει το 1872 παρακάμπτοντας ποικίλες δυσκολίες και αντιρρήσεις ακαδημαϊκών κύκλων.
15 Claude Mosse, Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισμός στο Διαφωτισμό, μετ. Νατάσσας Φλώρου – Μπιργάλια (1998) (α΄γαλλική έκδοση 1989)
16 Για την ανάλυση του όρου έθνος και τις απόψεις περί αυτού δες Παναγιώτη Κ. Δαμάσκος (2009) Πολιτική και Κοινωνική Φιλοσοφία, εκδ. Συμμετρία Αθήνα σσ. 279 -287.
17 Αλέξανδρους Δελμούζου, Μελέτες και Πάρεργα, τ. 2ος σελ. 33

Επίλογος:

Με τόσες αδιάψευστες μαρτυρίες για Ἕλληνα, Ἕλλάδα, φρόνημα ἑλληνικόν, Ἕλλανοδίκες, Πανέλληνες, εὑρυχώροιον Ἕλλάδα (από τον 7ο αιώνα π.Χ. ως τον 19ο αι. μ.Χ.) είναι επιστημονικά λογικό να μιλάμε για συγκρότηση ελληνικού έθνους το 18ο αι,. μ. Χ., επειδή αυτό ισχυρίζονται μερικοί μελετητές, που τυχαίνει να είναι και καθηγητές, με ελλειμματική ορατότητα ιστορική ή άλλη αρετή ; Και είναι γλωσσικά / εννοιολογικά επιτρεπτό να χρησιμοποιούν χαρακτηρισμούς εθνικισμού για το απελευθερωτικό κίνημα των Ελλήνων του 1821; Δεν έτυχε να δουν ως επιστημονικό χρέος τη διάκριση εθνικισμού / εθνισμού, που έγραψε για μας ο Αλέξανδρος Δελμούζος (από το 1942) ; Και δεν μπορούν να διακρίνουν την πολυπολιτισμική κοινωνία / εκπαίδευση (απόλυτα σεβαστή) από την έκδηλη κοινωνική αγωνία των ανέργων μιας κοινωνίας, της ελληνικής, που διαπιστώνουν ότι κινδυνεύουν από την αθρόα εισαγωγή μεταναστών; Ακόμη και ο καλός Χριστιανός μπορεί από δυο χιτώνες να προσφέρει τον ένα, όχι τρεις!

ΟΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΦΙΑΛΤΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Η τοποθέτηση της κας Θάλειας Δραγώνα ως Ειδικής Γραμματέως στο Υπουργείο (της πάλαι ποτέ Εθνικής) Παιδείας, έχοντας γνωστές σαφείς ανθελληνικές απόψεις, όπως η αναφορά της στο βιβλίο «Τι είν’ η πατρίδα μας;» ξεχείλισε το ποτήρι της οργής των Ελλήνων:
«Η ελληνική ταυτότητα δεν υπήρχε πριν από τον 19ο αιώνα. Δημιουργήθηκε έξωθεν σε μια εποχή εθνικισμού, αποικιοκρατίας και επεκτατικού ιμπεριαλισμού. Κοντολογίς κάποιοι από το εξωτερικό μας είπαν τον 19ο αιώνα ότι είμαστε Έλληνες κι εμείς το δεχθήκαμε για να κονομήσουμε (!!!) πουλώντας το παραμύθι ότι είμαστε απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων»!Η εν λόγω κυρία και οι ομοϊδεάτες της αρνούνται την ελληνικότητα των σημερινών Ελλήνων, ενώ απεναντίας υποστηρίζουν ότι οι σημερινοί Σκο(ρ)πιανοί έχουν το ελεύθερο δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζονται ως απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων…!Ήρθε λοιπόν η Ώρα! Η μεγάλη Μάχη αρχίζει… Όλοι οι Πατριώτες ενωμένοι να νικήσουμε την ΣΥΜΜΟΡΙΑ των πεμπτοφαλαγγιτών, να ξεσκεπάσουμε τους ΣΥΝΩΜΟΤΕΣ της εθνοδιαλύσεως, να αντιμετωπίσουμε τον ΚΑΡΚΙΝΟ που σκοτώνει την Ψυχή μας, τις Αξίες μας, να αποκρούσουμε τους ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ των διεθνών οργανώσεων, να εμποδίσουμε να επικρατήσει το ΣΑΤΑΝΙΚΟ τους σχέδιο, που έχει προκαλέσει ήδη μεγάλες βλάβες στην ελληνική κοινωνία, στην ελληνική πατρίδα και στο ελληνικό έθνος! Όλα αυτά συνέλληνες είναι Λέξεις του Μίκη Θεοδωράκη…!
«Έλληνες πατριώτες… Νομίζω ότι ήρθε ο καιρός…
Πρώτον να ενημερώσουμε όσο γίνεται πιο πλατιά, πιο υψηλά και πιο βαθιά τους Έλληνες πολίτες, ανεξάρτητα από μόρφωση, ιδιότητα, ειδικότητα, επάγγελμα και αξίωμα.
Δεύτερον να αποκαλύψουμε την συνωμοσία και τους ΣΥΝΩΜΟΤΕΣ έναν-έναν, να αποκαλύψουμε τις απόψεις, τις προσπάθειες, τις πράξεις και τα έργα τους και κυρίως αυτούς που κρύβονται πίσω τους, που φαίνεται ότι είναι τόσο ισχυροί και επικίνδυνοι, ώστε να έχουν ώς τώρα κατορθώσει να τους προωθήσουν στα νευραλγικότερα σημεία της εθνικής μας ζωής και ειδικά στην Παιδεία, στα ΜΜΕ, ακόμα και στο Κέντρο όπου σχεδιάζεται η εξωτερική μας πολιτική, στο Υπουργείο Εξωτερικών!
Τρίτον, να προβάλουμε τις λεπτομερείς αποκαλύψεις του «ΑΡΔΗΝ» για το ΕΛΙΑΜΕΠ, που φαίνεται ότι παίζει τον ρόλο της ραχοκοκκαλιάς απ’ όπου εκπορεύονται οι ειδικευμένες ομάδες των συνωμοτών.
Τέταρτον, να περάσουμε όσο γίνεται περισσότερο στην αντεπίθεση, αφού πρώτα πεισθούν όλοι ότι η πατρίδα μας αντιμετωπίζει τον μεγαλύτερο ίσως κίνδυνο στην ιστορία της, γιατί αυτή τη φορά προέρχεται από τα μέσα και όχι από έξω, όπως έως τώρα.
Δεν αντιμετωπίζουμε εχθρικούς στρατούς με όπλα που τραυματίζουν και σκοτώνουν τα σώματα αλλά την ΨΥΧΗ μας! Γιατί έχουμε μέσα στο σώμα μας έναν ΚΑΡΚΙΝΟ, που αν τον αφήσουμε να γενικευθεί, το αποτέλεσμα θα είναι να καταστραφούν τα ευαίσθητά μας «όργανα», δηλαδή οι ΑΞΙΕΣ, πάνω στις οποίες στηρίζεται η ίδια η ζωή του «σώματος», που είναι η ελληνική κοινωνία, η ελληνική πατρίδα και το ελληνικό έθνος.Ορισμένοι Έλληνες, ουσιαστικοί ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ αυτών των ύποπτων διεθνών οργανώσεων εργάζονται εδώ και πολύ καιρό συστηματικά. Έχουν διεισδύσει μέσα στους πλέον σημαντικούς και ευπαθείς τομείς της κοινωνικής μας ζωής, όπως η Παιδεία, η εξωτερική πολιτική, τα ΜΜΕ, καθώς και στους Κομματικούς χώρους. Έχουν ήδη κατορθώσει να σταθεροποιήσουν ένα σημαντικό προγεφύρωμα με την οικονομική ενίσχυση των ξένων και στηριζόμενοι στην άγνοια των πολλών και στην αποσιώπηση εκ μέρους των οπορτουνιστών, έχουν ήδη προξενήσει μεγάλες βλάβες στην παραδοσιακή συνοχή του λαού μας τουλάχιστον ως προς τις παραδοσιακές του αξίες, που τον έκαναν να είναι αυτός που είναι, σε πείσμα όλων των δεινών που κατά καιρούς δοκιμάζουν την αντοχή του.
Επομένως η καλλιέργεια του ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ αποτελεί σήμερα την μοναδική απάντηση, ώστε ο λαός μας να μπορέσει να αποκρούσει ενημερωμένος, ενωμένος και άγρυπνος αυτό το ΣΑΤΑΝΙΚΟ σχέδιο ξεσκεπάζοντας και απομονώνοντας τους εχθρούς του, όποιοι και αν είναι και όπου κι αν βρίσκονται. Αρκετά κοιμηθήκαμε έως τώρα. Καιρός να ξυπνήσουμε, να εγερθούμε, να εξεγερθούμε και ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε όπως αρμόζει τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την ιστορία, τον πολιτισμό, το ήθος, τις παραδόσεις και τελικά την ακεραιότητά μας. Αθήνα, 21.12.2009, Μίκης Θεοδωράκης».Ο πνευματικός αυτός ογκόλιθος του Ελληνισμού προχωράει ενδεικτικά και σε αποκαλύψεις μερικών ονομάτων πεμπτοφαλαγγιτών: Νίκος Δήμου, Μαρία Ρεπούση, Αντώνης Λιάκος, Χριστίνα Κουλούρη, Θάλεια Δραγώνα, Νίκος Μουζέλης, Άννα Φραγκουδάκη, Θάνος Βερέμης και ΕΛΙΑΜΕΠ…Πιστεύω, καταλήγει ο Μίκης, πως ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε μιαν αληθινή εκστρατεία… Αυτό μου λέει η πείρα και η διαίσθησή μου… Ο κύριος στόχος όλων των Ελλήνων, ανεξάρτητα από ιδεολογίες και κόμματα, θα πρέπει να είναι ο Πατριωτισμός!

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΛΑΟ
ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΜΕ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ...





Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ,



ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ


ΠΡΟΣ:
- Τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας.
- Τον Πρόεδρο της Κυβερνήσεως
- Τον Πρόεδρο του Ελληνικού Κοινοβουλίου.
- Την Εθνική Αντιπροσωπεία.
- Τα Ελληνικά πολιτικά κόμματα.
- Κάθε αρμόδια δικαστική αρχή.


ΚΟΙΝ:
- Την Ιεραρχία της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.
- Τις Νομαρχίες και Δήμους
- Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τις Εθνικές Αντιπροσωπείες των χωρών
μελών της Ε.Ε


ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΠΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ, ΜΕ ΑΙΣΘΗΜΑ ΒΑΘΥΤΑΤΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ, ΚΑΙ ΜΕ ΜΟΝΟ ΚΙΝΗΤΡΟ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, ΔΗΛΩΝΟΥΜΕ ΚΑΤΗΓΟΡΗΜΑΤΙΚΑ ΟΤΙ:

Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ.

1.1 Η απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου, για την παραχώρηση μαζικά, της Ελληνικής Ιθαγένειας και του δικαιώματος Εκλέγειν και Εκλέγεσθαι ,σε εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς, που βρίσκονται παράνομα στη χώρα μας, δεν αποτελεί προϊόν της θέλησης, του ελληνικού Λαού.

1.2 . Η πολιτική αυτή δεν παρουσιάστηκε στους Έλληνες πολίτες, προεκλογικά, ούτε στις τηλεοπτικές συζητήσεις των πολιτικών αρχηγών, ούτε στις δημόσιες συγκεντρώσεις του αρχηγού του ΠΑΣΟΚ. Βρισκόταν «κρυμμένη», με ασαφή διατύπωση , στα «ψιλά γράμματα», του προγράμματος του ΠΑΣΟΚ.

1.3. Μας ανησυχεί και μας προβληματίζει η σπουδή, με την οποία η κυβέρνηση, σπεύδει να υλοποιήσει τις προεκλογικές της δεσμεύσεις, προς τις οργανώσεις των αλλοδαπών και τις διεθνείς ΜΚΟ, δεσμεύεις τις οποίες απέκρυψε προεκλογικά από τον Ελληνικό Λαό, υιοθετώντας ένα εμφανέστατα αντισυνταγματικό νομοσχέδιο, το οποίο καταστρατηγεί και την ευρωπαϊκή συνθήκη για το Μεταναστευτικό, του Οκτώβριου του 2008, που αντιτίθεται στις μαζικές νομιμοποιήσεις μεταναστών.

1.4. Μας ανησυχεί και μας προβληματίζει η «άνεση»,με την οποία η κυβέρνηση εισάγει διατάξεις που παραβιάζουν το ΣΥΝΤΑΓΜΑ της χώρας. «Το άρθρο 5 §2 του Συντάγματος, λέει ότι: «Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους , χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων ». Δεν λέει πουθενά , ότι αποκτούν πολιτικά δικαιώματα και ελληνική ιθαγένεια, όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια. Όλες οι εξουσίες υπάρχουν υπέρ του ελληνικού λαού και του ελληνικού Έθνους. Δεν υπάρχουν υπέρ των λαθρομεταναστών και των παιδιών τους.


1.5. Πιστεύουμε ότι ,το νομοσχέδιο της κυβέρνησης, θα αυξήσει και θα πολλαπλασιάσει, την άφιξη των λαθρομεταναστών στη χώρα μας, διογκώνοντας, τα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, που ήδη έχει προκαλέσει, η μαζική άφιξη εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών τα τελευταία χρόνια. Οι λαθρομετανάστες είναι ήδη πάρα πολλοί , και κάθε μέρα έρχονται περισσότεροι, συμπιέζοντας τους μισθούς, αυξάνοντας την ανεργία, και τα ελλείμματα του Ασφαλιστικού Συστήματος. Η ανεξέλεγκτη εισβολή συνιστά απειλή για τη ζωή ημών και των παιδιών μας, καθώς εμφανίζονται νέα ή άγνωστα μέχρι τούδε νοσήματα ή ιοί, και επανεμφανίζονται ασθένειες που εθεωρούντο ως εκλιπούσες.(Όπως η φυματίωση).

ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΕ ΠΟΝΤΙΟΥΣ ΚΑΙ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ

2.1. Είμαστε απολύτως αντίθετοι με την εξίσωση και εξομοίωση των Ποντίων με τους λαθρομετανάστες και των Βορειοηπειρωτών με τους Αλβανούς, την οποία εισάγει η κυβέρνηση με το νομοσχέδιο της . Το θεωρούμε πλήρη εξευτελισμό, του ελληνικού Έθνους. Δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιούνται οι Έλληνες παλιννοστούντες στην Πατρίδα, ως προκάλυμμα , για να παραχωρηθεί το δικαίωμα του Εκλέγειν και Εκλέγεσθαι στους λαθρομετανάστες.

2.2. Θεωρούμε ότι είναι απολύτως απαράδεκτο, να παραχωρείται η ελληνική ιθαγένεια, σε παιδιά αλλοδαπών, και να μετατρέπονται οι Έλληνες Ομογενείς ,σε μετανάστες. Ζητούμε την άμεση παραχώρηση της ελληνικής ιθαγένειας, με πλήρη πολιτικά δικαιώματα, στους Ποντίους και τους Βορειοηπειρώτες , οι οποίοι είναι Έλληνες . Απαιτούμε την παροχή του δικαιώματος ψήφου στους Έλληνες Ομογενείς της Διασποράς.

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ

3.1.Είμαστε απολύτως αντίθετοι με την παραχώρηση της ελληνικής ιθαγένειας στα παιδιά των λαθρομεταναστών, και στα παιδιά απροσδιορίστου εθνικότητας .Τα παιδιά αυτά δεν είναι Έλληνες και δεν μπορούν να αποκτήσουν την Ελληνική Ιθαγένεια.

3.2.Τα παιδιά αυτά μπορούν ,εάν έχουν, τις απαραίτητες προϋποθέσεις που προβλέπει ο νόμος, ( δεκαετή μόνιμη και νόμιμη παραμονή στην Ελλάδα), να ζητήσουν την ελληνική υπηκοότητα. Μέχρι τότε, όπως προβλέπει ο νόμος, μπορούν να έχουν το καθεστώς, του «επί μακρόν διαμένοντος».

3.3. Είμαστε αντίθετοι στην καταχρηστική και ανεξέλεγκτη παραχώρηση του καθεστώτος του «επί μακρόν διαμένοντος», προκειμένου να μη χρησιμοποιηθεί ως όχημα για τη μεταχρονολόγηση του προβλήματος, με στόχο την προσωρινή μόνο αναβολή των μαζικών και ανεξέλεγκτων ελληνοποιήσεων. Για την παραχώρηση της ιδιότητας του "επί μακρόν διαμένοντος", θα πρέπει η κάθε μια περίπτωση να κρίνεται προσωπικά και να συνεκτιμώνται κριτήρια.(επαγγελματική δραστηριότητα, παραβατικό παρελθόν κλπ,). Και φυσικά να παραχωρείται σε ποσοστό που δεν θα αλλοιώνει δραστικά την κοινωνική σύνθεση του τόπου διαμονής τους. Σε κάθε περίπτωση δεν θα πρέπει να ξεπερνά σε ποσοστό, τον μέσο όρο των 23 χωρών μελών της Ε.Ε. που δεν ήταν αποικιοκρατικές δυνάμεις. (Με εξαίρεση δηλαδή, της Γαλλίας , της Μεγάλης Βρετανίας, της Πορτογαλίας, και της Ισπανίας).

3.4. Είμαστε απολύτως αντίθετοι στην παραχώρηση της Ελληνικής Ιθαγένειας, στα παιδιά των λαθρομεταναστών και στα παιδιά απροσδιορίστου εθνικότητας, διότι ανοίγει το δρόμο σε δεύτερο χρόνο, για την παραχώρηση της ελληνικής ιθαγένειας στους αγνώστου ταυτότητας, προέλευσης και ποινικού παρελθόντος γονείς τους. Διότι οι γονείς του «Ελληνος», θα έχουν το δικαίωμα να αποκτήσουν την ιθαγένεια του παιδιού τους.

3.5. Μας ανησυχεί και μας προβληματίζει η αοριστία των διατάξεων το νομοσχέδιο που ενέκρινε η κυβέρνηση. Το κριτήριο της φοίτησης σε ελληνικό σχολείο είναι απολύτως απαράδεκτο. Η ελληνική ιθαγένεια δεν συνδέεται με το σχολείο. Στο μέλλον εκατοντάδες χιλιάδες νέοι θα εισέρχονται στη χώρα μας, ως απροσδιορίστου εθνικότητας, θα φοιτούν τρία χρόνια σε ελληνικό σχολείο, και θα αποκτούν αυτομάτως την «ελληνική ιθαγένεια».

3.6. Μας ανησυχεί και μας προβληματίζει το ότι δεν προβλέπονται λόγοι εξαιρέσεων από τις ρυθμίσεις του νομοσχεδίου . Με τον τρόπο αυτό, τα «αλβανόπουλα», που συνελήφθησαν στα επεισόδια του Δεκεμβρίου, τα «αλβανόπουλα» που έκαιγαν την ελληνική σημαία , θα αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια. Τα «αλβανόπουλα», στα Καλύβια, που πηγαίνουν σε ελληνικό σχολείο, και μαχαίρωναν και απειλούσαν τους Έλληνες συμμαθητές τους, θα αποκτήσουν την ελληνική ιθαγένεια

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΛΑΪΚΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

4.1.Είμαστε απολύτως αντίθετοι με την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στις δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές στους παράνομους και παρανόμως νομιμοποιηθέντας ( λαθρο)μετανάστες. Με τον τρόπο αυτό δημιουργούνται επίσημες μουσουλμανικές και μειονοτικές κοινότητες στην καρδιά όλων των ελληνικών πόλεων. Το επόμενο βήμα θα είναι η μουσουλμανοποίηση της γειτονιάς, η γκετοποίηση της καθημερινότητας, και η εκρηκτική εκδήλωση προβλημάτων "διαπολιτισμικής" συμβίωσης, μέσα στην απόλυτη ανομοιογένεια που δεν "νομιμοποιείται" με σχέδια νόμου τα οποία αποθρασύνουν τον εισβολέα.

4.2. Η παραχώρηση δικαιώματος ψήφου στους λαθρομετανάστες είναι απολύτως αντισυνταγματική. Το δικαίωμα ψήφου δεν είναι ατομικό δικαίωμα. Δεν παζαρεύεται με κανέναν. Δεν εκχωρείται ανεξέλεγκτα στον "φυτευτό" μουσουλμάνο εισβολέα.

4.3.Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι γηγενείς , ούτε Έλληνες για να δικαιούνται πολιτικών δικαιωμάτων, τα οποία τους στερήθηκαν. Έχουν πολιτικά δικαιώματα στην πατρίδα τους. Η παρουσία τους στη χώρα μας προέκυψε ξαφνικά, αναπάντεχα, πρόσφατα, και συνιστά πρόβλημα ΚΑΤΕΥΘΥΝΟΜΕΝΗΣ ΕΙΣΒΟΛΗΣ, ΚΑΤΟΧΗΣ, και ΣΧΕΔΙΑΣΜΕΝΗΣ ΑΛΩΣΗΣ της Ελληνικής κοινωνίας.

4.4 Πιστεύουμε ότι, όλοι είμαστε ίσοι σαν άνθρωποι. Δεν είμαστε όμως ίσοι σαν πολίτες. Εμείς δεν έχουμε δικαίωμα ψήφου στην Αλβανία, το Πακιστάν, το Μπαγκλαντές, και σε άλλες χώρες. Η παραχώρηση του δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι σε εκατοντάδες χιλιάδες λαθρομετανάστες, θα δημιουργήσει τεράστιους πολιτικούς κινδύνους, για την πατρίδα μας , και την εθνική ανεξαρτησία. Η εγγραφή των Αλβανών σε ειδικές εκλογικές καταστάσεις στην Ήπειρο, θα δημιουργήσει την πολιτική βάση, για την διεκδίκηση της Μεγάλης Αλβανίας. Η κυβέρνηση απερίσκεπτα δημιουργεί το ελληνικό Κόσσοβο. Οι συνέπειες θα είναι ολέθριες.

4.5. Η εγγραφή των Αλβανών και χιλιάδων Ασιατών μουσουλμάνων σε ειδικές εκλογικές καταστάσεις στα νησιά του Αιγαίου, θα δημιουργήσει την πολιτική βάση για την απόσπαση των νησιών αυτών, με τη θέληση του πληθυσμού τους, από την Ελλάδα και την παραχώρησή τους στην Τουρκία. Η κυβέρνηση απερίσκεπτα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για την απόσπαση εδαφών από την Ελλάδα. Η εγγραφή των λαθρομεταναστών σε ειδικές εκλογικές καταστάσεις στη Θράκη δημιουργεί τις πολιτικές προϋποθέσεις για την «Τουρκική Δημοκρατία Δυτικής Θράκης». Για λόγους ύψιστης εθνικής σημασίας επιβάλλεται όχι η νομιμοποίηση αλλά η άμεση απομάκρυνση των λαθρομεταναστών από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου και τη Θράκη.

4.6. Ζητούμε να παραχωρηθεί το δικαίωμα ψήφου στις τοπικές εκλογές, στους μετανάστες από την Ε.Ε., με εξαίρεση των μεταναστών από την Βουλγαρία,. (Για τους δήμους και τις κοινότητες της βορείου Ελλάδος).

ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

5.1 Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας του ανθρώπου αποτελούν την πρωταρχική υποχρέωση της Ελληνικής Πολιτείας. Ο σεβασμός και η προστασία της αξίας των λαθρομεταναστών, επιτυγχάνεται με την εισαγωγή νομοθεσίας που τιμωρεί αυτούς που τους εκμεταλλεύονται, και όχι με την παραχώρηση της ελληνικής ιθαγένειας, και του δικαιώματος εκλέγειν και εκλέγεσθαι. Ξαφνικά δεν έγιναν «ανθρωπιστές», οι τοκογλύφοι, οι εργολάβοι, οι τραπεζίτες, οι καναλάρχες , οι βιομήχανοι και οι μαφιόζοι, που εκμεταλλεύονται αυτούς τους δυστυχισμένους ανθρώπους και εμάς .

5.2. Για την αποτελεσματική προστασία των ανθρωπίνων και εργασιακών δικαιωμάτων των λαθρομεταναστών, απαιτούμε την άμεση ψήφιση από την ελληνική βουλή, ως εθνικού νόμου, της Οδηγίας που ψήφισε καταρχήν το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, για την ποινικοποίηση της εκμετάλλευσης από τους εργοδότες των λαθρομεταναστών.

ΑΝΗΣΥΧΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

6.1. Η ιστορία απέδειξε ότι οι «πολυ-πολιτισμικές» κοινωνίες μπορούν να υπάρξουν ειρηνικώς, μόνο υπό συνθήκες αυταρχικών καθεστώτων.

6.2 . Η κυβέρνηση, χωρίς την έγκριση του Ελληνικού Λαού, προωθεί το πρότυπο μιας «Ανοιχτής Κοινωνίας», όπου δεν υπάρχει «κοινωνία», αλλά μόνον άτομα, δεν υπάρχουν τάξεις, έθνος, λαός, υπάρχει μόνο «πληθυσμός», δεν υπάρχουν συλλογικά δικαιώματα, αλλά μόνο ατομικά, και ατομικό δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού. Όπου δεν θα υπάρχει «πόλη», παρά μόνο «πολίτες».

ΚΑΘΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΟΥΣ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΙΣΒΟΛΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΗ ΓΝΩΜΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΚΑΙ ΘΑ ΣΥΝΙΣΤΑ ΑΚΡΑΙΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ

ΖΗΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΘΕΣΗ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ ΣΤΟΥΣ ΠΟΝΤΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΕΣ.

ΕΑΝ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΝΟΜΙΖΕΙ ΟΤΙ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ, ΤΟΤΕ ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΔΙΕΝΕΡΓΕΙΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ, ΟΠΩΣ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ, ΔΙΟΤΙ ΜΟΝΟΝ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΤΟΥ, ΚΑΙ ΤΑ ΚΡΙΣΙΜΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΦΟΡΟΥΝ.

ΣΑΣ ΥΠΕΝΘΥΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ Η ΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ, ΕΠΑΦΙΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΠΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥΝΤΑΙ ΚΑΙ ΥΠΟΧΡΕΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΜΕ ΚΑΘΕ ΜΕΣΟ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΑΤΑΛΥΣΕΙ ΒΙΑΙΩΣ.

ΘΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ ΜΕ ΚΑΘΕ ΤΡΟΠΟ ΣΤΟΥΣ ΨΕΥΔΕΠΙΓΡΑΦΟΥΣ ΔΗΘΕΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΥΣ» ΠΟΥ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ, ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ, ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΟΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ, ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ.

Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ ΔΕ ΘΑ ΣΚΥΨΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ. ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΛΑΟΣ ΜΠΕΝΕΤΟΝ


ΟΝΟΜ/ΜΟ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΤΗΛΕΦΩΝΟ E-MAIL ΥΠΟΓΡΑΦΗ

ΟΔΗΓΙΕΣ -ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ


1. Εκτυπώνουμε το κείμενο από τα blogs που στηρίζουν την ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ, και το χρησιμοποιούμε για τη συγκέντρωση υπογραφών. Περιέχει αναλυτικά επιχειρήματα. Απευθυνόμαστε στη λογική των συνομιλητών μας. ΔΕΝ τους μιλάμε με πάθος. Εάν είχαν «καταλάβει» θα μας έψαχναν αυτοί. Θέλει υπομονή. Εμείς λέμε την αλήθεια. Η κυβέρνηση λέει ψέματα. Δίνουμε βάρος στους ανθρώπους που ψήφισαν ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, ή έκαναν ΑΠΟΧΗ. Δεν χάνουμε τον καιρό μας με ΣΥΡΙΖΑΙΟΥΣ.

2. Το κείμενο αυτό μπορεί να αναπαράγεται και να χρησιμοποιείται για τη συγκέντρωση υπογραφών σε κάθε γωνία της Ελλάδας και ανάμεσα στους Ελληνες του εξωτερικού. Οι υπογραφές μπορούν να συγκεντρώνονται και με ηλεκτρονικό τρόπο από κάποιον που είναι δύσκολη προσωρινά η προσωπική επαφή.

3. ΠΡΟΣΟΧΗ: ΔΙΑΤΗΡΕΙΣΤΕ ΤΑ MAIL ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΑΛΛΗΛΟΓΡΑΦΙΑΣ ΣΕ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΦΑΚΕΛΟ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑ ΔΙΑΓΡΑΨΕΤΕ.

4. Καλό είναι αυτή η διαδικασία για να είναι αποτελεσματική και ως προς τους ρυθμούς ανάπτυξής της, να μην αφεθεί στην τύχη της. Για το λόγο αυτό προτείνουμε: Οι συγκεντρωμένες υπογραφές να αποστέλλονται καθημερινά με mails, στα mail της Επιτροπής που έχετε στη διάθεσή σας, ενώ τα πρωτότυπα να φυλάσσονται , για να παραδοθούν συγκεντρωμένα, στα γραφεία της Επιτροπής.

5. ΕΙΜΑΣΤΕ ΗΔΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 4000.Ο ΠΡΩΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ 60.000 ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΕΧΡΙ ΤΙΣ 15 ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ. ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ, ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΕΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΙΑ ΔΥΝΑΜΙΚΗ, ΖΩΝΤΑΝΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΩΝ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΩΝΙΑ, ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ. ΣΕ ΚΑΘΕ ΧΩΡΙΟ, ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ .

ΝΑ ΜΙΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ 21. ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΤΕ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ. ΕΙΜΑΣΤΕ ΛΑΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ. ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΤΕ ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΟΜΑΔΕΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ. Ο ΕΝΑΣ ΓΙΝΕΤΕ ΔΕΚΑ. ΚΑΙ ΟΙ ΔΕΚΑ ΕΚΑΤΟ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΣΕΙ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ ΠΑΝΤΟΥ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΤΣΑΚΙΣΕΙ ΚΑΘΕ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ. ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΜΠΝΕΥΣΕΙ ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΚΑΙ ΘΑ ΜΑΖΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΜΑΣ.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ. ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΠΙΦΕΡΕΙ ΤΗ ΣΥΝΤΡΙΠΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΗΤΤΑ. ΕΤΣΙ ΘΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. ΕΙΤΕ ΘΕΛΟΥΝ ΕΙΤΕ ΔΕ ΘΕΛΟΥΝ.

Η ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.
28-12-2009

ΓΕΝΙΚΑ ΠΕΡΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

ΥΠΟ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ ΔΙΑΜΑΝΤΑΡΑ

( Το παρόν κείμενο είναι μέρος από το βιβλίου του ιδίου με τίτλο: ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΕΣ ΤΗΣ ΦΙΛΟΔΟΦΙΑΣ - ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ)


ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Δὲν εἶναι καθόλου εὔκολο νὰ δοθεῖ ἕνας ἱκανοποιητικὸς ὅρος ἢ ἀπάντηση γιὰ τὸ τί εἶναι φιλοσοφία ἀκόμη καὶ ἀπὸ τοὺς πλέον εἰδικούς. Δὲν εἶναι εὔκολο νὰ δεχθοῦμε μία ἀπάντηση ὅτι εἶναι ἕνας ξεχωριστὸς κλάδος τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ κόσμου γενικά. Οἱ ἴδιοι οἱ φιλόσοφοι ποτὲ δὲν συμφώνησαν οὔτε ἔδωσαν ἕναν σαφῆ ὁρισμὸ γιὰ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἀντίθετα, τὸ ἐρώτημα «τί εἶναι φιλοσοφία» ἀποτελεῖ αὐτὸ καθαυτὸ ἕνα φιλοσοφικὸ ἐρώτημα, στὸ ὁποῖο μποροῦν νὰ δοθοῦν διαφορετικὲς ἀπαντήσεις ἀπὸ τοὺς φιλοσόφους ποὺ ἀνήκουν σὲ διαφορετικὲς σχολὲς σκέψεως.Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι, στὴν ἱστορία τῆς σκέψεως τοῦ ἀνθρώπου, παρατηρεῖται μία προοδευτικὴ ἀλλαγὴ τῶν θέσεων ποὺ εἶχαν χαραχθεῖ στὴν διαχωριστικὴ γραμμὴ μεταξὺ τῶν σπουδῶν, ποὺ ἐθεωροῦντο ὡς κλάδοι τῆς φιλοσοφίας καὶ μάλιστα διακεκριμένοι ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἴδια.Κατὰ συνέπεια, ὁ καλλίτερος τρόπος γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴν φύση τῆς φιλοσοφίας καὶ νὰ ἀπαντήσουμε στὸ τεθὲν ἐρώτημα, εἶναι νὰ ρίξουμε ἕνα σύντομο βλέμμα στὴν ἱστορία της καὶ τὴν ἐξέλιξή της. Ὅταν συλλάβουμε καὶ κατανοήσουμε ὅ,τι δυνάμεθα μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, κάθε ἀπάντηση στὸ τί εἶναι φιλοσοφία θὰ εἶναι κατὰ μᾶλλον ὑποκειμενικὴ καὶ ἴσως περιττή. Στὸ ξεκίνημά της, ἡ φιλοσοφία, ὅταν ἐγκατέλειψε τὴν θεολογικὴ ἀναφορὰ καὶ ἔκφρασή της (Ὅμηρος – Ἡσίοδος), ἄρχισε μὲ γενναῖα καὶ θαραλέα βήματα, στὴν Ἰωνία, νὰ περιλαμβάνει ὁλόκληρο τὸ πεδίο τῆς «Ἀνωτέρας Παρατηρήσεως, Ἔρευνας καὶ Μαθήσεως», δηλαδὴ ὅσα ἦταν πέρα ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση, γραφὴ καὶ ἀριθμητική.

Ἄρχισαν οἱ ἐνασχολούμενοι νὰ ἀποκτοῦν βαθμιαῖα ἐκτεταμένες καὶ πλέον ἀσφαλεῖς γνώσεις, μελετώντας τὴν φύση καὶ παρατηρώντας τὰ φαινόμενα. Τότε διαπίστωσαν τὶς συστηματικὲς σχέσεις ποὺ εἶχαν μεταξύ τους καὶ ἄρχισαν νὰ χαρακτηρίζουν καὶ νὰ ταξινομοῦν αὐτὲς τὶς γνώσεις. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο, ἐκκολάφθησαν καὶ ἀναπτύχθησαν εἰδικοὶ κλάδοι μάθησης, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν σειρά τους ἄρχισαν νὰ ἀποχωρίζονται ἀπὸ τὸ γενικὸ σῶμα τῆς σκέψεως, τὸ ὁποῖο ὀνομαζόταν φιλοσοφία.
Τὰ Μαθηματικά, βέβαια, εἶναι τόσο ἀρχαῖα ὅσο καὶ ὁ πολιτισμὸς καὶ ἐπειδὴ οἱ ἄνθρωποι σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς γῆς πίστευαν ὅτι ἡ ζωή τους ἐπηρεαζόταν κατὰ μυστηριώδη τρόπο, ἀπὸ τὰ οὐράνια σώματα, ἀσχολήθηκαν καὶ ἀπέκτησαν σὺν τῷ χρόνῳ, ἀστρολογικὲς ἀντιλήψεις. Ἐνῶ, οἱ Ἕλληνες διανοητὲς ποὺ ἀπέκτησαν ἐκπληκτικὲς γνώσεις μὲ τὴν ἐπιστημονικὴ μεθοδολογία, «παρατηρήσεις, μετρήσεις καὶ συγκρίσεις», ὅρισαν τὰ βασικὰ ἀστρονομικὰ φαινόμενα καὶ τὴν ἀστρονομία, δηλαδὴ τοὺς φυσικοὺς καὶ ἀναλλοίωτους νόμους ποὺ διέπουν τὰ οὐράνια σώματα καὶ τὶς κινήσεις τους.
Οἱ ἄλλες, λοιπόν, ἐπιστῆμες ἐμφανίσθηκαν καὶ ἐξελίχθηκαν μέσα ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν γενικὴ συλλογιστικὴ μήτρα καὶ ὅταν ὡρίμασαν ἀναγνωρίσθηκαν καὶ ἀποχωρήσθηκαν ἀπὸ τὸν κορμὸ τῆς φιλοσοφίας.

Γενικά, οἱ φυσικὲς ἐπιστῆμες ἀκολούθησαν αὐτὴν τὴν ἐξέλιξη, ἐνῶ οἱ ἄλλες -Ψυχολογία, Ἀνθρωπολογία, Κοινωνοιολογία, Οἰκονομικὴ καὶ Πολιτική- εἶναι οἱ τελευταῖες ποὺ διαχωρίστηκαν ἀπὸ τὴν φιλοσοφία. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἡ φιλοσοφία μὲ τόσο μακραίωνη ἱστορία δὲν ἔχει μέλλον καὶ τείνει νὰ ἐξαφανιστεῖ μετὰ τὸν ἀποχωρισμὸ ἀπὸ αὐτὴν κάθε τομέα ἔρευνας ποὺ ἀναπτύσσεται ἀρκετὰ καὶ ἀποτελεῖ ἢ ἐνσωματώνεται σὲ εἰδικὴ ἐπιστήμη.
Ἐὰν συνέβαινε αὐτό, θὰ ἦταν ὀξύμωρο, διότι θὰ ἔπρεπε νὰ ξεχάσουμε τὸ γεγονὸς τοῦ ὁποίου ζητοῦμε τὴν ἐξήγηση. Ἡ Φυσική, γιὰ παράδειγμα, εἶναι ἀπὸ τὶς πιὸ παλιὲς ποὺ πῆρε ἰδιαίτερο ὄνομα καὶ γιὰ κάποιο διάστημα θεωρήθηκε σὰν μὴ φιλοσοφική, ἐνῶ ἡ Ἠθική, τὸ ἴδιο παλιὰ καὶ μὲ τὸ ἴδιο ὄνομα, ἐξακολουθεῖ νὰ εἶναι κλάδος τῆς φιλοσοφίας.
Στὴν φιλοσοφία, περιλαμβάνονται, ὡς κλάδοι της, ἡ Μεταφυσική, ἡ Γνωσιολογία (θεωρία τῆς γνώσεως) καὶ ἡ Αἰσθητική. Ἐπίσης συναντᾶμε καὶ

ποικιλίες τῆς φιλοσοφίας, ὅπως: Φιλοσοφία τοῦ Δικαίου, Φιλοσοφία τῆς Ἐπιστήμης, Φιλοσοφία τῆς Ἱστορίας, Πολιτικὴ Φιλοσοφία, Πολιτικὴ τῶν Θρησκειῶν. Στὴν πραγματικότητα, μᾶς δίνουν μία μόνιμη καὶ συνεχῆ λειτουργία τῆς φιλοσοφίας, ποὺ σχετίζεται στενὰ μὲ τὶς ἐπὶ μέρους ἐπιστῆμες ἀντὶ ἡ φιλοσοφία νὰ διαχωρίζεται ἀπὸ αὐτές.
Τὰ πιὸ οὐσιώδη σημεῖα αὐτῆς τῆς συσχετίσεως, εἶναι τρία:

α) Ἡ ἱστορία καὶ ἡ χρήση τῆς ἴδιας της λέξεως φιλοσοφία.

β) Σχέσεις τῆς φιλοσοφίας μὲ τὶς ἐπὶ μέρους ἐπιστῆμες

γ) Κοινοὶ χαρακτῆρες τῶν χωριστῶν φιλοσοφικῶν κλάδων, οἱ ὁποῖοι ἐξηγοῦν αὐτὴν τὴν ταξινόμηση.

Ἡ ἱστορικὴ χρησιμοποίηση τοῦ ὅρου φιλοσοφία, δηλαδὴ ἡ ἀγάπη γιὰ τὴν σοφία, ἔχει τὴν ἀρχή της στὸν χρυσὸ αἰώνα τῶν Ἑλλήνων (5ος αἰ. π.Χ.). Ἡ φιλοσοφικὴ σκέψη καὶ ἔρευνα εἶναι πολὺ παλαιὲς ἀλλὰ ἡ ἱστορικὴ χρησιμοποίηση τοῦ ὅρου φιλοσοφία ἔχει τὴν ἀρχή της στὸν χρυσοῦν αἰώνα τῶν Ἕλληνων, ὅπου μορφοποιεῖται ὁ πολιτισμὸς ποὺ σημάδεψε ἀνεξίτηλα καὶ ὁδήγησε ὅλον τὸν Δυτικὸ κόσμο – σκέψη, διότι ἀπὸ τὸν αἰώνα αὐτόν, ξεκίνησε ἡ Ἀκαδημαϊκὴ Παιδεία.
Πρέπει νὰ ἔχουμε ὑπ’ ὄψιν μας ὅτι οἱ Ἀκαδημαϊκὲς σπουδὲς παραμένουν ἀπὸ αἰῶνες κυρίως φιλοσοφικές, διότι εἶναι δεδομένο ὅτι ἡ φιλοσοφία ἦταν καὶ παραμένει ἡ θεωρία ὅλων τῶν θεωριῶν καὶ συνεχίζει νὰ συνδέεται στενὰ μὲ τὴν ἔρευνα ὅλων τῶν προϋποθέσεων γενικά, τῆς ἐπιστήμης.
Ἕνα ἄλλο σοβαρὸ ζήτημα ποὺ ἐρευνᾶ καὶ ἑρμηνεύει μόνο ἡ φιλοσοφία εἶναι τὸ ὀντολογικὸ καὶ τὸ κοσμολογικὸ συγχρόνως, ποὺ ἀφορᾶ τὴν σχέση τοῦ πνεύματος μὲ τὸ σῶμα. Τὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας τῆς βουλήσεως εἶναι ἡ μία πλευρὰ τοῦ γενικοῦ αὐτοῦ ζητήματος. Οἱ ὑλιστὲς ἀρνοῦνται κατηγορηματικὰ νὰ ἀναγνωρίσουν ὁποιαδήποτε διάκριση στὰ καλούμενα πνευματικὰ φαινόμενα. Ἐδῶ καλεῖται νὰ δώσει τὴν ὀρθὴ ἀπάντηση μόνον ἡ φιλοσοφία καὶ ἔτσι συμφιλιώνει πολλὲς ἀντίθετες σκέψεις καὶ γνῶμες.

ΠΑΛΛΑΔΑΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΤΩΝ ΝΕΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΕΡΕΥΝΗΤΩΝ

1
ΠΑΛΛΑΔΑΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣΚΑΙ ΜΕΡΙΚΑ ΑΠΟ ΤΑ ΨΕΥΔΗ
ΤΩΝ ΝΕΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΑΠΟΛΟΓΗΤΩΝ...

Υπό
ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ ΤΟΥ ΦΙΛΑΔΕΛΦΕΩΣ

Πρέπει να τονίσομε ευθύς αμέσως ότι το κράμα της ωμής βίας και
του ασυστόλου ψεύδους απετέλεσε και αποτελεί ειδική προτίμηση μέσων
των Χριστιανών τόσο εις την εξάπλωση αυτής της ιδιότυπης Ιουδαϊκής
αιρέσεως όσο και εις την απολογητική προπαγάνδα τους. Πολλάκις αυτά
συνοδεύονται με αμάθεια, έλλειψη ίχνους κοινής λογικής, παντός είδους
εσκεμμένης ή μη εσκεμμένης διαστρεβλώσεως, άρνηση διορθώσεως
υποδειχθέντων λαθών, συκοφαντίες, πρόκληση απατηλών εντυπώσεων
και καμία συστολή.
Στα άρθρα μου «Κατά της Χριστιανικής Απολογητικής» και «Όστις
θέλει οπίσω μου ελθείν...», κ. α., έχω εξηγήσει ότι: (1) H προτίμηση αυτή
υπήρχε ήδη σε όλη την Παλαιάν Διαθήκην, που είναι η βάση του
Εβραιοχριστιανισμού. (2) Στον Χριστιανισμό (ή την Εβραιογνωστικοχρι-
στιανική μάστιγα όπως προτιμώ ακριβέστερα να τον αποκαλώ) η ίδια
προτίμηση άρχισε και θεμελιώθηκε με τον πρώτο επίσημο συγγραφέα και
θεολόγο του, τον Απόστολο Παύλο, και συνεχίστηκε με τους Πατέρες,
τον κλήρο, τους μοναχούς, κλπ. Διαβάστε αυτά τα άρθρα για να δείτε και
να ελέγξετε μόνοι σας τις λεπτομέρειες, τα στοιχεία και όλη την
τεκμηρίωση που παραθέτω προσεκτικώς. Αν βρείτε λάθη ή έχετε
αντιρρήσεις, ευχαρίστως να τα ακούσομε. Ιδού ένα απλό παραδειγματάκι
μέσα από τα πολλά και διάφορα:
«ει γάρ η αλήθεια του Θεού εν τω εμώ ψεύσματι
επερίσσευσεν εις την δόξαν αυτού, τί έτι καγώ ως
αμαρτωλός κρίνομαι,».
Μετάφραση:
«Εάν διά τoυ ψεύδoυς μoυ η αλήθεια τoυ Θεoύ κατεδείχθη
μεγάλη πρoς δόξαν τoυ, γιατί ακόμη κατακρίνoμαι ως
αμαρτωλός;».
― Απόστολος Παύλος, Πρός Ρωμαίους Επιστολή, 3: 7. ―
Εκτός απ’ αυτήν την βαρύγδουπη αναφορά, οι ομολογίες του Παύλου διά
χρήση ψεύδους και δόλου από τον ίδιο υπάρχουν ή σαφώς εννοούνται
και στους εξής στίχους: Πράξεις 9: 22, Α΄ Πρός Κoρινθίoυς 6: 12, 9: 19-
23, 10: 23. Β΄ Πρός Κoρινθίoυς 5: 13, 12: 16, Πρός Φιλιππησίους 1: 15-
18. Μελετείστε τους, μεταφράστε τους και ερμηνεύσετέ τους και
εξακριβώσετε μόνοι σας εάν εμείς έχομε δίκιο. Δώστε λοιπόν μόνοι σας
ειλικρινή, αμερόληπτη και ικανοποιητική απάντηση στους εαυτούς σας.
2
Αυτά τα ψέματα και η βία, οσάκις είναι δυνατή, συνεχίζονται
ακόμα και σήμερα. Ψάχνοντας λοιπόν στο διαδίκτυο το λήμμα:
«Νεοκλής Φιλάδελφος», μέσω του Google και Yahoo, βρήκα εντός τριών
σελίδων αναφορών, άλλων σωστών και άλλων διαστρεβλωμένων ή
ψευδών, και το εξής το οποίο μπορείτε να βρείτε και να το διαβάσετε
όλο:
ESOTERICA.gr Forums ! – O “ΠΑΛΛΑΔΑΣ” ΚΑΙ Ο
ΚΑΛΟΠΟΥΛΟΣ -.- = ΜΥΘΟΣ...
Νεοκλής Φιλάδελφος. (μόνο αυτός γνωρίζει αυτόν τον
φιλόσοφο κανείς άλλος! Ούτε η Μεγάλη Ελληνική
Εγκυκλοπαίδεια!) Ο Φιλάδελφος και πάλι συνεχίζει με τα...
www.esoterica.gr/FORUMS/topic.asp?Topic_ID=3026&ARC
HIVE=-
40k – Cached-Similar Pages
Αν δεν ήταν για τον Παλλαδά δεν θα ασχολιόμουν να απαντήσω
σε τέτοια υποκείμενα, τα οποία δεν αξίζουν κανένα σεβασμό και καμία
προσοχή. Όχι μόνο τα περισσότερα τελούν εν ανωνυμία και αφάνεια,
αλλά ούτε ειλικρίνεια διαθέτουν όπως και δεν κατέχουν κοινό νου ή
γνώση για να σκέπτονται προτού γράψουν κάτι. Πιο πιθανόν όμως είναι
ότι ψεύδονται επίτηδες μη έχοντας τίποτα άλλο, παρά μόνο το ψεύδος, να
αντιτάξουν στα επιχειρήματα που παραθέτονται από άλλους. Βεβαίως
γνωρίζουν καλώς το επικρατούν περιβάλλον της αμαθείας, της «πλάκας»,
της απροθυμίας για γνώση και έρευνα. Έτσι μπορούν να ρίχνουν όση
λάσπη διαθέτουν για να θολώνουν έτι περισσότερο τα λιμνάζοντα ύδατα.
Μόνο έτσι δύνανται να καταφέρνουν κάτι προς δόξαν του Γιαχβέχ και
του Υιού του, Γιεσούαχ. Δηλαδή χαίρονται και κομπάζουν μεταξύ
αδαών, αφελών, ανεξετάστων, φοβισμένων και αγραμμάτων με το να
επαναλαμβάνουν τα κλισέ τους και να αποκρύπτουν την αλήθεια.
Ειρήσθω εν παρόδω ότι ο πολύ σπουδαίος μελετητής και
ερευνητής Παν. Μαρίνης με την Ελληνική Εταιρεία Αρχαιοφίλων και
την επιτροπή για την αναγνώριση της Ελληνικής Θρησκείας
απήντησαν εφ’ όλης της ύλης σε πολλά και διάφορα ψεύδη τέτοιων
ανωνύμων αρχετύπων στην εξαιρετική και αρκετά πλήρη συλλογική ερ-
γασία τους με τίτλο:
Απάντησις
εις τό χριστιανικόν κείμενον-λίβελλον
«Κοινότοπα Αρχαιολατρικά Παραμύθια»
την οποίαν ενθέρμως συστήνομε για μελέτη.
3
Αυτά τα ψεύδη και όλες τις κακοήθειές τους τα δημοσίευαν
σταθερώς ανωνύμως σε διαφόρους διαδικτυακούς φορείς και στο δι-
δακτικό μέσο: το περιοδικό Καρουχαρείον. Η απάντηση σ’ αυτά εδόθη
στο Καρουχαρείον, τεύχος 84, Απρίλιος 2006, και στον διαδικτυακό
χώρο. Αν χρησιμοποιείτε υπολογιστή πατήστε εκεί που γράφει: «Αρχείον
PDF», στο τέλος της εξής αναφοράς:
Θεμελιώδες κείμενον: Εφ’ όλης τής ύλης απάντησις εις τόν
ανώνυμον λίβελλον υπό τόν τίτλον «Κοινότοπα
αρχαιολατρικά παραμύθια». [συγγραφή: Επιτροπή διά τήν
αναγνώρισιν τής Ελληνικής Θρησκείας] Αρχείον PDF
Εκτός από μια περιστασιακή αναφορά στο άρθρο μου «Ο
Απόστολος Παύλος μέσα από τις Πράξεις και τις Επιστολές (και όχι
μόνον)» και μια άλλη συντομότατη εντός μιάς επιστολής μου περί
απομυθοποιήσεως, τον ποιητή και επιγραμματογράφο Παλλαδά τον
Αλεξανδρέα τον αναφέρω ως εξής στα παρακάτω δύο μόνο σημεία του
άρθρου μου:
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗΣ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗΣ
(1) «Καθώς όμως οι αντιφάσεις τους δεν λείπουν από πουθενά, ούτε από
τα γραπτά τους ούτε από τις τακτικές και πράξεις τους, έτσι και εδώ
έχομε μια αντίφαση. Ο θλιβερός επιγραμματογράφος και ποιητής
Παλλαδάς ο Αλεξανδρεύς (περίπου 365 – 420 Κ. Ε.) περιγράφει αυτή
την αντιφατικότητα των μοναχών στο εξής δίστιχο, επίγραμμα:
Ει μοναχοί, τί τοσοίδε; τοσοίδε δέ, πώς πάλι μούνοι;
ώ πληθύς μοναχών ψευσαμένη μονάδα.»
[Στο παρόν άρθρο εγκλείω και την μετάφραση:
«Εάν είναι μοναχοί, τότε πώς είναι τόσοι; Αν είναι δε τόσοι, τότε πάλι πώς
είναι μόνοι;
Ώ πλήθος των μοναχών είστε ψευδής μονάδα.»
Τί αποκομίζετε από το νόημα αυτού του επιγράμματος;]
(2) «Δια δε τους Έλληνες αφιερώνω το παρακάτω τετράστιχο του
θλιβερού και μελαγχολικού επιγραμματογράφου Παλλαδά του
Αλεξανδρέως (365-420 Κ. Ε.), ο οποίος με τα σοβαρά και σκωπτικά
συνάμα επιγράμματά του περιγράφει όλη τη θλίψη και την οικτρή κατά-
σταση, πραγματική συμφορά, που δημιουργήθηκε στην Ελληνική οι-
4
κουμένη με την επικράτηση του Χριστιανισμού (με απλά λόγια της
Εβραιογνωστικοχριστιανικής μάστιγας) κατά τα χρόνια της ζωής του.
Αυτό εν πολλοίς αντιπροσωπεύει και τη σημερινή κατάσταση όχι μόνο
λόγω του Εβραιοχριστιανισμού αλλά και λόγω όλων των
κοινωνικοπολιτικών και οικονομικών καταστάσεων της σύγχρονης επο-
χής της συγχύσεως και ανωμαλίας.
Άρα μή θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον,
Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες
όνειρον εικάζοντες είναι τόν βίον;
ή ζώμεν ημείς, τού βίου τεθνηκότος; »
[Στο παρόν άρθρο εγκλείω και την μετάφραση:
«Μήπως ενώ έχομε πεθάνει ζούμε μόνο κατά φαντασίαν,
εμείς οι Έλληνες, που έχομε περιπέσει σε συμφορά
νομίζοντας ότι η ζωή είναι όνειρο;
ή ζούμε εμείς, και έχει αποθάνει η ζωή;»
Τί αποκομίζετε από το νόημα αυτού του επιγράμματος;]
Πρώτο: Πουθενά δεν έβαλα την λέξη «φιλόσοφος». Γράφω: «Ο
θλιβερός επιγραμματογράφος και ποιητής...» κλπ. Άρα εδώ, αυτοί οι
άγνωστοι ανώνυμοι έγραψαν ένα ψέμα. Αλλά και φιλόσοφο να τον έχει
αναφέρει κάπου κάποιος είτε εξ αγνοίας είτε εκ παραδρομής είτε εκ
συγχύσεως, τότε ο αντικειμενικός και ειλικρινής ερευνητής και
μελετητής δεν δράττεται αυτής της ευκαιρίας για να ρίξει λάσπη αλλά το
υποδεικνύει ως πραγματολογικό λάθος στον γράψαντα και συστήνει την
διόρθωσή του. Δεν πάει να αυγατίσει με τέτοιου είδους φτηνιάρικες και
κομπλεξικές ευκαιρίες! Αυτές οι ενέργειες αποδεικνύουν πολύ χαμηλό
και σκόπιμο επίπεδο και προδίδουν το ποιόν του χαρακτήρα αυτών των
υποκειμένων! Διότι το ζήτημα είναι η ανεύρεση της αλήθειας και όχι
ποιος θα καταφέρει όσα πιο πολλά αντικανονικά χτυπήματα μπορεί για
να νικήσει μια αντικανονική πυγμαχία. Βεβαίως, τα επιγράμματα και τα
ποιήματα του Παλλαδά περιέχουν πάρα πολλές και βαθιές φιλοσοφικές
σκέψεις και ημπορούν να κεντρίσουν πολλές φιλοσοφικές και ιστορικές
συζητήσεις.
Δεύτερο: Αυτές οι «υπερδιάνοιες» δεν σκέφτηκαν(;) ότι όσο
φαντασμένος και να ήμουν δεν θα ήταν δυνατόν να γράψω αυτά εδώ
επειδή έτσι μου κατέβηκαν στην ξερή ουρανοκατέβατα! Βλέπετε δεν με
φωτίζει, όπως αυτούς, το Άγιο Πνεύμα! Αυτό σημαίνει ότι εγώ και
οποιοσδήποτε άλλος σοβαρός μελετητής και ερευνητής δεν θα μπορούσε
να δημιουργήσει με την φαντασία του: το όνομα, τα επιγράμματα εις άπ-
5
ταιστο γλώσσα της εποχής εκείνης, τις χρονολογίες και τα τοπωνύμια.
Αλλά βλέπετε: όποιος έχει την μύγα του μυθομανή, του ψευδεπίγραφου,
του απόκρυφου, κλπ, μυγιάζεται!
Τρίτο: Ή δεν έψαξαν καλά στην Μεγάλη Ελληνική
Εγκυκλοπαίδεια, ή η σελίδα της έλλειπε απ’ αυτήν που είχαν στα χέρια
τους ή κάτι άλλο συνέβη! Στην Μιννεσότα που διαμένω και γράφω δεν
έκανα τον κόπο να κουβαλήσω μαζί μου πάνω από τριάντα βαρείς
τόμους της Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας και να την ψάξω μόνος
μου. Αν όμως δεν το δω με τα μάτια μου, δεν πιστεύω ούτε προς στιγμήν
ότι αυτή η μεγάλη εγκυκλοπαίδεια δεν αναφέρει τον Παλλαδά. Βεβαίως
έχομε στην διάθεσή μας την Encyclopaedia Britannica και την
Encyclοpaedia Americana. Αυτοί οι «κύριοι» λοιπόν πρέπει να
ψεύδονται ασύστολα ξανά και ξανά, ή είναι εντελώς απρόσεκτοι, ανεξέ-
ταστοι και «άρπα κόλλα», ή δεν κοίταξαν καμιά εγκυκλοπαίδεια, ή η
εγκυκλοπαίδεια την οποίαν κοίταξαν ήταν κάποιο έκτρωμα της
κανονικής Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας. Τί εμπιστοσύνη να έχει
λοιπόν κανείς σε όσα γράφουν και τολμούν να διαδίδουν;
Τέταρτο: Ας υποθέσομε όμως προς στιγμήν ότι πράγματι η
Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια δεν αναφέρει τίποτα για τον Παλλαδά.
Τότε τί σημαίνει αυτό; Απλούστατα αυτό σημαίνει ότι η Μεγάλη
Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια έχει ένα κενό σ’ αυτό το σημείο και πρέπει να
συμπληρωθεί. Ή μπορεί και να σημαίνει ότι δεν είναι καλή, πλήρης και
αντικειμενική εγκυκλοπαίδεια. Εν τοιαύτη περιπτώσει ας είναι καλά τό-
σες άλλες ξενόγλωσσες εγκυκλοπαίδειες που τον αναφέρουν, αφού η
Ελληνική δεν τον καταδέχτηκε (και πάλι, μόνο αν αυτό είναι αλήθεια που
δεν το πιστεύω) και έτσι πολλοί Νεο-Έλληνες Νεο-Χριστιανοί μαχητές
του Γιεσούαχ είναι πάρα πολύ χαρούμενοι γι’ αυτό! Πάρα πολύ ωραία!
Προς γνώση και συμμόρφωση λοιπόν αναφέρομε ότι:
(1) Το όνομα του Παλλαδά το αναφέρει ο συγγραφέας Μάριος
Βερέττας στο βιβλίο του «Μέγα Ονομαστικό» σελίδα 339, έκδοση τρίτη,
1997, και συγκεκριμένα γράφει:
«Παλλαδάς επιγραμματογράφος από την Αλεξάνδρεια ή τη
Χαλκίδα,
σύγχρονος τού Θεμίστιου.»
(2) Στην σελίδα 225 της Ανθολογίας της Αρχαίας Ελληνικής
Λυρικής Ποιήσεως του καθηγητού του Πανεπιστημίου Αθηνών Σίμου
Μενάρδου με τίτλο: «Στέφανος», ευρίσκομε περί Παλλαδά τα εξής
εισαγωγικά στοιχεία:
«ΠΑΛΛΑΔΑΣ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ
6
(Περίπου 365-420 μ. Χ.).
Ο πικρότατος τών Ελλήνων επιγραμματοποιών, πτωχοδάσκαλος
τής Αλεξανδρείας, εμυκτήρισε, πλήν τών άλλων, τά πλήθη τών μοναχών
τής Αιγύπτου καί όταν οι Χριστιανοί ελιθοβόλησαν τήν Υπατίαν, έγραψε
στίχους εις τιμήν της. Σώζονται πλέον ή 150 επιγράμματά του, όπου
ειρωνεύεται τά θρησκευτικά δόγματα καί τάς φιλοσοφικάς θεωρίας,
εφάμιλλος τών μεγάλων σαρκαστών, τού Ιουβενάλι, τού Σουίφτ καί τού
Βολταίρου. Υπερέχει κυρίως εις τήν σοβαρότητα τού σαρκασμού.»
(3) Αυτά τα λόγια λοιπόν αποτελούν την εισαγωγή των
επιγραμμάτων του Παλλαδά στο ανωτέρω βιβλίο του κυρίου καθηγητή.
Τα επιγράμματα αυτά έφτασαν στα χέρια μου μέσω συγγενικού μου
προσώπου που του τα έδωσε Πορτογάλος συλλέκτης και ερευνητής του
Παλλαδά, αφού η άγνοια και η αχαριστία των περισσοτέρων Νεοελλή-
νων και δη των Χριστιανών «του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού(;)» τον
έχει εξαφανίσει από το Ελληνικό προσκήνιο. Έχει μεταφραστεί ακόμα
και στα Πορτογαλικά, αλλά οι νεοέλληνες Χριστιανοί τον αγνοούν και
επαίρονται διά την άγνοιάν τους.
(4) Ακολούθως αναγράφω μετάφραση, από τα Γαλλικά, όλων
όσων αναφέρει εισαγωγικά περί Παλλαδά η γνωστή Γαλλίδα φιλέλλην,
καθηγήτρια, λογοτέχνις, και μέλος της γαλλικής ακαδημίας, Marguerite
Yourcenar. Αυτά τα αναφέρει ως εισαγωγή στα επιγράμματά του, εντός
της Ανθολογίας της Αρχαίας Ελληνικής Λυρικής Ποιήσεως την οποίαν η
ίδια εξέδωσε με τίτλο: “La Couronne et la Lyre” («Ο Στέφανος και η
Λύρα»). Ευτυχώς που βρέθηκε μια Γαλλίδα να μας βάλλει τα γυαλιά,
αφού οι αχάριστοι Νεοέλληνες και προπάντων οι Ελληνοχριστιανοί
αγνοούν τους Αρχαίους Έλληνες ποιητές κλπ., και όχι μόνο χαίρονται για
την άγνοια τους αλλά προσπαθούν και να την προωθήσουν! Οπότε αφού
διαβάσετε το κείμενο αυτό της Γαλλίδας καθηγήτριας, κρίνετε και
βγάλετε πολλά σπουδαία συμπεράσματα που έπονται από τα πολύ σπου-
δαία στοιχεία που περιέχει και τα οποία καλείστε να υπογραμμίσετε.
«ΠΑΛΛΑΔΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΥΣ
Γεννημένος στην Αλεξάνδρεια κατά τα τέλη του 4ου μ. Χ. αιώνα, ο
Παλλαδάς είναι μια παράξενη μορφή αυτής της μεταβατικής εποχής, του
λυκόφωτος ανάμεσα στον θάνατο του αρχαίου κόσμου και τον θρίαμβο
του επίσημου Χριστιανισμού.
Από τα εκατόν πενήντα επιγράμματά του που έχουν περιληφθεί
στην Παλατινή Ανθολογία [*], τα τρία τέταρτα είναι σχεδόν αδιάφορα, ή
7
παρουσιάζουν ενδιαφέρον μόνο ως πορτραίτο του δημιουργού τους. Τα
υπόλοιπα διασκεδάζουν, ξαφνιάζουν, αναστατώνουν.
[Υποσημείωση *: Η Παλατινή Ανθολογία είναι μια συλλογή των Αρχαίων
Ελλήνων Λυρικών Ποιητών. Περιλαμβάνει σχεδόν όλα όσα έχουν
διασωθεί απ’ αυτούς τους μεγάλους ποιητές, τα οποία, εξ όσων
γνωρίζομε, είναι πάρα πολύ ολίγα σε σχέση με όλα όσα είχαν γράψει. Ας
είναι καλά οι Χριστιανοί που κατέστρεψαν και εξαφάνισαν σχεδόν τα
πάντα... Αλλιώς πώς θα είχαν γίνει κατεστημένο εδώ και πολλά χρόνια
μέχρι και σήμερον!]
Ήταν εθνικός, όπως οι περισσότεροι λόγιοι της εποχής του, ─
που βαθιά διαποτισμένοι από τον αρχαίο πολιτισμό ─ δεν μπορούσαν να
αποσυνδεθούν από τους Θεούς του Ομήρου. Γραμματοδιδάσκαλος στην
Αλεξάνδρεια, απεκόμισε από το επάγγελμά του απογοητεύσεις, αφού
απολύθηκε από τον εργοδότη του, τον γραμματικό Δοσίθεο. Απένταρος,
εμφανίζεται να πωλεί ποιήματα του Καλλιμάχου και του Πινδάρου για να
ζήσει την γυναίκα του, που δεν την αγαπούσε, και να συντηρήσει το φτω-
χικό νοικοκυριό του. Κάπου εξομολογείται ότι έχει κουραστεί από τους
συζυγικούς καυγάδες, αλλά και από το να ακούει ολοχρονίς τους μαθητές
του να συλλαβίζουν την «Μήνιν Αχιλήος» (την οργήν του Αχιλλέως),
την πρώτη ραψωδία της Ιλιάδος απ’ όπου οι Αρχαίοι αντλούσαν
παραδείγματα και συνήγαν γραμματικούς κανόνες. Είναι ένας φτωχοφου-
καράς και συνάμα σχολαστικός, με όλα τα συνακόλουθα ελαττώματα:
άχαρα δασκαλίστικα αστεία· απληστία παρασίτου για τα δείπνα που
προσφέρονται στην πόλη· γκρίνια όταν διαπιστώνει ότι δεν σερβίρονται
σπουδαία κρασιά στο τραπέζι όπου βρίσκεται ή ότι το φαγητό είναι
κατώτερο των προσδοκιών που δημιουργούν τα ωραία ασημικά. Ωστόσο,
αυτός ο Αλεξανδρινός μικροαστός, χαίρεται ακόμα κάποια ψιχία διανοη-
τικής πολυτελείας ─ ό,τι απομένει από έναν λαμπρό πολιτισμό που
οδεύει προς το τέλος. Πηγαίνει στο θέατρο να δει κλασικά έργα ή μίμους
και έχει τη στυφή ευχαρίστηση να ειρωνευτεί τους ηθοποιούς. Το
υψηλού ύφους επίγραμμα το οποίο τον εμφανίζει να παρακολουθεί τα
μαθήματα της Υπατίας ─ διαπρεπούς μαθηματικού και φιλοσόφου, η
οποία δολοφονήθηκε άγρια το 415 στους δρόμους της Αλεξανδρείας από
τον χριστιανικό συρφετό ─ μάλλον θα πρέπει να το έγραψε στα χρόνια
των σπουδών του· αν είχε γραφεί μετά τον θάνατο αυτής της μεγάλης
γυναικείας φυσιογνωμίας, η πικρία και η φρίκη θα το είχαν σίγουρα
διαποτίσει.
Εξ άλλου, αυτός ο Έλληνας, που έγινε μάρτυρας της δίωξης των
εθνικών από τον Θεοδόσιο και, εν συνεχεία, της απαγόρευσης της
θρησκείας τους από τον Αρκάδιο, σημειώνει αυτή την αλλαγή
καταστάσεως με τρόπο που βλέπουν τα γεγονότα οι περισσότεροι
8
σύγχρονοι του: από σκοπιά ανεκδοτολογική ή με αναφορές φαινομενικά
ασήμαντες, που εντούτοις στο έργο του εναλλάσσονται με σύντομα
ποιήματα, έκφραση βαθιάς θλίψης, για τα οποία θα μιλήσομε παρακάτω.
Αισθανόμαστε ότι συχνά συνοδεύει τους αστεϊσμούς του με έναν πικρό
μορφασμό, όταν π. χ. μιλάει για τα χάλκινα αγάλματα των Θεών που
καταλήγουν στο χυτήριο ή μεταμφιέζονται σε Χριστιανούς αγίους, για
μια εταίρα που, αφού δεν μπορεί πια να ορκίζεται στους δώδεκα Θεούς,
θα ορκίζεται στους δώδεκα αποστόλους. Μισεί τους μοναχούς της
ερήμου, δήθεν «μοναχούς», που ως ένοπλες ομάδες κατεβαίνουν στην
Αλεξάνδρεια για να εξεγείρουν τον όχλο· μισεί, όπως μάλλον θα κάναμε
και ‘μεις στη θέση του, τον επιθετικό δογματισμό, που ήταν για τους μη
Χριστιανούς η άμεσα ορατή πλευρά της νέας διδασκαλίας. Οι στίχοι του
για τους «Έλληνες», δηλαδή τους Εθνικούς (είναι ενδεικτικό ότι για ένα
διάστημα η ίδια λέξη δηλώνει και τις δύο έννοιες) που επιζούν έκπληκτοι
σε μια κοινωνία όπου όλα όσα είχαν γι’ αυτούς αξία μοιάζουν νεκρά,
είναι μια από τις πικρότερες διαπιστώσεις που έχομε για το τέλος ενός
κόσμου.
Όπως οι προσωπικές μικροαπογοητεύσεις του Παλλαδά έρχονται
(για μας τουλάχιστον) σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την τραγικο-
κωμωδία μιας θρησκείας και μιας κοινωνίας που μεταμορφώνεται, το
ίδιο και η πικρία για έναν ετοιμοθάνατο πολιτισμό υποτάσσεται, για
‘κείνον, στην τραγική αίσθηση της ανθρώπινης μοίρας γενικότερα.
Βεβαίως, η έλλειψη αυταπάτης υπήρξε πάντοτε Ελληνική αρετή: είναι
αδύνατο να περιγραφεί με μεγαλύτερη δύναμη απ’ ότι στον Σόλωνα ή
τον Θέογνι η διπλή τραγωδία της ζωής και του θανάτου. Αλλά για
κείνους η ζωή συνδυάζει σκληρότητα και ευγένεια. Η ασχήμια και η
ποταπότητα του σαρκίου αποτελεί, αντιθέτως, μια σχεδόν νοσηρή
έμμονη ιδέα για τον Παλλαδά. Στην πραγματικότητα, η απαξιωτική αυτή
στάση είναι καινούργια για τους ποιητές, αλλά όχι για τους φιλοσόφους:
οι κυνικοί και οι στωικοί τα είχαν ήδη πει όλα αυτά ─ κυρίως για να
ενδυναμώσουν και να εξαίρουν, μέσω της αντίθεσης, την ανθρώπινη
ψυχή. Ο Παλλάδάς πιστεύει λιγότερο στις δυνατότητες του ανθρώπου.
Εντούτοις δεν σκέπτεται όπως οι μοναχοί τους οποίους χλευάζει, αλλά
και τους μοιάζει όσον αφορά την περιφρόνηση της σάρκας, να καταφύγει
στην έρημο εγκαταλείποντας έναν κόσμο παραδομένο στο κακό. Αλλά
ούτε και τα μεγαλειώδη όνειρα του νεοπλατωνισμού και του ερημιτισμού
─ το καταφύγιο των εκλεκτότερων πνευμάτων μεταξύ των συγχρόνων
εθνικών ─ του ταιριάζουν· και είναι, μεταξύ άλλων, αυτή η έλλειψη
ορμής που τον καθιστά αξιόπιστο μάρτυρα μιας σκοτεινής νύχτας. Οι
στίχοι αυτού του φτωχοδάσκαλου της αλεξανδρινής σχολής
προεικονίζουν κάποτε τους βαρύθυμους μονόλογους του Hamlet στον
Shakespeare, την καυστική σάτιρα του Swift, τη μελαγχολική
9
ονειροπόληση του Baudelaire. Τις στιγμές αυτές ο Παλλαδάς ανήκει στη
μεγάλη ποίηση.»
Ενώ αυτά μας έχει γράψει η Γαλλίδα φιλέλλην Marguerite
Yourcenar, μερικοί νεοέλληνες Χριστιανοί καυχώνται ότι η Μεγάλη
Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια τον αγνοεί, και χαίρονται γι’ αυτό, και ότι
τέτοιο πρόσωπο είναι δημιούργημα της φαντασίας του Ιωάννου,
Νεοκλέους Φιλαδέλφου, Μ. Ρούσσου. Πολύ κολακευτικοί αυτοί οι ισχυ-
ρισμοί για την δύναμη και την ικανότητα της φαντασίας του Νεοκλέους!
Αυτά είναι τα χάλια τους και τα φρικτά χάλια της σημερινής Ελλάδος!
Επειδή ταιριάζει απόλυτα στην παρούσα περίσταση, υπενθυμίζω
εδώ το παρακάτω απόσπασμα από το άρθρο μου «Κατά της Χριστιανικής
Απολογητικής», περί των μέσων των οποίων μετέρχονται όλοι αυτοί οι
χριστιανάρες προκειμένου να επιτύχουν με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο
«τον ύψιστον σκοπόν τους προς δόξαν Γιαχβέχ και του υιού του,
Γιεσούαχ»:
«Όπως λοιπόν ο αείμνηστος Robert Taylor [1] μας γράφει συχνά
στα συγγράμματά [2] του, το πιο πειστικό, κατά τη γνώμη του, κριτήριο
για την απόρριψη της ιστορικότητας του Ιησού και όλων όσων πρεσβεύει
η Χριστιανική θρησκεία είναι το ότι ο ίδιος και όλοι οι ορθολογιστές και
σκεπτικιστές μέχρι την εποχή του έπρεπε να υποφέρουν στον μέγιστο βα-
θμό το μίσος, την ατιμία, τη διαβολή και στο τέλος φυλακίσεις και
βασανιστήρια από τους Χριστιανούς απολογητές και αξιωματούχους, για
τις ερωτήσεις και αντιρρήσεις που τους υπέβαλαν. Έχομε βεβαίως το
θεολογικό παράδειγμα του Αποστόλου Παύλου: Α΄ Πρός Τιμόθεον 1: 20:
«ων εστιν Υμέναιος και Αλέξανδρος, ους παρέδωκα τω
σατανά, ίνα παιδευθώσι μη βλασφημείν.»
Ο Παύλος ξέρει καλά να διαβολοστέλλει, όπως το είχε ξανακάνει στην
Α΄ Πρός Κορινθίους 5: 5! Βλέπε και Β΄ Πρός Τιμόθεον 2: 16-18:
«τας δε βεβήλους κενοφωνίας περιΐστασο· επί πλείον γαρ
προκόψουσιν ασεβείας, και ο λόγος αυτών ως γάγγραινα
νομήν έξει· ων εστιν Υμέναιος και Φιλητός, οίτινες περί την
αλήθειαν ηστόχησαν, λέγοντες την ανάστασιν ήδη γεγονέναι,
και ανατρέπουσι την τινων πίστιν.».
Έτσι και ο Taylor, εκτός από διάφορα χρηματικά πρόστιμα που του επε-
βλήθησαν, υβρίστηκε, συκοφαντήθηκε και στο τέλος φυλακίστηκε και
βασανίστηκε δύο φορές. Στα συγγράμματά του λοιπόν γράφει αρκετές
φορές ότι επί τέλους κατάλαβε, εξ ιδίας πείρας, ποια είναι τα μόνα πει-
στικά και αποστομωτικά επιχειρήματα των Χριστιανών... Δυστυχώς, και
10
η σημερινή κατάσταση οδηγεί σταθερά την κοινωνία στον ίδιο βλακώδη
και τυραννικό μεσαίωνα, αν δεν αντιδράσουν όλοι όσοι καταλαβαίνουν
πέραν των θρησκευτικών πίστεων και δεισιδαιμονιών. Τα μεγάλα πνεύ-
ματα οφείλουν να κάνουν κάτι πάλι, αλλιώς μαύρες και σκοτεινές μέρες
περιμένουν την ανθρωπότητα...
[Υποσημείωση 1: Robert Taylor, Edmonton της Αγγλίας 18-8-1784,
Tours της Γαλλίας 5 - 6 - 1844. Αγγλικανός ευαγγελικός ιερέας που
απεσκίρτησε από τον Χριστιανισμό όταν μελέτησε αρκετά και ανεκάλυ-
ψε την τρομακτική αντιφατικότητα, τα λάθη, την ανακολουθία και την
καταστροφικότητα αυτής της θρησκείας. Στο τέλος κατέληξε απλώς
θεϊστής όπως γράφει ο ίδιος.]
[Υποσημείωση 2: (1) The Diegesis, Kessinger Publishing, or Health
Research Publications. (2) Syntagma of the Evidence of the Christian
Religion, Kessinger Publishing. (3) The Devil’s Pulpit, Kessinger
Publishing.]»
(5) Τελειώνοντας με τον Παλλάδα αναγράφω άλλο ένα λακωνικό
επίγραμμά του το οποίο παρά την συντομία του φανερώνει πολύ
περιγραφικά και νοηματικά όλη την μανία και την «εκτίμηση» των
Χριστιανών της εποχής του εναντίον των έργων τέχνης, των αγαλμάτων,
του έρωτα, κλπ:
Χαλκοτύπος τόν Έρωτα μεταλλάξας επόησε
τήγανον, ουκ αλόγως όττι καί αυτό φλέγει.
(Οι λέξεις «επόησε» και «όττι» δεν είναι λάθος. Ο ποιητής τις γράφει
έτσι.) Εδώ βέβαια θα κάνομε ερμηνεία και όχι απλώς μετάφραση:
«Ένας (χριστιανός) χαλκουργός αφού έλειωσε το χάλκινο
αγαλματίδιο του (Θεού) Έρωτα έφτιαξε (ένα) τηγάνι. [Και ο
ποιητής συνεχίζει με το θλιβερό και σκωπτικό ύφος: ] Δεν
έπραξε όμως παράλογα καθ’ ότι και αυτό (το τηγάνι) καίει
(όπως και ο έρωτας).»
Σας άρεσε; Μήπως πίσω απ’ αυτό το τηγάνι βλέπετε και την
κονιορτοποίηση των Ελληνικών έργων τέχνης, των βιβλιοθηκών, των
κτηρίων (αληθινών θαυμάτων του κόσμου), των αρχών και αισθημάτων
του Ελληνικού πολιτισμού; Τί λέτε; Εμείς έχομε πει και γράψει πολλά.
Τώρα είναι η σειρά σας αγαπητοί αναγνώστες. Κρίνετε, επεκτείνετε και
κάνετε και ‘σεις το κατά δύναμη.
11
Ολίγα ακόμα ψεύδη των νεοελλήνων νεοχριστιανών απολογητών
Υπάρχει μια ανώνυμη ομάδα που κρύβεται και έχει αυτοονομαστεί
«ορθόδοξη ομάδα δογματικής έρευνας, ή ΟΟDE», η οποία έχει
διασπείρει πλείστα όσα ψεύδη εναντίον μου, μερικά από τα οποία είναι
επί προσωπικού επιπέδου ενώ κανένας τους δεν με γνωρίζει προσωπικώς,
και έχει διαπράξει πάρα πολλές εσκεμμένες διαστρεβλώσεις εναντίον των
γραπτών μου.
Πολλές φορές τους έχω διαμηνύσει ότι είμαι αθεϊστής σύμφωνα με
τους ορισμούς των Russell και Wittgenstein, όπως έχω αναλύσει το
άρθρο μου «Περί Σκεπτικισμού», αλλά αυτοί επιμένουν να διασπείρουν
ότι είμαι παγανιστής, ειδωλολάτρης, πολυθεϊστής, νεοπαγανιστής,
όργανο του σατανά, δήθεν άθεος, κλπ. Σαν απόδειξη παρουσιάζουν το
γεγονός ότι έχω φίλους και συνεργάτες αρχαιόφιλους, κλπ. Τα ίδια έχουν
διασπείρει και για τον κ. Μ. Θ. Καλόπουλο, ο οποίος σαφώς και απε-
ριφράστως τους έχει δηλώσει ότι δεν έχει μεταφυσικές ανησυχίες και
είναι σκεπτικιστής. Καλά και σώνει θέλουν να πούνε ότι δεν έχομε το
θάρρος της γνώμης μας και του τι είμαστε για να ομολογήσομε ευθαρσώς
και απεριφράστως αυτό που εμείς είμαστε, αλλά όπως θέλουν να
πιστεύουν υποκρινόμαστε. Φαίνεται ότι σύμφωνα με την λογική τους και
την ψυχολογική ανάλυση του φαινομένου της προβολής, επειδή αυτοί
έχουν και υποφέρουν απ’ αυτό το σύμπλεγμα, το ίδιο πρέπει να συμβαί-
νει και με όλους τους άλλους.
Σε ένα άρθρο τους με τίτλο: «Ήταν η "αποκοπή" εκτέλεση ή
ευνουχισμός;» προσπαθούν να δώσουν μια κάποια απάντηση στο ένα
και μόνον χιλιοστό του άρθρου μου «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...».
(Εξετάστε το άρθρο αυτό προσεκτικά!). Εκεί λοιπόν αρχίζουν με την
εξής εισαγωγή:
«Μεταξύ πολλών άλλων κακοηθειών και διαστρεβλώσεων, σε
ένα ανόητο και κακοήθες κείμενο που κυκλοφορεί μεταξύ
αθεοπαγανιστών ο δήθεν άθεος (στην πραγματικότητα
φανατικός αντιχριστιανός συνεργάτης των πολυθεϊστών) Ι.
Ρούσσος, ισχυρίζεται ότι στο χωρίο Γαλάτας 5/ε: 12, υπάρχει
δήθεν η ιδεολογική θεμελίωση της... Ιεράς Εξέτασης. Όμως
τα στοιχεία δείχνουν διαφορετικά πράγματα...
1. Ένα διαστρεβλωτικό αντιχριστιανικό κείμενο
Ο λόγος γίνεται για ένα κείμενο, που στο ξεκίνημά του, αυτοπροβάλλεται
ως εξής:
12
[Σ’ αυτό το σημείο παραθέτουν την δική μου ένθετη εισαγωγή στο
δεύτερο μέρος του άρθρου μου «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...». Το
δεύτερο μέρος έχει ως θέμα την Ιεράν Εξέτασιν σε όλο το μήκος και το
πλάτος του Χριστιανισμού. Αυτά λοιπόν δεν τα γράφω στο ξεκίνημα, στο
πρώτο μέρος δηλαδή, αυτού του άρθρου όπως ψευδώς επικαλούνται
(άλλο ένα εσκεμμένο ψεματάκι τους). Στην εισαγωγή αυτή λοιπόν γράφω
τα εξής: ]
"Η Θεολογική Θεμελίωση της Ιεράς Εξετάσεως
[Μετάφραση των συνοπτικών αλλά πολύ περιεκτικών σελίδων 519-537,
περί της θεολογικής και δογματικής θεμελιώσεως της Ιεράς Εξετάσεως
και μιας σύντομης αλλά πολύ κατατοπιστικής ιστορικής διαδρομής της,
του εξαιρετικού ερευνητικού συγγράμματος: History of the Christian
Religion to the Year Two Hundred (Ιστορία της Χριστιανικής Θρησκείας
μέχρι το Έτος 200), by Charles B. Waite, A. M., Fifth Edition – Revised.
Chicago, 1900. Ο μεταφραστής προσέθεσε μερικές επιπλέον σημειώσεις,
πληροφορίες και αναφορές εντός του κειμένου της μετάφρασης και έναν
μικρό επίλογο.]"
(Η μετάφραση ενός κειμένου μπορεί να εισάγεται με μια εισαγωγή του
μεταφραστή. Δεν είναι καθόλου ασύνηθες, αλλά πολύ συνηθισμένο και
υποβοηθητικό.)
Και συνεχίζουν αυτοί με τα ακόλουθα:
Μεταφραστής του κειμένου, είναι ο φανατικός αντιχριστιανός και ψευτο-
αθεϊστής Ιωάννης Ρούσσος, που κατά τη δική του μαρτυρία εδώ, έχει
αλλοιώσει και το πρωτότυπο κείμενο. Δεν γνωρίζομε σε ποιο βαθμό το
αλλοίωσε. Πιθανόν λοιπόν οι κακοήθειες που αναφέρονται στο κείμενο
που κυκλοφορεί στα Ελληνικά να ανήκουν στον συγγραφέα του
κειμένου, πιθανόν όμως, να έχουν κατασκευαστεί από τον μεταφραστή
Ρούσσο, κατά τη συνήθειά του να διαστρέφει τα πάντα, για να
κατηγορήσει τον Χριστιανισμό με πλαστά επιχειρήματα. Όπως κι αν έχει
το θέμα, επί μέρους σημεία του κειμένου εκείνου είναι ήδη απαντημένα
στην ιστοσελίδα μας, όπως έχομε ήδη αναφέρει αλλού και την απάντηση
σε αυτό που θα εξετάσομε σήμερα. Μόνο που στην παρούσα μελέτη θα
το αναπτύξομε περισσότερο, αποδεικνύοντας την πραγματική σημασία
του χωρίου που διαστρέφεται από τους συντελεστές του κειμένου.
Σκοπός των αντιχριστιανών διαστρεβλωτών, είναι να ταυτίσουν την
αληθινή Εκκλησία του Χριστού, με τους αιρετικούς ιεροεξεταστές του
Πάπα. Και επιπλέον, να θεμελιώσουν δήθεν την Ιερά Εξέταση στη
13
Χριστιανική πίστη, ώστε να μη γίνει φανερό ότι είχε θεμελιωθεί από τον
Πλάτωνα και τον αρχαιοελληνικό πολυθεϊσμό. Με την απάντησή μας στο
επί μέρους (προς το παρόν) αυτό σημείο, θα δείξομε επίσης και την
αναξιοπιστία, τόσο του κειμένου εν γένει, όσο και των συντελεστών του
αθεο-παγανιστών. Πιθανόν ο Ρούσσος να αλλοιώσει το κείμενο ΜΕΤΑ
την απάντησή μας, μια και διαρκώς αλλάζει τα κείμενα που
κυκλοφορούν από αυτόν, παρ' όλα αυτά, εμείς θα απαντήσομε στο
κείμενο, όπως ακριβώς το έχομε στα χέρια μας στη σημερινή νεότερη
κατάστασή του.
[Κλπ.]
Ενταύθα λοιπόν συνεχίζω εγώ και απαντώ. Ιδού τα εσκεμμένα ψέματα
που δημοσιεύουν στα κείμενά τους αυτά τα χαμερπή και ασύστολα όντα,
τα οποία στερούνται και ίχνος ανδρισμού και διά τούτο κρύβονται και
τελούν εν ανωνυμία, παρ’ ότι η κρατικοδίαιτη και πανίσχυρη εκκλησία
ΑΟΕΕ είναι κράτος εν κράτει και κάνει ό,τι επιθυμήσει.
1. ο δήθεν άθεος (στην πραγματικότητα φανατικός
αντιχριστιανός συνεργάτης των πολυθεϊστών) Ι. Ρούσσος.
Μιλήσαμε περί του «δήθεν άθεος» και όλων αυτών των συναφών
ψευδών ισχυρισμών ολίγο παραπάνω. Βλέπετε και μόνοι σας τους
υποθετικούς ισχυρισμούς των και τη λάσπη εναντίον άλλων
ατόμων, εδώ εμού προσωπικά. Βεβαίως αυτοί προβάλλουν παντού
την αλλοπρόσαλλη θέση, εφ’ ενός μεν ότι ουδείς δύναται να είναι
άθεος, είναι φυσικός νόμος και αξίωμα γι’ αυτούς, εφ’ ετέρου δε
ότι ο αθεϊσμός είναι θρησκεία. Γι’ αυτούς λοιπόν υπάρχει
θρησκεία χωρίς κανέναν οπαδό. Η΄ ίσως νομίζουν ότι η λέξη άθεος
είναι ύβρις! Αφού η Βίβλος τους είναι πλήρης αντιφάσεων τί
πειράζει να προσθέσουν και αυτοί μερικές δικές τους! Δυστυχώς
γι’ αυτούς, ούτε το ένα ισχύει ούτε το άλλο, εκτός και οι λέξεις
«άθεος ή αθεϊστής» και «αθεϊσμός» δεν έχουν τις καθιερωμένες
έννοιες και ορισμούς, αλλά τις έννοιες που μόνο αυτοί επέδωσαν
και γνωρίζουν. Όταν αλλάζεις τις έννοιες κατά το δοκούν και το
συμφέρον τότε «χαίρω πολύ!»: Ό,τι θέλεις βγάζεις! Από την
κάλτσα, γραβάτα και από το άχυρο, κρέας! Τους διαμηνύω λοιπόν
ότι: Και άθεοι υπάρχουν και ο αθεϊσμός όχι μόνο δεν είναι θρη-
σκεία αλλά αποτελεί την κατάργηση των θρησκειών, όπως έχομε
αποδείξει στο άρθρο μας Περί Σκεπτικισμού και όπως πολλοί
διάσημοι άθεοι διανοητές και ερευνητές έχουν αναπτύξει και
αναλύσει. Δυστυχώς αυτή η αλλοπρόσαλλη θέση προβάλλεται και
από άλλους μεταξύ των οποίων υπάρχουν μερικοί φίλοι και γνω-
στοί μου. Όλοι τους κάνουν μεγάλο λάθος!
14
Ο μόνος χαρακτηρισμός που είναι αληθής είναι ότι είμαι
αντιχριστιανός. Αυτό ουδέποτε το αρνήθηκα και παντού το
ανακοινώνω ευθαρσώς και επωνύμως! Αυτοί κοιμόνται με την
ιδέα ότι με το να με αποκαλούν αντιχριστιανό μου κάνουν κακό
και δυσφήμιση. Αντιθέτως μου κάνουν καλό και μου προσάπτουν
ένα κολακευτικό και προοδευτικό επίθετο! Τέρμα όλα όσα ήταν γι’
αυτούς δεδομένα πριν ολίγα χρόνια, όταν είχαν μονά–ζυγά δικά
τους. Τώρα ήλθε η ώρα να καταγγελθεί ο Χριστιανισμός
συλλήβδην για απάτη, αποβλάκωση, διασυρμό, εκμετάλλευση,
άπειρα κατά συρροήν εγκλήματα, ιερές εξετάσεις, κλπ, και θα
κληθούν «λόγον διδόναι εν τή αγορά». Ο υπερ-ρατσισμός και το
μονοπώλιο γνώσεως και μαθήσεως που ασκούσαν μέχρι προ τίνος:
«μόνο εμείς και κανένας άλλος», «μόνο ό,τι λέμε εμείς και όλοι οι
άλλοι θα φεύγουν από την μέση με οποιοδήποτε μέσο», και όλες
αυτές οι κακοήθεις και απόλυτα ρατσιστικές απαιτήσεις τους,
έφτασαν στο τέλος τους. Τώρα θα καταγγελθούν και θα μηνυθούν
για όλα αυτά τα αισχρότερα και μεγαλύτερα εγκλήματα κατά του
πολιτισμού και της ανθρώπινης ιστορίας και να δούμε τί θα βρούνε
να πούνε ή που θα πάνε να κρυφτούνε. Πολλές και διάφορες εται-
ρείες που έχουν δημιουργηθεί αλλά και πολλά διαφωτισμένα άτο-
μα κεχωρισμένως εργάζονται ήδη σ’ αυτήν την μεγάλης ιστορικής
σημασίας καταγγελία! Οι καιροί άλλαξαν! Μπορεί αυτοί να χρησι-
μοποιούν το διαδίκτυο ανωνύμως, αλλά οι άλλοι το χρησιμοποιούν
πολύ καλλίτερα και επωνύμως!
Συνεργάτης των πολυθεϊστών κ. α. είμαι μόνο στον τομέα
του αντιχριστιανικού αγώνα. Αυτό δεν έγινε λόγω αορίστου
φανατισμού, αλλά κατόπιν εκτενούς, χρονοβόρας, πολυέξοδης και
αμερόληπτης μελέτης και έρευνας. Είναι μοιραίο, θλιβερό και κα-
ταθλιπτικό το παράδοξο γεγονός ότι ακόμα και σήμερα τόσα εκα-
τομμύρια ετερόκλητοι λαοί ομολογούν ότι πιστεύουν σε μια κα-
ταστροφική, αντιφατική και ιδιάζουσα αίρεση του Ιουδαϊσμού, η
οποία προήλθε από την έρημο της Υπεριορδανίας και της Πετραίας
Αραβίας και η οποία ερήμωσε και κατάστρεψε τα πάντα. Λέμε και
τονίζομε: «ομολογούν», διότι απ’ αυτούς το 99% δεν γνωρίσει
τίποτα σχεδόν περί της θεολογίας και των δογμάτων που πρεσβεύει
αυτή η ξενόφερτη, αντιφατική και καταστροφική δοξασία. Είναι
όντως θλιβερό το γεγονός να ρωτάς τους Χριστιανούς τί είναι αυτά
που πιστεύουν, και πέραν μερικών στερεοτύπων απαντήσεων
τύπου: πιστεύομε στον Χριστό, στον Θεό, στην αγάπη, κλπ, σχε-
δόν όλοι απαντάνε: «Δεν ξέρομε!». Ο δε τρόπος ζωής σχεδόν όλων
πόρρω απέχει από τις επιταγές της χριστιανικής δογματικής στην
οποία υποτίθεται ότι πιστεύουν χωρίς όμως να την γνωρίζουν.
Αλλά και όσοι την γνωρίζουν σχεδόν πάντοτε δεν την εφαρμόζουν,
15
αλλά δικαιολογούν του εαυτούς των με την φτηνιάρικη δικαιο-
λογία περί ανθρωπίνων αδυναμιών και ότι στο τέλος με την
εξομολόγηθη θα συγχωρεθούν για τις αμαρτίες των!
2. Ι. Ρούσσος, ισχυρίζεται ότι στο χωρίο Γαλάτας 5/ε: 12, υπάρχει
δήθεν η ιδεολογική θεμελίωση της... Ιεράς Εξέτασης. Αυτό
εδώ το στοιχείο αποτελεί ένα από τα εκατοντάδες στοιχεία που
παραθέτομε μέσα στο άρθρο. Δεν αποτελεί εδώ άποψη του
μεταφραστή, ασχέτως αν συμφωνεί ή όχι, αλλά είναι η άποψη του
ερευνητή Charles B. Waite, τον οποίον μετέφρασα. Δεν το ισχυ-
ρίζομαι εγώ αλλά ο Charles B. Waite, ο οποίος και εφρόντισε να το
τεκμηριώσει με διάφορα πολύ πειστικά επιχειρήματα και στοιχεία.
Αυτό καθίσταται σαφέστατο σε έναν αμερόληπτο μελετητή με μια
καλή μελέτη του άρθρου. Αλλά όταν έχεις να κάνεις με κουρ-
δισμένους συκοφάντες..., τότε τί γίνεται;
3. Μεταφραστής του κειμένου, είναι ο φανατικός αντιχριστιανός
και ψευτο-αθεϊστής Ιωάννης Ρούσσος, που κατά τη δική του
μαρτυρία εδώ, έχει αλλοιώσει και το πρωτότυπο κείμενο. Δεν
γνωρίζομε σε ποιο βαθμό το αλλοίωσε. Πιθανόν λοιπόν οι
κακοήθειες που αναφέρονται στο κείμενο που κυκλοφορεί στα
Ελληνικά να ανήκουν στον συγγραφέα του κειμένου, πιθανόν
όμως, να έχουν κατασκευαστεί από τον μεταφραστή Ρούσσο,
κατά τη συνήθειά του να διαστρέφει τα πάντα, για να
κατηγορήσει τον Χριστιανισμό με πλαστά επιχειρήματα.
Εδώ εκτός του ότι ομολογούν άγνοια του μεγάλου αυτού έργου
του Charles B. Waite, ομολογούν και ότι δεν έκαναν τον κόπο να
βρούνε αυτό το βιβλίο και να ελέγξουν καλώς κατά πόσο παρα-
ποίησα ή διαστρέβλωσα τις σελίδες του μεγάλου αυτού ερευνητή.
Εφ’ όσον επιχειρούν μια τέτοια έστω και απειροελάχιστη
απάντηση, (ουσιαστικά πρόκειται για κόντρα για την κόντρα), αν
ήταν υπεύθυνοι δεν νομίζετε ότι θα έπρεπε να είχαν προμηθευτεί
αυτό το βιβλίο προτού γράψουν και ισχυρισθούν κάτι; Ιδού λοιπόν
η αξιοπιστία και η αξιοπρέπειά των! Στην εισαγωγή μου, για την
οποία παρ’ όλα ταύτα επέδειξαν το θράσος να την παραθέσουν
πράγμα που δεν έκαναν για τις άλλες παραγράφους, εγώ έγραψα:
«Ο μεταφραστής προσέθεσε μερικές επιπλέον σημειώσεις,
πληροφορίες και αναφορές εντός του κειμένου της μετάφρασης και
έναν μικρό επίλογο.». Αυτό πάντα γίνεται και είναι θεμιτό ως
συμπλήρωμα σε μεταφράσεις εφ’ όσον ο μεταφραστής ξεχωρίσει
τα ιδικά του χωρία από αυτά του συγγραφέα. Ουδεμίαν μαρτυρία
και ομολογία έγραψα ή παραδέχτηκα ότι παραποιώ το κείμενο του
εξαιρετικού αυτού βιβλίου. Το βιβλίο αυτό μιλάει μόνο του, δεν
16
έχει «χρείαν παραποιήσεων», όπως έκανε πάντοτε ο δικός τους
Ευσέβιος Καισαρείας με ό,τι έπιανε στα χέρια του. Δεν
χρειαζόμαστε εμείς ούτε μεταχειριζόμαστε χριστιανικά μέσα και
κόλπα όπως ο Απόστολος Παύλος! Όποιος λοιπόν κατέχει την
αγγλική γλώσσα και έχει αυτό το θαυμάσιο βιβλίο ας ελέγξει την
καταλέξει μετάφρασή μου την οποία έκανα πιστή στο πρωτότυπο.
Οτιδήποτε είναι δικό μου το θέτω εντός αγκυλών [ ] όπως και το
προείπα, χωρίς να διαστρέψω απολύτως τίποτα από το αρχικό
κείμενο. Αλλά όπως γράφει ο αγαπητός μου συνεργάτης και
χορηγός Ιωάννης Φραγκούλης «το βαμβάκι μπήχτηκε βαθιά!...».
4. Όσο για να κατηγορήσομε τον Χριστιανισμό λόγω συνηθείας
και με πλαστά επιχειρήματα, όπως αυτοί οι ανώνυμοι
διαστρεβλωτές ισχυρίζονται, απαντάμε ως εξής. Τον
Χριστιανισμό, για να είμαστε ακριβείς την Εβραιογ-
νωστικοχριστιανική μάστιγα, δεν τον κατηγορούμε καθόλου αλλά
τον καταγγέλλομε παγκοσμίως και τον ξεβρακώνομε για να
καταδείξομε την ασχημοσύνη του. Δεν το κάνομε λόγω συνηθείας
αλλά λόγω του «καθήκοντος του γνώστη» και για την κάλυψη του
κενού της αμαθείας που έχει δημιουργήσει εδώ και 1800 χρόνια.
Μας βασανίζει τη συνείδηση το σοφό γνωμικό: «όποιος κρύβει
αλήθεια καταστρέφει χρυσάφι!». Δεν χρειαζόμαστε πλαστά ή
ψεύτικα επιχειρήματα καθόλου, όπως αυτοί οι διαστρεβλωτές
μονίμως από τον Παύλο μέχρι και σήμερον χρησιμοποιούν! Έχομε
άπειρα πραγματικά, ιστορικά, θεολογικά, επιστημονικά, κλπ,
επιχειρήματα. Εν ολίγοις επαναλαμβάνομε για να υπενθυμίσομε
στον αναγνώστη ότι: (1) Ο Χριστιανισμός είναι η πλέον κατασ-
τροφική θρησκεία της ιστορίας του ανθρώπου η οποία επεβλήθη
διά παντός είδους βίας, πυρός και σιδήρου, ψέματος και
εκφοβισμού. (2) Βασίζεται σε ανόητα, αισχρά, ελεεινά, αντιε-
πιστημονικά, λανθασμένα και άχρηστα βιβλία. Π. χ., μελετείστε
προσεκτικά τουλάχιστον την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη και θα
το διαπιστώσετε. (3) Η θεολογία, δαιμονολογία και μυθολογία του
Χριστιανισμού είναι κακοήθης, σχιζοφρενική, τρομοκρατική,
φρικτή και αντιφατική σε βαθμό που αν ένας με τα καλά του την
μελετήσει καλώς και υποτιθέσθω την ασπαστεί, στο τέλος-τέλος
θα βγει ή τρελός ή ενσυνείδητος ψεύτης. Τί λογική ή εποικο-
δομητική ηθική και πρακτική εφαρμογή να αποκομίσει κανείς απ’
αυτή την παρλαπίπα! Αν δεν εμπιστεύεστε τα λόγια μας, με-
λετείστε μόνοι σας, αλλά προσεκτικά, τουλάχιστον την Παλαιά
Διαθήκη, την Καινή Διαθήκη και ολόκληρη την Χριστιανική
Κατήχηση και Δογματική και τότε θα δείτε! (4) Οι πατέρες του
Χριστιανισμού είναι άνθρωποι απαξιωτικοί για τον κόσμο και τη
17
ζωή, αναχωρητές, συμπλεγματικοί, καταστροφικοί, άξεστοι,
πολλάκις εγκληματίες και καταστροφείς, κ. ά. Π. χ., μελετείστε με
κρίση τους βίους και τις πολιτείες διαφόρων ιερωμένων και
καλογήρων και μερικά απ’ αυτά που πολλοί έγραψαν ή είναι
γνωστά γι’ αυτούς. Δώσετε π. χ., προσοχή στους: Παύλο, Πάπα
Κάλλιστο, Τερτυλλιανό, Αθανάσιο, Κύριλλο, Θεόφιλο, Κλήμεντα,
Ευσέβιο, Τύχωνα, Επιφάνειο, Αμβρόσιο, Αυγουστίνο, Ιερώνυμο,
Χρυσόστομο, Πάπα Λέοντα Χ, Λούθηρο, Καλβίνο, και ο κατάλο-
γος τείνει στο άπειρον! (5) Ο Χριστιανισμός είναι υπόλογος των
περισσοτέρων και θηριωδεστέρων εγκλημάτων κατά της ανθρωπό-
τητας και του πολιτισμού. Δεν έχετε παρά να μελετήσετε αντι-
κειμενικώς όλη την ιστορία του. Ένα πολύ καλό σύγγραμμα, αλλά
πολύ μακράν του πλήρες παρά το μέγεθός του, είναι: Η Εγκλη-
ματική Ιστορία του Χριστιανισμού, του Karlheinz Deschner,
Μετάφραση Ρουμπίνη Ζαρκάδη και Δέσποινα Βλασσοπούλου από
τα Γερμανικά, με τίτλο πρωτοτύπου: Kriminalgeschichte des
Christentums. 6 Τόμοι, 3418 σελίδες, Εκδόσεις Κάκτος, 2004. Η
Εβραιογνωστικοχριστιανικη μάστιγα αυτοκαταγγέλλεται με τα κα-
μώματά της! Εμείς απλώς προσπαθούμε να τα κάνομε γνωστά στο
αδαές ποίμνιο.
Συνεπώς: «ποίαν χρείαν έτι έχομεν μαρτύρων, πλαστών ή
ψευδών ή οτιδήποτε άλλων ;!». Δεν έχομε την ανάγκη των μέσων
του Χριστιανισμού! Πράγματα και γεγονότα ομιλούν μόνα τους.
Εμείς απλώς τα παραθέτομε με ακρίβεια. Τί να παραποιήσομε
εμείς σ’ αυτό το τουρλουμπούκι! Το δυστύχημα είναι ότι ακόμα
και σήμερα υπάρχουν οι διάφοροι διαστρεβλωτές που προσπαθούν
εκ του αδήλου και κρυφίου να παρουσιάσουν τον Χριστιανισμό ως
άγιον και αληθινόν στις αδαείς και ευκολοφοβόπιστες μάζες! Αν
διαφωνείτε λοιπόν με τις καταγγελίες μας τότε ας έχομε μια δημο-
σία συνάντηση με επαρκή χρόνο και να συγκρίνομε τα χαρτιά μας!
Ο κ. Μ. Θ. Καλόπουλος και ο κ. Π. Μαρίνης και άλλοι σας το
έχουν προτείνει. Εσείς όμως ποτέ σας δεν δεχθήκατε αλλά κρυ-
φτήκατε. Γιατί δεν τολμάτε να μας δείξετε τα βαριά χαρτιά σας;
Εμείς μιλάμε με ανοιχτά χαρτιά, εσείς όμως με κλειστά! Tempore
dato κύριοι, ειδοποιείστε μας και τότε κύριοι, tempore satis θα τα
πούμε μια χαρά!
5. Σκοπός των αντιχριστιανών διαστρεβλωτών, είναι να
ταυτίσουν την αληθινή Εκκλησία του Χριστού, με τους
αιρετικούς ιεροεξεταστές του Πάπα. Το ξαναείπαμε ότι δεν
διαπράξαμε απολύτως καμία διαστρέβλωση, πράγμα που μπορεί
να ελέγξει ο καθένας που έχει αυτό το βιβλίο και γνωρίζει καλώς
την Αγγλική. Στο κάθε τι παραθέτομε αναφορές στοιχεία και
18
άφθονα τεκμήρια. Ο Πάπας, για τον οποίον κόπτονται, είναι
Χριστιανός (;) όπως και αυτοί οι ίδιοι (;). Αν δεν το γνωρίζουν,
τους γνωστοποιώ ότι από την πρώτη οικουμενική σύνοδο χαίρει
διακρίσεως, κλπ. Μάλιστα ο Πάπας ισχυρίζεται ότι αυτός είναι ο
μόνος σωστός και αλάθητος και ότι δεν υπάρχει σωτηρία έξω από
την Καθολική Εκκλησία. Όπως γνωρίζομε υπάρχει το θρησκευτικό
αξίωμα μεταξύ όλων των κοσμοπολιτικών αιρέσεων και
θρησκειών ότι η καθεμία είναι η μόνη σωστή για τον εαυτόν της
και όλες οι άλλες είναι λάθος! Αν μετά ήλθε το σχίσμα της Μίας
Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας και αναθεμάτισαν
αλλήλους, σ’ αυτό δεν ευθύνεται ο Πάπας αλλά ευθύνεται το Άγιο
Πνεύμα που δεν καθοδήγησε καλώς και δεν προστάτευσε επαρκώς
την άμπελον και την σαγήνην του Ιησού Χριστού τους... Μετά,
στα υπόλοιπα 99.9% σημεία τα οποία τεχνηέντως δεν άγγιξαν,
καταγράφομε όλα τα στοιχεία: δογματικά, θεολογικά, πρακτικά,
βιβλικά και ιστορικά, περί ολοκλήρου της χριστιανικής Ιεράς Εξε-
τάσεως, αρχής γενομένης από την Παλαιά Διαθήκη, τον Ιησού και
τον Παύλο, τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή. Ανατρέξετέ τα
εντός του άρθρου και ελέγξετέ τα λεπτομερώς και προσεκτικώς.
6. Πιθανόν ο Ρούσσος να αλλοιώσει το κείμενο ΜΕΤΑ την
απάντησή μας, μια και διαρκώς αλλάζει τα κείμενα που
κυκλοφορούν από αυτόν, παρ' όλα αυτά, εμείς θα απαντήσομε
στο κείμενο, όπως ακριβώς το έχομε στα χέρια μας στη
σημερινή νεότερη κατάστασή του. Ιδού η αξιοπιστία των! Την
αφήνομε στην κρίση σας.... «Πιθανόν ο Ρούσσος... κλπ.». Επιχει-
ρηματολογούμε με πιθανότητα, την στιγμή κατά την οποία και να
με ρωτήσουν μπορούσαν και πάντοτε τους παραδίδω αληθές
οτιδήποτε γράφω.
7. ... και τα ψεύδη των συνεχίζονται και εδώ και ‘κει κι αλλού
στο ίδιο μοτίβο και τόνο. Ενώ τους ειδοποίησα περί όλων αυτών
διά του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, αυτοί μου έγραψαν ότι δεν
αλλάζουν τίποτα, κλπ. Έτσι μη έχοντας ονόματα, τηλέφωνα,
διευθύνσεις και στοιχεία, εκτός από την ιστοσελίδα τους, την
ανωνυμία τους και την αποπομπή τους, σταμάτησα τα περαιτέρω.
Αν αυτά δεν είναι κακοήθειες και ψεύδη τότε τί είναι; Καμία
συστολή και εντροπή απ’ αυτά τα χαμερπή υποκείμενα. Είναι,
βλέπετε, απόλυτα πιστοί στις ακριβείς αρχές και τα μέσα που
εδιδάχθηκαν από την Χριστιανικήν Αγίαν Γραφήν και την
Χριστιανικήν Ιεράν Παράδοσιν και την Ιστορία τους και την
Απολογητική τους!
19
Υπάρχουν και άλλα ψεύδη, ψευτοπαρουσιάσεις, προβολή
εντυπώσεων και διαστρεβλώσεις αυτών των ανωνύμων ανδρεικέλων,
εντός των ανωνύμων ιστοσελίδων τους. Με την παρούσα ευκαιρία
αναφέρομε άλλη μια περίπτωση: Στο κείμενο μου με τίτλο:
«ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΖΗΤΑΜΕ ΣΑΦΕΙΣ
ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ: Αρχίζομε με την ερώτηση: Ερώτηση: Τί επρόδωσε ο
Ιούδας;» κλπ.,
έχω υποβάλλει πολλές ρητορικές ερωτήσεις για να καταδείξω την γενική
ασυναρτησία, ασυνέπεια, αντιφατικότητα, και την μη παροχή σαφών
απαντήσεων, των «ιερών» Ευαγγελίων, τα οποία κατά το χριστιανικό
δόγμα υποτίθεται ότι εγράφησαν από θεοπνεύστους ευαγγελιστές και
αυτόπτες μάρτυρες μαθητές. Αυτό το ρητορικό ύφος του κειμένου μπορεί
ευκολότατα να το καταλάβει και ένας αγράμματος που απλώς διαθέτει
κοινή αίσθηση. Αυτοί οι απολογητές όμως επί τούτου διαστρέφουν το
ύφος και προσπαθούν να πείσουν τους άλλους ότι οι ερωτήσεις που
έθεσα είναι ερωτήσεις αγνοίας και συνεπώς δεν κατέχω τα ιερά κείμενα,
εντός των οποίων θα εύρισκα και τις απαντήσεις. Θέλουν δηλαδή να
πείσουν ότι δεν έχω διαβάσει την Βίβλο τους, λες και χρειάζεται κανείς
ιδιαίτερη προσπάθεια για να διαβάσει τις σελίδες της Καινής Διαθήκης,
όπως και ολόκληρης της Βίβλου, αυτού του άχρηστου, βαρετού και
τιποτένιου βιβλίου, και να δει τι γράφουν. Εκτός του ότι την έχω
διαβάσει πολλές φορές, σιγά το δύσκολο βιβλίο που πρέπει να έχει κανείς
ειδική μόρφωση και πτυχία για να το διαβάσει και να το καταλάβει! Με
τέτοια λοιπόν φτηνιάρικα και ανέντιμα μέσα προσπαθούν οι χριστιανοί
απολογητές, σε όλη τους την δισχιλιετή ιστορία, να βγούνε μπροστά, να
παρέξουν πειστικές απαντήσεις στα συνεχώς προκύπτοντα ζητήματα και
να τα ξελασπώσουν. Αυτό το γεγονός φανερώνει το ψευδές και το
ανέντιμο των επιχειρημάτων τους όπως και της πίστεώς τους και
ξεμπροστιάζει τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους. Αυτό που
συνεχώς προσπαθούν να κάνουν είναι να δούνε πως θα τα καταφέρουν
να τα μπαλώσουν και να τα καμουφλάρουν για να μην χάσουν τους αδα-
είς και τους αφελείς, που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία του
πληθυσμού, από την σαγήνη της χριστιανικής πίστεως. Ιδού τα μέσα και
ιδού τα χάλια τους!
Δεν σκοπεύω να ασχοληθώ με τέτοια χαμένα και αφανή
υποκείμενα πλέον στο μέλλον. Έχω πολύ σοβαρότερα καθήκοντα και
θέματα να ασχοληθώ και να γράψω. Απλώς αυτό ήταν μια παρένθεση
κυρίως λόγω του Παλλαδά. Δεν επιθυμώ ούτε την συνάντηση ούτε την
γνωριμία με τέτοια άνανδρα, ύπουλα και ύποπτα στοιχειά. Αλλά τους
διαμηνύω ότι δεν θα είναι αυτοί οι τιμητές, δικαστές και κριτές του τί εί-
μαστε εμείς και του τί δεν είμαστε. Εμείς είμαστε ό,τι μας αρέσει και
20
αυτό που θέλομε, όπως και αυτοί είναι για τους εαυτούς των. Ακόμα
κάνομε παρέα ή έχομε φίλους και συνεργάτες αυτούς που εμείς
επιθυμούνε και διαλέγομε και δεν θα ζητήσομε την έγκρισή τους. Ούτε
θα κάνομε αίτηση σ’ αυτούς για να μας δώσουν άδεια στο τί εμείς θα
γράφομε και θα δημοσιεύομε!
Αγαπητοί αναγνώστες σίγουρα θα διακρίνατε την αγανάκτησή μου
μέσα στο άρθρο. Ήταν καιρός πια! Αν συμφωνείτε μαζί μας και έχετε
αίσθημα ευθύνης, συνεχίστε και ‘σεις τον αγώνα κατά του ψεύδους, της
διαστρεβλώσεως, της μισής αλήθειας και της συκοφαντίας τα οποία βρί-
σκουν πρόσφορο έδαφος εκεί που υπάρχει αμάθεια, αφέλεια, απροθυμία,
καταπίεση, απελπισία, παραίτηση, φόβος, απροθυμία για έρευνα και
ορθή μάθηση και όλα τα κακά παράγωγά τους. Εκεί χαίρονται και τυρβά-
ζουν αυτοί οι εχθροί της αλήθειας, της επιστήμης, της φιλοσοφίας, των
Ελληνικών αρχών δηλαδή όπως και όλου του Ελληνισμού και οπαδοί
αυτής της πολύ ιδιάζουσας, ξενόφερτης, αντιφατικής, σχιζοειδούς και
καταστροφικής δοξασίας, κυριολεκτικής μάστιγας.